Duveltje in Venetië (1)

v.l.n.r. (boven) Manuela Custer, Mary-Ellen Nesi, (onder) Karina Gauvin, Marina Comparato, Romina Basso.

Duveltje mocht vorige week de ZaterdagMatinee van Radio 4 in het Amsterdamse Concertgebouw bijwonen. Op het programma stond Juditha triumphans devicta Holofernis barbarie; sacrum militare oratorium RV 644, een opera van Antonio Vivaldi (1678-1741) uit 1716, uitgevoerd door het Venice Baroque Orchestra en het Nationaal Jeugdkoor. Vijf vrouwelijke solisten stonden op het podium, allen met geheel verschillende stemmen en kwaliteiten. Manuela Custer (mezzosopraan), had de hoofdrol van Juditha, Mary-Ellen Nesi (mezzosopraan) zong Holofernes. Karina Gauvin (sopraan) vertolkte de partij van Vagaus. Marina Comparato (mezzosopraan) zong Abra en Romina Basso (mezzosopraan) de rol van Ozias.

Het verhaal in het kort: Het koninkrijk Juda wordt aangevallen door de Assyriërs onder leiding van generaal Holofernes. De mooie Hebreeuwse Juditha zoekt de generaal op. Deze laat zich door de schoonheid betoveren en kijkt vervolgens te diep in het glaasje. Judith hakt zijn hoofd af terwijl hij ligt te slapen. Juda is gered, de Assyriërs worden verslagen.

Het thema van het stuk is niet echt opwindend te noemen. Het inzetten van mooie dames als tactisch wapen lijkt sinds Mati Hari buiten gebruik geraakt en het afhakken van hoofden is in onze Westerse wereld al lang uit de mode.
Juditha triumphans is een religieus oratorium met een politiek karakter, bedoeld om de Venetianen te motiveren in de oorlog tegen de Turken. Mogelijkerwijs is het gebruikt om de overwinning van Venetië op de Turken op het eiland Corfu te vieren, maar dat is niet bewezen.
Dit oratorium is om een andere reden interessant. Vivaldi componeerde het voor de vrouwelijke leerlingen van de Ospedale della Pietà. Het wordt door alleen vrouwen uitgevoerd, ook de partijen van de lagere stemmen, tenoren en bassen worden dus door vrouwen gezongen.
Bovendien was het concert van zaterdag een primeur: dit oratorium was nog nooit eerder in Nederland uitgevoerd.

Naast mij namen twee stadsfreules plaats. Dames van goede stand die voor de gelegenheid zelfs maar een mantelpakje hadden aangetrokken. Hun eerste gilletjes “Fantastisch!”en “Spectaculair”, betroffen de kleding van Manuela Custer die met een fraaie zwarte jurk met split en bijzonder laag uitgesneden decolleté haar rol van de verleidelijke Juditha kracht bijzette.
Ik heb het belang van de kleding in oratoria tot afgelopen zaterdag zeker onderschat. De fraaie rode jurk van Marina Comparato en het mooie witte jasje van Mary-Ellen Nesi mochten er volgens de dames ook wezen.

(wordt vervolgd)

Tentoonstelling Alberto Datas

foto: schilderij-collage van Alberto Datas

In de Fundación Luis Seoane in La Coruña is tot 28 juni as. een expositie van te zien van Alberto Datas. Deze kunstenaar werd in 1935 in La Coruña geboren en stierf in december 2007 in Madrid.

Deze tentoonstelling laat voornamelijk werken zien uit zijn laatste levensjaar. De indrukwekkende collages, mengsel van vele technieken en materialen, olieverf, knipsels uit kranten en tijdschriften, potlood, inkt hebben vaak een politiek thema.

Alberto Datas had een huis in Oleiros, hier vlakbij, waar hij 's zomers altijd een paar maanden doorbracht.

Op naar het roze plein !

De Spaanse bijdrage voor het Eurovisie Songfestival 2009 in Moskou: La noche es para mi, (vert. De nacht is voor mij) een kwaliteitsproductie met zangeres Soraya Arnelas in de hoofdrol. Daar kunnen De Toppers nog een puntje aan zuigen!

Gordon laat ons weten dat hij mogelijk de finale van het Eurovisie Songfestival zal boycotten. Als er tijdens zijn verblijf in Moskou met geweld tegen homo’s wordt opgetreden doet hij niet meer mee. “Het zijn mijn mensen”, zei Gordon gisteren op de radio. De publieke opinie schaart zich meteen voluit achter de Amsterdamse kapsoneslijer. Zelfs Minister Plasterk vond het nodig om zich alvast solidair te verklaren met “geef haar een nekschot”-Gordon. Bij de Olympische Spelen durfde geen regeringslid het woord boycot in de mond te nemen (Hoe zit het trouwens met homo’s in de Volksrepubliek China?).

“Met hun meezingliedjes verleiden ze honderdduizenden mensen tot een on-Hollandse uitbundigheid”, schreef Peter de Waard gisteren enthousiast in de Volkskrant. Wat nou on-Hollands, zo Hollands als de pleuris, denk ik. Bekende Nederlanders gaan naar de concerten van de Toppers, zo zegt de Waard, “VVD-leider Mark Rutten zong vorig jaar uit volle borst met hen mee”. De kouwe rillingen lopen me over de rug. Ik denk even aan de Lullo’s van Jiskefet, want die waren ook heel populair bij VVD-publiek.

Jerney Kaagman wordt ook geciteerd in het Volkskrantartikel “Hier hebben we zo lang naar gestreefd: de popularisering van de Nederlandstalige muziek. Het is een nieuwe vorm van massacommunicatie”. Ach, Jerney, wat een slecht geheugen. Hoe zat dat ook alweer met André van Duyn, het Goede Doel, Doe maar, Vader Abraham en de Zangeres zonder naam? Bah, wat een ellende. Treurig dat de Volkskrant dit Telegraaf-artikel publiceert.

Vriendje Froger heeft een half miljoen euro in de songfestival-onderneming geïnvesteerd. Let op mijn woorden, die Gordon loopt heus niet weg.

Ik heb niets tegen homo's, maar laat deze kwal alsjeblieft niet het gezicht van het liberale, tolerante Nederland in het buitenland zijn.

Tenslotte een tip voor de Russen: verander één keer per jaar het Rode Plein in een Roze plein.

Cursusdrang (3)

Foto: La Coruña, charmante yogalerares prijst zichzelf aan via uithangbord.
© Duveltje 2009

Ook in Spanje zijn veel vrouwen bezig met hun wellness. Een beetje Spaanse vrouw van de wereld doet aan zelfontplooiing.

Mijn vrouw Plof volgde het afgelopen jaar een cursus literair schrijven en daarna deed ze Pilates. Pilates is een systeem voor fysieke training ontwikkeld in jaren 20 en 30 van de vorige eeuw door de boxer, circusartiest en leraar zelfverdediging Joseph Pilates. Hij schreef een paar boeken waaronder Return to Life through Contrology. Bij Pilates ben je net als met yoga met zowel je geest als met je lichaam bezig.
Volgens Plof was Pilates dè ontdekking. Ze voelde zich beter dan ooit. Pijntjes verdwenen, ze was tevreden en meer ontspannen. Door twee à drie keer Pilates in de week was er natuurlijk geen tijd meer voor onze gezamenlijke avondwandelingen of een bioscoopje tussendoor. Dat moest ik toch begrijpen vond ze en dat deed ik ook. Als man ben ik gebaat met een tevreden en gezonde vrouw.

Nu is Pilates weer voorbij. Het was een gedoe, zei Plof. Na het werk weer in de auto stappen, het drukke La Coruña inrijden, je auto zien kwijt te raken, zware oefeningen doen en dan weer door dat drukke verkeer heen terug naar huis. Dat begrijp ik ook. Al die cursussen zorgen bij mij voor veel inzicht in de denkwijze van vrouwen die hun leven proberen te verbeteren.

Cursusdrang (2)

Afbeelding: Channeling zorgt ervoor dat u nooit meer alleen bent

Vervolg van mijn blogje van 24 april

Het hoogtepunt van het cursusleven van mijn ex-vrouw A. was de meditatiecursus. De meditatie werd gecombineerd met koekjesverkoop volgens een piramidesysteem. Via een of andere new-age-groep kwam A. in de coockies-club terecht. De dames die het hadden opgezet opereerden vanuit een leuk 18e-eeuws pand binnen de Amsterdamse grachtengordel. A. sleurde me mee naar een kennismakingsbijeenkomst waarop de koekverkoop met veel bombarie zou worden aangeprezen.
Bij aankomst stelde ze mij gelijk voor aan twee grijze dames gekleed in paarsroze gewaden die de negotie dreven. Het paar glimlachte mij vriendelijk toe. Eigenlijk glimlachten ze de hele avond onophoudelijk tegen iedereen. Volgens mijn ex-vrouw was dat het beste bewijs dat de koekverkoop de poorten naar de hemel opende.

Zelf at A. graag van de fiber cookies, maar dat was eigenlijk niet de bedoeling. Er moest vooral veel verkocht worden. Ik kocht meteen een of twee dozen koekjes om er van af te wezen. Het lukte A. niet om de nodige wederverkopers te vinden. De piramideverkoop sloeg toen al snel om in een piramideopslag. Mijn ex kreeg er pas genoeg van toen er thuis in de gang wel zeven dozen stonden wachtten op potentiële afnemers. Gelukkig vond ze op dat moment afleiding in een cursus channeling. De koekjes mocht ik weggeven. Ze vonden hun weg naar kantoor en andere outlets. Ik moet toegeven dat dit mij uiteindelijk wel een hele hoop goodwill heeft opgeleverd.

De merels

Vier mei, acht uur ’s avonds. Vader, moeder, ik en mijn zus. We stonden voor het raam en keken uit op het kruispunt dat tegenover ons lag. Het Zuiderbad, de brandweerkazerne, het water, de brug. In mijn herinnering was het altijd prachtig weer, die vierde mei.
Wat ging er om in de hoofden van mijn ouders? Zij hadden de oorlog meegemaakt.
Mijn vader wilde er niet graag over praten. Teveel ellende meegemaakt en gezien. Een paar keer voor de Arbeitseinsatz opgepakt en in Duitsland tewerk gesteld. Mijn moeder was enkele malen aangehouden vanwege haar Joodse uiterlijk. Ook zij zweeg meestal over de oorlog.

We keken naar buiten. Een enkele auto kwam aanrijden. De straatverlichting ging aan, de auto stopte en de bestuurder zette de motor uit. Ik dacht en denk nog steeds aan die doden, al die miljoenen mensen. Gesneuveld, gestorven, weggerukt uit hun families, slachtoffers van het machtspel der groten. Een spel om geld en macht, waarin holle begrippen als eer, trots en vaderland weerklinken.

De stilte wordt hoorbaar dankzij de merels. De merels, die zich nergens wat van aantrekken. Het vrolijke gefluit galmt door de straten, over de gracht, over het kruispunt. De stilte doorbroken door het geluid van de hoop.

Het duurt maar twee minuten. Twee hele lange minuten.

4 mei 2009

Cursusdrang (1)

Afbeelding: Vipassana meditatie in de Tihar gevangenis in India.

Mijn zus kwam vorige week gebroken terug van een cursus Vipassana in België. Het fijnste van de cursus was om daarna weer thuis te komen, beweerde zij.

Vrouwen hebben een veel grotere cursusdrang dan mannen. Dat is geen wonder, want ze hebben ook veel meer onvolkomenheden. Mijn ex-vrouw A. stortte zich elk halfjaar in een nieuw cursusavontuur. A. volgde cursussen handopleggen, magnetiseren en Reiki. Wat is er tegen als iemand zichzelf wil ontwikkelen? Ik had er geen bezwaar tegen zolang ik het maar niet leuk hoefde te vinden. Maar dat moest ik wel.

Altijd maakte ik deel uit van haar kortstondige cursustrajecten. Mijn opofferingsgezindheid was groot. In het weekend bezochten we paranormale beurzen, new-age winkels en ik ging ‘s maandags naar kantoor met een lapis lazuli om mijn nek. Op een dag vond ik onder mijn hoofdkussen door A. getekende pentagrammen.

Vanzelfsprekend was ik ook de aangewezen proefpersoon bij het huiswerk voor de cursus magnetiseren.

- “Heb je dan nergens pijn?“, vroeg ze smekend?
- “Nee“, zei ik.
- “Echt niet?“.
- “Nou, wacht, misschien een beetje hier, in mijn schouder.“
- “Kom hier op die stoel zitten!”, zo luidde het onmiddellijke bevel. Zeer geconcentreerd begon ze met haar behandeling.
- “Merk je al wat“?
Nee ik merkte eigenlijk niets.
- “Jij bent niet serieus”, zei ze teleurgesteld en ze was zelfs een beetje boos. “Je moet er wel in geloven, anders dan helpt het niet!”.

Teleurgesteld in mijn inzet probeerde ze daarna handoplegging uit op de katten. Volgens haar met geweldige resultaten. De katten zagen er beter uit dan vroeger en leken zich ook prettiger te voelen.
Ik zag geen verschil, ze spinden net zo hard als voordat mijn ex met haar new-age poespas begon. Maar dat zal mijn verbeelding zijn geweest.

Playing for a change

Ik vind dit zo'n fantastische mooie video, ik moet hem wel in mijn blog plakken. Met dank aan Brancalúa:


Playing For Change | Song Around The World "Stand By Me" from Concord Music Group on Vimeo.

Weg met Franco!

foto: beeld van Franco in Melilla (bron www.20minutos.es)

In Melilla wordt binnenkort het laatste standbeeld van Francisco Franco weggehaald. In heel Spanje waren er tot voor kort nog standbeelden van de dictator in de openbare ruimte aanwezig. Het laatste op het Iberisch schiereiland was een ruiterstandbeeld dat op 18 december 2008 uit het centrum van Santander werd verwijderd.

Het beeld in Melilla wordt voorlopig niet vernietigd. De president van Melilla, Juan José Imbroda Ortiz, wil dat het op een andere plaats tentoongesteld wordt. Franco was in 1921 commandant van het legioen dat Melilla verdedigde tijdens de belegering door Marokkaanse Jif- en Jibalastammen. Dankzij het legioen onder leiding van Franco bleef Melilla Spaans en daar moeten de Spanjaarden dankbaar hem voor zijn, vindt Juan José.

Tijdens de dictatuur eigende de familie Franco zich vele bezittingen toe. Als het laatste standbeeld is gesneuveld wordt het misschien eens tijd om te gaan praten over al het geld en onroerend goed dat de dievenbende aan het Spaanse volk heeft ontstolen. Het vermogen van de familie bedraagt volgens ingewijden tussen de 500 en 600 miljoen euro. Dat geld zou de Spaanse regering goed kunnen gebruiken voor hulp aan de slachtoffers van het regime.

Fris en helder Salamanca (4)

Foto: Casa de las Conchas, met op de achtergrond een van de torens van de Universiteit van Salamanca. © Duveltje 2009

We slapen de siësta. Daarna lopen we verder door de stad. Er zijn zoveel mooie gebouwen, binnenplaatsen, torens, kerken. Jammer dat die ijzige wind maar blijft blazen. Het is te koud om op een terrasje te gaan zitten.

Het Casa de las Conchas ( het Schelpenhuis) wordt zo genoemd vanwege de sint-jakobsschelpen die als ornament op de gevel zijn aangebracht. Het is gebouwd tussen 1493 en 1512 en is een voorbeeld van laatgotische civiele bouwkunst (gótico civil), waarin bovendien nog Moorse invloeden terug te vinden zijn. De legende gaat dat onder een van de schelpen een schat verborgen ligt.

De sint-jakobsschelp is het symbool van de pelgrimage naar Santiago de Compostela. Vroeger liepen de pelgrims nog een stuk door. De route eindigde in Finisterre dat 100 kilometer meer naar het westen ligt, aan de Atlantische Oceaan.
In Finisterre aangekomen zochten de pelgrims een schelp op het strand en namen die mee als bewijs van hun tocht. Er zijn nog steeds pelgrims die het extra stuk van Santiago naar Finisterre afleggen en veel van hen dragen de hele tocht een sint-jakobsschelp met zich mee.

Het huis behoorde oorspronkelijk toe aan Rodrigo Maldonado de Talavera, rechtsgeleerde, professor aan de universiteit en ridder in de Orde van Santiago, vandaar de schelpen.

Die sint-jakobsschelpen zijn trouwens een ware lekkernij. Ik moet daar binnenkort maar eens een receptje aan wijden.

Fris en helder Salamanca (3)

Foto: kamer in het Centro Documental de la Memoria Histórica in Salamanca, ingericht als vrijmetselaarsloge.

Na ons bezoek aan het Casa Lis maken we een wandelingetje over de Romeinse brug over de rivier de Tormes. Daarna wandelen we het centrum weer in. Salamanca is een stad van ooievaars en kikkers. Als ik omhoog kijk naar de torens van de kathedraal zie ik daar wel zeven ooievaars tegelijk rondcirkelen. De kikker is tot symbool geworden omdat hij staat afgebeeld op de 16e-eeuwse gevel van de Universiteit van Salamanca, de oudste universiteit van Spanje.

We bezoeken het Centro Documental de la Memoria Histórica, een historisch documentatiecentrum.
Het centrum huisvest een archief voor documenten die met de Spaanse Burgeroorlog te maken hebben. De fascisten brachten de documenten tijdens de Burgeroorlog bijeen en gebruikten ze bij de vervolging van hun tegenstanders. Het is open voor publiek en er is een permanente expositie van onder andere propaganda van republikeinen, falangisten, fascisten en communisten. Door de fascisten werden voorwerpen verzameld waarmee hier een vrijmetselaarsloge is ingericht. Net als Hitler rekende Franco de vrijmetselaars tot zijn vijanden.

Door een glazen wand kunnen we de kamer bekijken. Aan het andere einde zitten drie poppen gehuld in zwarte lakens die ons vreemd aanstaren. Het is een sinistere voorstelling.

Als we buiten komen blaast gelukkig nog steeds die frisse wind die de macabere beelden weer snel wegvaagt.

Fris en helder Salamanca (2)

links: beeldje van Demetre H. Chiparus, rechts: poppen van Kestner met afschroefbare hoofdjes.

De volgende ochtend bezoeken we eerst Casa Lis, het museum voor Art Deco en Art Nouveau. Het museum herbergt een imposante verzameling beeldjes van art-deco-kunstenaars als Demetre H. Chiparus, Claire Colinet en Ferdinand Preiss. Ik was niet bekend met deze kunstenaars en dit is een leuke verrassing. De beeldjes uit ivoor, brons en marmer zijn juweeltjes. Het museum zelf is een Jugendstilpaleisje, ontworpen door de architect Joaquín de Vargas en gebouwd tussen 1904 en 1905. Het blauwe glas in lood zorgt voor een speciale lichtval en een heel bijzondere sfeer. Je waant je zo in het begin van de 20e eeuw.

Op de eerste etage bevindt zich een even indrukwekkende poppenverzameling met antieke poppen van Kammer & Reinhardt, Kestner en Simon & Halbig. Vooral de poppetjes met afschroefbaar hoofdje in een doosje maken op ons een lugubere indruk.
We stellen ons voor dat die honderden poppen met hun bleke gezichten en vreemde opengesperde glazen ogen ‘s nachts uit hun kabinetten komen om een dansje te maken.

Fris en helder Salamanca

foto: toren van het klooster der Ursulinen, Salamanca

Plof en ik komen ’s avonds aan en lopen door de stad met het laatste licht van de dag. Het centrum van Salamanca is in zijn geheel gerestaureerd. Gevelreclame en -verlichting zijn minimaal. Een groot deel van de gebouwen is in gotische, romaanse, renaissance- en barokstijl bewaard gebleven en de stad straalt een sfeer uit vergelijkbaar met die van Florence of Brugge. Salamanca's stadscentrum staat sinds 1988 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De cafécrème-kleurige steen waar de gebouwen uit zijn opgetrokken domineert. Een koude wind blaast de straten schoon en de stad is helder, zuiver alsof de heiligen die op de gevels staan afgebeeld een spoor van purificatie hebben achtergelaten.

De straten worden gevuld door grote groepen pubers. Een invasie van scholieren, vooral uit Frankrijk en Spanje. Blijkbaar is de week voor Pasen het uitgewezen tijdstip voor stedentrips. De leerlingen worden vergezeld door een of twee docenten, vaak met een vermoeide, wanhopige, soms ongelukkige blik in hun ogen.
”Rechts de kerk van San Marcos”, roept de docent. Een enkeling werpt een vluchtige blik naar rechts, maar de meesten zijn te druk met elkaar bezig. Ze lopen met hun mobieltje in de hand, maken foto’s van elkaar, lachen, giechelen, flirten.

De ijzige wind duwt ons tenslotte een restaurant in. Casa Paca is ons zeer aanbevolen door autochtonen. Het personeel is weggelopen uit een aflevering van de Addams Family. Een lang type met een kaal hoofd en een sacherijnig smoelwerk buigt bij het naderen van onze tafel telkens als een knipmes. Alleen de barst in zijn schedel ontbreekt. Verder worden we bediend door een korte dikke ober met een vals glimlachje en een bleke magere jongen met een droeve, vermoeide uitdrukking op zijn gezicht. Nee, twee keer voorgerecht en een hoofdgerecht is niet mogelijk. In dit deel van het restaurant moet u elk een hoofdgerecht verorberen, laat het knipmes ons weten.
Dat is wel wat vreemd, op een maandagavond, met nog geen kwart van de tafels in het restaurant bezet. Plof fluistert me toe dat ze dit nog nooit eerder heeft meegemaakt.
Dan maar twee keer vis.
"Toch geen kweekvis?”, vraagt Plof voorzichtig, als echte Gallega.
“Alleen de dorada (goudbrasem) is kweekvis”, verzekert ons het knipmes. Ik bestel lubina (zeebaars), Plof kiest de rodaballo (tarbot).

Een kwartiertje later ligt de vis op ons bord. Die van Plof is rauw. Het knipmes neemt de vis mee terug naar de keuken. Ook mijn vis blijkt voor de helft rauw en de kleine dikke grijpt mijn bord en huppelt er mee weg. “Het ligt te ver van zee”, mompelt Plof.
Een kwartier later ligt dezelfde vis weer voor onze neus, maar nu gaar. Geen excuses van ober of kok, geen blikken of blozen. De vis is trouwens uitstekend, dat moet wel even vermeld worden. Daarom niet geklaagd, voor 40 euro p.p. namen we een heerlijke, unieke, macabere restaurantervaring mee naar huis.

Wereldmars voor de vrede

Op de IDEX '09, de internationale wapenbeurs die onlangs in Dubai gehouden werd, was de omzet ongeveer 4 miljard, vijf keer hoger dan in 2007. De crisis gaat niet op voor de wapenindustrie want de internationale wapenhandel bloeit.

Ben je net zo naïef als ik en denk je ook dat het zin heeft om voor de vrede de straat op te gaan? Dan is er goed nieuws. In oktober van dit jaar begint een wereldmars voor de vrede in 90 verschillende landen in 6 verschillende werelddelen. Het initiatief komt van de organisatie Mundo sin guerras. Zowel individuen als organisaties kunnen deelnemen.

Meer informatie is te vinden op de site van een club naïevelingen:
http://www.samenvoorvrede.nl/svv120.html
en op
http://www.marchamundial.org/en

Knettergek in Beetsterzwaag (2)

Foto: scene uit Ien fleach oer it koekoesnêst door het gezelschap Op ny feriene.

In november plaatste ik een blogje over de mooie voorstelling van het toneelstuk Ien fleach oer it koekoesnêst, (One flew over the cuckoo’s nest) door het gezelschap Op ny feriene.

Zuster Flin stuurde een berichtje om te laten weten dat het stuk nog eens wordt uitgevoerd. Op vrijdag 24 april is Ien fleach oer it koekoesnêst opnieuw te zien in De Skans te Gorredijk.

Kaartverkoop via de website van de Skans http://www.skans.nl/. Grijp uw kans!

Cubaanse rijst

Foto: Arroz a la cubana, © Duveltje, 2009

De vader van Fidel Castro werd geboren in Galicië in het dorpje Lancara, provincie Lugo. Tijdens de Spaans-Amerikaanse oorlog van 1898 werd hij uitgeloot voor militaire dienst. Maar zoals wel vaker gebeurde in die tijd werd hij voor veel geld “geruild” met een zoon uit een rijke familie. Ángel Castro werd soldaat en vertrok naar Cuba. Toen de oorlog afgelopen was keerde hij terug naar Spanje.

In 1899 besloot hij opnieuw naar Cuba te reizen om daar als boer zijn geluk te beproeven. Dat lukte, Ángel was een harde werker en schopte het tot grootgrondbezitter. Hij trouwde met Lidia Argote en kreeg met haar twee dochters. Fidel Castro was een van de zeven kinderen die hij kreeg met zijn kokkin en minnares Lina Ruz. Toen Lidia stierf trouwde Ángel met Lina.

In dit gerecht Arroz a la cubana ligt een hoop symboliek. Vlees is moeilijk te krijgen op het eiland. De Cubanen zijn blij als ze af en toe eens een stukje kip kunnen eten. Rijst met wat tomatensaus en een gebakken banaan is een makkelijk en goedkoop gerecht. Misschien had Ángel die negen kinderen wel te danken aan het eten van veel eieren. Bovendien heb je bij het zien van het plaatje ook weinig fantasie nodig om er iets anders in te zien.

Arroz a la cubana / Cubaanse rijst

Ingrediënten (4 personen)

- 400 gram rijst
- 1 of 2 eieren per persoon
- olijfolie
- 1 rijpe banaan per persoon

Voor de tomatensaus:
- 10 tomaten, 1 teentje knoflook, 1 fijngesneden ui, Spaans zeezout

Bereiding
Kook de rijst gaar en droog volgens de aanwijzingen op de verpakking.

Maak een tomatensaus: Kook de tomaten een paar minuten in ruim kokend water tot het vel rimpelt, dan kunt u het eraf halen. Fruit de ui en de knoflook glazig in 1 of 2 eetlepels olijfolie, voeg de kleingesneden tomaten erbij en laat 5-10 minuten doorpruttelen. Voeg eventueel wat water bij als de saus te dik wordt.

Doe de saus in een kom, maak glad met de mixer. Maak de saus af met de peper en het Spaanse zout.

Bak de spiegeleieren in een koekenpan.

Leg de rijst op een bord, daarnaast de eieren, en giet de saus erover heen.
Snijd de banaan in de lengte door tweeën en bak deze snel aan beide kanten goudbruin .
Leg de banaan op het bord.

Serveer met een glimlach.

Crisis II

Afbeelding: En dit wordt hem dan: onze nieuwe JSF. Mooi hè!

XLMS-je van Jan-Willem van der Kraeyenbaert aan Jan-Lodewijk

Jan-Lodewijk, jongen! Ik moest wel haertelijk lachen om jouw XLMS-je. Wij hebben het bij defensie wat makkelijker met de crisis. Het klootjesvolk protesteert niet tegen de aenschaf van de nieuwe JSF-straeljaegers. 6 miljard euro is natuurlijk een habbekrats om mee te mogen doen op het hoogste geweldsniveau. Gelukkig heeft die Jack de Vries hart voor de zaek.
Nu maar hopen dat we die kisten straks ook een keertje in het echt kunnen gebruiken.
By the way, wanneer zien we je weer op de court?

Jan-Willem

Zakken aardappelen

Tekst: "nummertje trekken om zich aan te melden voor een uitkering"

Vorig jaar verscheen in de Voz de Galicia, het grootste regionale dagblad, een opvallend artikeltje. Het ging over een boer die weigerde zakken aardappelen aan de kerk van de lokale parochie af te dragen. Volgens de parochie was de boer volgens een oud feodaal leenrecht hiertoe verplicht. De kerk stond erop dat de boer zijn feudum, leengoed, zou betalen. Ik weet niet hoe dit is afgelopen. Het ging in ieder geval niet om een grap, helaas.

Vanaf de Middeleeuwen is het grootgrondbezit in Galicië in handen van adel en hogere en lagere geestelijkheid. Dit feodale stelsel bleef tot in de 20e eeuw ongewijzigd en heeft hele families aan de bedelstaf geholpen. Terwijl het leengoed gelijk bleef werden de families steeds groter en werk was er niet voorhanden. Omdat de werkloosheid en de armoede toenamen emigreerden tot in de vijftiger en zestiger jaren grote bevolkingsgroepen, veelal naar Zuid-Amerika.

De strijd tussen de conservatieve Partido Popular aan de ene kant en de coalitie van de PSOE, de socialisten en het BNG, het Bloque Nacionalista de Galicia aan de andere kant is behalve een strijd tussen links en rechts ook een strijd tussen zelfbeslissingsrecht en het centralisme. Afgelopen zondag 1 maart behaalde de Partido Popular een krappe overwinning. Met een nieuwe rechtse regering bestaat de kans dat Galicië terugvalt in het passieve verdeel- en heerssysteem van de baronnen en hun vriendjes.

De overwinning was te voorspellen. Na een conservatieve regeerperiode van 14 jaar kwamen BNG en PSOE in 2004 aan de macht. Dit kwam vooral door de nasleep van de aanslagen in Madrid en de fysieke instorting van de PP-leider Manuel Fraga. Nu kreeg de progressief-nationalistische coalitie de schuld van de economische neergang.

Spanje werd al in 2006 getroffen door een economische depressie, dankzij een crisis in de onroerend goed sector.
Op het ogenblik (februari 2009) staan er 206.570 werklozen geregistreerd bij de sociale dienst, op een beroepsbevolking van ongeveer 1,3 miljoen mensen, dat is een werkloosheid van bijna 16 procent, en een toename met 27,65 procent ten opzichte van februari 2008. In Spanje is het totale aantal werklozen nu 3.481.859 tegen 1.166.528 personen vorig jaar. Een stijging van 50,38 procent ten opzichte van vorig jaar februari.

Een vaakgehoorde uitspraak in Galicië: "de armoede is groot is maar er is altijd wel een vriend of familielid die nog een zak aardappelen over heeft". Mijnheer pastoor wil natuurlijk ook graag aardappelen uitdelen.

Crisis

Afbeelding: Dit wordt hem dan, mijn nieuwe GL 420 CDI!

XLMS-je van Jan-Lodewijk van Uylenstaert:

Helaas heb ik de aanschaf van mijn nieuwe 4-wheel-drive even moeten uitstellen. De Mercedes GL 420 CDI komt er nu pas volgende maand. De crisis gaat ook mij niet in de koude kleren zitten. Ik heb in januari 20 man moeten ontslaan en hoewel niemand onvervangbaar is, was dat sans doute toch wel vervelend. We hadden nogal wat geld uitgegeven om geschikt personeel te vinden.

Gelukkig heeft mijn zoon Jan-Joris, bankdirecteur, gewoon zijn tantièmes uitgekeerd gekregen. Dankzij Wouter Bos, haha. We kunnen dus wel met Pasen op vakantie naar de Galapagos, maar de zeilweekendjes Monaco zullen er de komende maanden wel bij inschieten.

Salut, mes amis!

Jan-Lodewijk

Zouteloos

María Adanez (in het roze) en Laura Pamplona(in het paars) in Aquí no hay quien viva

In de serie ”80 redenen waarom Spanje de Tachtigjarige Oorlog verloren heeft”, deel 22: "Gebrek aan humor".

Het enige echte leuke programma dat de afgelopen jaren op de Spaanse televisie te zien was, was Aqui no hay quien viva! in het Nederlands Niemand die hier kan leven. Het verhaal speelt in een denkbeeldig apartementengebouw in Madrid waarvan de bewoners constant met elkaar overhoop liggen.

De serie was een enorm succes, waardoor de hoofdrolspelers en de programmamakers het heel hoog in de bol kregen. De eerste hoogvlieger was Loles León, die meteen de serie uitgesodemieterd werd na een absurde salariseis. Uit wraak liet de scriptwriter haar zogenaamd uit het raam vallen. Hierna kreeg de producer kapsones. Hij legde het aan met María Adánez, die de rol van Lucia speelde in de serie, hetgeen Duveltje zich goed kan voorstellen, want María is echt een schatje. Maar daarna liet de producer María Adánez vallen en legde hij het aan met Vanessa Romero, een absolute barbiebop, die in de serie notabene de rol van de lesbische Ana speelde.

Vanessa mocht alleen het 3e seizoen meedoen en tegen die tijd was het succes zodanig uit de hand gelopen dat de acteurs niet meer veilig over straat konden. De omroep Antena 3 probeerde het zootje in de hand te houden, maar de chaos was zo groot dat men nooit van te voren wist wie er op de set zouden verschijnen. Vandaar het programma soms helemaal niet werd uitgezonden terwijl het de avond daarvoor nog was aangekondigd en er maar snel een andere serie tussendoor werd gedouwd. De reclamezendtijd van Aquí no hay quien viva werd gevuld met reclames waarin de hoofdrolspelers zelf te zien waren met pakken havermout, worsten en wasmiddelen. Dat kon niet goed gaan, in 2006 kwam er een einde aan de serie.

Op het ogenblik moet de Spaanse televisiekijker het doen met het programma van de komiek Andreu Buenafuente, een soort van standup-comedian-programma waarin Andreu 75 minuten lang de onbetwiste hoofdrol speelt. Daarbij passeert de ene na de andere aangever, soms een bekende gast, om Andreu nog meer in het voetlicht te zetten.

Verder is de spoeling erg dun. Er is nog één ander programma dat een beetje leuk is: Caiga quien Caiga, waarbij een trio onafgebroken grappen vertelt, meestal met een politiek tintje. Het belangrijkste onderdeel van het programma bestaat uit het stalken van bekende politici. Over het algemeen is Spaanse humor zouteloos.

Het nieuws dat er een grote lading zout onderweg was naar Engeland omdat ze er daar vanwege de vorst doorheen zaten verbaasde me daarom geenszins. In de Tachtigjarige oorlog verdienden Nederlanders dik op het Spaanse zout, dat ondanks de oorlog toch zijn weg naar het noorden van Europa vond. Gebrek aan humor is ongetwijfeld een reden waarom de Spanjaarden de Tachtigjarige Oorlog hebben verloren.

In de serie "80 redenen waarom Spanje de Tachtigjarige Oorlog verloren heeft" verschenen eerder:

1. Gebrek aan eensgezindheid
2. El desayuno
3. La comida
4. La siesta
5. La merienda
6. La cena
7. Gebrek aan kennis van de eigen taal
8. Gebrek aan leuke creatieve ideeën
9. Corruptie
10. Geen beslissingen durven nemen
11. Ondeskundig liegen
12. Grootheidswaanzin
13. Luiheid
14. Domheid
15. Bedriegen
16. De Barbeknoei
17. Slecht mikken
18. Traagheid in besluitvorming

19. Geen Sinterklaas
20. Bijgeloof
21. Slechte rekenkennis