De Mexicaanse

Je kan de Duivel ook teveel tarten. Vier keer kort achter elkaar over een internationaal vliegveld heen. Twee keer Amsterdam, twee keer Madrid, waarbij het laatste natuurlijk hèt transferpunt is voor Mexicanen.

Plotseling stond ze daar tegenover me, die lelijke, dikke, geblondeerde vrouw met haar grote gouden oorbellen in. Terwijl ze me lachend aankeek, hoestte ze, zonder haar hand voor haar mond te houden, recht in mijn gezicht. Onontkoombaar. Als ik de griep moet krijgen, dan is het nu, dacht ik. Het was op maandag. En, ja hoor. Zo was het.

Vrijdagavond zit de Mexicaanse plotseling naast me.
-"Ha één en één", lacht ze.
-"Wabblief", zeg ik, "das toch twee?"
-"Dacht jij nou écht dat jij twintig jaar lang zonder griep rond zou kunnen lopen?", vroeg ze.
-"Dacht het niet", antwoordde ik verlegen.

Nu zit die Mexicaanse al een week bij me. Het is een echte zeur. Ze veroorzaakt vooral veel hoofdpijn. De rest valt wel mee. Allemaal (Mexicaanse) indianenverhalen.

Bestel hier de agenda Mexicana 2010.

Niet doen, Joop!

Foto: Luma Gómez als Carmen Polo y Martínez-Valdés

Afgelopen zondag hadden we de keus tussen een avondwandeling, Agora, de nieuwe film van Amenábar, en het theater.

Die week hadden Plof en ik al de films Whatever Works van Woody Allen en Paris van Jacques Audiard gezien, en we hadden ook al aardig wat gewandeld dus we kozen voor het theater.
We wisten niet wat er in theater Rosalía de Castro zou worden opgevoerd, dus het was een gok. Bij de kassa aangekomen bleek het om een musical te gaan.

"Ik heb het je nooit verteld", mompelde ik tegen Plof, "maar ik haat musicals".
"Ik geloof niet dat er veel wordt gezongen", zei Plof.
"Bovendien gaat het over La Coruña ten tijde van Franco," dat vind je vast wel interessant en het is helemaal in het Galicisch".
Mmm, daar kan Joop van den Ende nog een punt aan zuigen, dacht ik. Een politieke musical uitgevoerd in een minderheidstaal.

Het stuk heet Cidade de Cristal, wordt uitgevoerd door Teatro do Noroeste en speelt eind jaren vijftig. De Glazen Stad is de ook bijnaam voor La Coruña. Het verhaal: een sympathieke Spaanse Elvis raakt verwikkeld in een poging tot een aanslag op Carmen Polo, de vrouw van Franco.
Het werd een lange zit want het verhaal sleepte zich voort. De plot is flauw, ontdaan van enige realiteitszin, er lopen nog wat slappe liefdesaffaires tussendoor. De muziek, rock & roll, was prima. Helaas werd de aandacht daarvan afgeleid door de danseresjes die in tule rokjes een semi-klassiek ballet uitvoeren. Eigenlijk te triest voor woorden. Ik heb er dus alleen dit stukkie aan gewijd om Joop te waarschuwen dat hij het beter niet kan doen, qua musical. Florrie Rost van Tonningen, in Leeuwarden, en dan in het Fries, niet doen Joop!

Het hele stuk was in het Gallicisch, nogal vreemd. Soldaten spraken ten tijde van Franco geen minderheidstaal, want dat was verboden. Dat Carmen Polo Gallicisch spreekt is natuurlijk ook eigenaardig. Misschien is die greep gezegend op het moment dat er een goed toneelstuk staat. Nu werd het er alleen maar slechter van.

De zaak Gordel

Foto: Esperanza Aguirre in gesprek met José Maria Aznar

Corruptie blijft in Spanje de gewoonste zaak van de wereld. Op het ogenblik is het land in de ban van de “Trama Gürtel”, oftwel “de zaak Gordel”. Het is niet duidelijk waarom de zaak een Duitse naam heeft gekregen, misschien kijkt een van de leden van het onderzoeksteam graag naar Duitse Krimis. In ieder geval is “Gürtel” de vertaling van de achternaam van de hoofdrolspeler, Francisco Correa.

Francisco beheert een keten van bedrijven die op verschillende manieren bij malversaties zijn betrokken. Zo werden ambtenaren en bestuurders omgekocht om contracten en vergunningen te verkrijgen. Alle betrokken personen zijn lid van, of hebben banden met, de centrumrechtse Partido Popular (PP).

De afgelopen dagen kwam de ex-minister Esperanza Aguirre (ook PP) in de schijnwerpers te staan in verband met de zaak Gürtel. Sinds 2003 is ze president van de provincie Madrid. In deze functie smeet ze een beetje met geld. Een bezoekje aan het bedrijvenpark La Carpetiana in Getafe kostte 34.748 euro, te betalen aan het Gürtelbedrijf Diseño Asimétrico, een van de betrokken ondernemingen in de zaak Gürtel. De catering was trouwens nog niet eens in deze factuur inbegrepen. De opening van een nieuwe school in november 2006 kostte 9.549 euro, opnieuw te betalen aan Diseño Asimétrico.
De bloemendecoratie voor de Dia de la Constitución op 6 december 2004, kostte 12.000 euro. De bloemen werden verzorgd door het bedrijf Easy Concept. De opening van een sociaal woningbouwproject kostte 23.803 euro. Aangezien bedragen boven de 12.000 eigenlijk officieel moeten worden aanbesteed, stuurde het bedrijf Good and Better een factuur van 11.992 euro en Easy Concept een rekening voor 11.811 euro.

De drie bedrijfjes werden gerund door Francisco Correa.

Zoals gezegd is men in Spanje wel gewend aan corruptie. De reacties variëren
- Schandalig
- Alle politici zijn corrupt
- Dom om zo gesnapt te worden
- Dom om zo openlijk de zaak te bedriegen
- Het is allemaal niet waar
- Het is wel waar, maar het maakt niet uit
> want het zorgt voor werkgelegenheid
> want in andere landen gebeurt het ook, maar komt het niet aan het licht
> want er is altijd corruptie overal
> want de schuldigen worden toch niet gestraft
- Het is verzonnen door de regering Zapatero om de oppositie zwart te maken.

Voorlopig duurt het onderzoek nog voort: wordt vervolgd.

Vacature bankdirecteur

Foto: José is blij!

Ook in Spanje is de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd een hot issue, daarom geven de bankdirecteuren, lichtende voorbeelden in deze tijden van crisis, ons aan hoe het ook kan:

“Dertig jaar voor dezelfde baas werken is nogal een verdienste bij de Spaanse bank BBVA, de op een na grootste van het land. José Ignacio Goirigolzarri begon al op zijn vijfentwintigste en klom op tot de raad van bestuur. Nu is het welletjes. Hij is welbeschouwd al 55 jaar. De hoogste tijd voor een vervroegd pensioen. De bank heeft ruim 52 miljoen euro voor José klaarliggen.” (bron: weblog Rop Zoutberg, 30-09-‘09).

In heel Europa willen conservatieven de pensioengerechtigde leeftijd verhogen naar 67 jaar. De vergrijzing is een smoes om de maatregel er door te drukken. De verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd doet het aanbod van arbeidskrachten op de arbeidsmarkt stijgen en daardoor zullen de lonen dalen. De lager opgeleiden zijn de dupe. Zij werken in de fysiek zwaarste beroepen en hebben gedurende hun arbeidsleven het minste pensioen opgebouwd. Bij een lager inkomen kan immers ook een kleiner deel worden gespaard. Lager opgeleiden zijn eerder het slachtoffer van een ontslagronde bij bijvoorbeeld een economische crisis. Ze hebben daardoor vaker een pensioengat en minder spaargeld.
In het slechtste geval heb je als stratenmaker 51 jaar op je knieën gezeten om vanaf je 67e een AOW van minder dan 1000 euro per maand op te strijken. Maar dan had je maar bankdirecteur moeten worden. Tip: bij de BBVA staat momenteel een vacature open.

De waaier - les 7

Foto: de waaier van Plof (© Duveltje 2009)

In La Coruña organiseerde Galerie Atlántica onlangs een tentoonstelling van waaiers. Ze waren bewerkt door bekende en minder bekende kunstenaars en moesten tenminste 50 euro per stuk opbrengen. De opbrengst kwam ten goede aan de Fundación Vicente Ferrer.

Ook mijn vrouw Plof had een waaiertje gemaakt. Ze was er een beetje bezorgd over, want zou hij wel verkocht worden? Toen ze hoorde dat iemand haar kunstwerkje gekocht had sprong ze een gat in de lucht. Ze had al bedacht dat ze de waaier zelf zou kopen als hij nog aan de muur zou hangen, maar dit was natuurlijk veel leuker.

Gebaar 10 – Esperame, wacht op mij: de waaier langzaam openen
Gebaar 11 – Eres cruel, je bent wreed: de waaier langzaam openen en weer dicht doen.

Luidspreker pictogram verdwenen in Vista.

De best gelezen blogjes van Duveltje zijn die over computerproblemen en visrecepten. Als het onderstaande u uit de brand helpt wilt u dan misschien zo aardig zijn om ook nog een ander blogje te lezen?

Af en toe verdwijnt plotseling het systeempictogram van de luidspreker in Windows Vista. Een vervelend probleempje want zo kan je het volume niet meer even snel aanpassen. Een tijdelijke oplossing:

Klik rechtsonder met de rechtermuisknop op de taakbalk en kies Taakbeheer, kies vervolgens de tab Processen en beëindig het proces explorer.exe.

Vervolgens verdwijnen alle vensters en de taakbalk van uw scherm. Alleen het bureaubladvenster blijft nog staan. Druk de toetsen Control+Alt+Delete tegelijktijdig in en het venster voor taakbeheer verschijnt opnieuw. Kies nu de tab Toepassingen en klik rechts onderaan op de button Nieuwe Taak, typ in het pop-up venstertje explorer.exe. De taakbalk start nu opnieuw op met de iconen.

Dezelfde oplossing kunt u ook gebruiken als het pictogram voor het netwerk of netwerkcentrum plotseling is verdwenen. U kunt ook de computer opnieuw opstarten, dit is omslachtiger maar helpt in de meeste gevallen ook.

Als uw speakertje weer terug is kunt u het nog even testen door te kijken en te luisteren naar Nils Lofgrens auditie voor So you think you can dance (even doorbijten, na ongeveer 30 seconden barst Nils echt los).

De troonrede 2009

Foto: Koningin Beatrix tijdens de troonrede op 15 september 2009.

Ik kon het niet helpen. In de rij voor de kassa ving ik vandaag de volgende conversatie op:

Antje: "Nou wat vond je ervan?"
Lieuwke: "Van de troonrede?"
Antje: "Nee, van de hoed, de hoed natuurlijk"
Lieuwke: "Nou, ’t was wel weer een geval, toch!"
Antje: "En dan denk ik: zou ze die zelf uitkiezen, die hoed?".
Lieuwke: "Ik denk het toch wel".
Antje: "Beatrix lijkt mij niet degene om haar hoed door een ander te laten kiezen".
Lieuwke: "Nee, … nou ja, het zou kunnen dat het haar niets kan schelen".
Antje: "Dat het eigenlijk een slonzig type is, bedoel je?".
Lieuwke: "Nee, ze lijkt me niet slonzig, Beatrix".
Antje: "Sowieso, welke vrouw laat nou zo’n hoed door iemand anders uitkiezen?".
Lieuwke: "Je hebt gelijk".
Antje: "De crisis was van haar gezicht af te lezen".
Lieuwke: "Welnee, ze wordt gewoon ouder".
Antje: "Ze versprak zich, hoorde je dat?".
Lieuwke: "Echt waar?".
Antje:"Ja, ze stotterde."
Lieuwke: "Ik neem aan dat ze dat toch oefent, zo’n troonrede".
Antje: "Oh ja, ongetwijfeld, met iemand erbij, misschien wel met Willem-Alexander tegenover zich en dat ze dan af en toe vraagt: “Hoe doe ik het?” Moet het iets sneller, of iets langzamer?".
Lieuwke: "Ja, en dan zegt Willem-Alexander: “Wat denk je zelf, moe?”.
Antje: "Ha ha ha, die is goed!".
Lieuwke: "Nee, maar serieus, ik denk dat ze er dagenlang op oefent."
Antje: "Ik dacht ook, ja dát is het. Dát is de maatstaf hoe lang ze nog op die troon blijft zitten".
Lieuwke: "Hoe bedoel je?".
Antje: "Nou ja, zo lang ze het nog vloeiend door haar strot krijgt blijft ze gewoon nog koningin".
Lieuwke: "Ja, vast."
Antje: "Ik doe het haar niet na, hoor".
Lieuwke: "Nee, ik ook niet".
Antje:"Maar ik zou wel es 'n keer zo'n hoed op willen!".
Lieuwke: "Nou!?"