Armoedesporten

Hier in Spanje is de voetbalhysterie weer op een hoogtepunt met het einde van het seizoen en de overwinning van Real Madrid. Voetbal is een armoedesport. Iemand kwam ooit op het idee een paar stukken leer aan elkaar te naaien, er lucht in te blazen en twee doelen op een veldje neer te zetten. Je hebt voor voetbal geen duur en verfijnd instrumentarium nodig, zoals voor golf.

Armoedesporten zorgen meestal voor overlast. De viering van het kampioenschap van Real Madrid ging uiteraard gepaard met rellen, vernielingen en gewonden.

KLING!!!! zo klinkt het door het park. Een akelig schel en doordringend geluid dat veroorzaakt wordt door de beoefenaars van de lokale armoedesport. In het Santa Margarita-park, waar ik iedere dag door heen loop, is een Klingbaantje aangelegd. Het wordt hoofdzakelijk bevolkt door gepensioneerde Coruñezen. Gedreven door die grenzeloze nieuwsgierigheid die mij eigen is vroeg ik een toeschouwer naar de naam en de oorsprong van de sport. De man vertelde mij dat dit een typisch Galicische sport was, die al eeuwenlang hier beoefend werd.
Aangezien alle Spanjaarden geboren leugenaars zijn besloot ik even verder te speuren en inderdaad; de sport komt helemaal niet uit Galicië maar uit Asturië en wordt bovendien in heel Spanje beoefend.

Het heet "La Llave", in het Nederlands "De Sleutel" en er wordt naar gegooid met "espejos" ("spiegels"). De mannetjes werpen één voor één met een paar ronde, ijzeren schijven naar een ijzeren kegel, de Llave, die op 14 meter afstand staat. Als de werper het ijzer treft geeft dat een "KLING!!!!", die zeker tot op 1 kilometer afstand te horen is.
Je zal maar aan het park wonen, dan ben je zuur! Waarschijnlijk zorgen de buurtbewoners dat ze niet thuis zijn als er geklingd wordt, want het lawaai gaat door merg en been. En ik vermoed dat de medewerkers van het Arbeidsbureau, dat direct achter de klingbaan ligt, de fanatieke werpers het liefst gelijk over de kling zouden jagen. De mannetjes zelf schijnen geen last te hebben van het lawaai. Integendeel. Bij elke KLING!!! elke keer dat ze de Llave omgooien lijken ze op te leven, kijken zelfverzekerd in het rond, oogsten de bewonderende blikken van hun medespelers, en houden zichzelf voor dat hún uur voorlopig nog niet geslagen heeft.

Voor degenen die toch graag een armoedesport willen beoefenen suggereert Duveltje het geweldloze en lawaaiarme jeu-de-boules.

foto: het Klingbaantje in het Santa Margarita park in A Coruña

Leve het protectionisme!

Gisterenavond, bij het bekijken van het nieuws op televisie, viel mijn mond wijd open van verbazing. Gisteren staakten in Spanje de bioscopen tegen de nieuwe bioscoopwet. Volgens die wet moet voor iedere 3 films die niet uit Spanje afkomstig zijn een Spaanse of Europese film worden vertoond.
Het is toch ongelofelijk! Europa is tegenwoordig een paradijs voor liberalen en anti-protectionisten, en dan plotseling deze maatregel.
De minister van Cultuur, Carmen Calvo, verscheen voor de televisiecamera en vertelde dat er niets nieuws onder de zon is, en dat de “cuotas de pantalla” (schermquota´s) al vanaf de jaren ´40 in Spanje bestaan, en dat alle Europese landen soortgelijke wetten hebben. Ik denk dat Franco natuurlijk wel wat andere motieven had om de bioscoopschermen Spaans te houden, maar dat vergeten we maar even.

Terwijl de bioscopen hun deuren dicht hielden kwamen de acteurs gisteren bijeen om te demonstreren tegen dezelfde wet. Natuurlijk zijn ze blij met de schermquota, maar er staat nergens dat er ook Spaanse acteurs in die films moeten spelen. Een Spaanse productie mag volgens de wet ook met alleen maar buitenlandse acteurs worden gemaakt.
Spanje is bij uitstek geschikt voor het opnemen van films vanwege de diversiteit in landschappen. Misschien moeten de Nederlandse filmproducenten er maar een voorbeeld aan nemen. Qua landschappen hebben we niet zó veel te bieden, dus dan maar gespecialiseerd in het water- en weidelandschap.

De film “Fanfare” van Bert Haanstra moest ik zien op de lagere school, het was een verplichte komedie. Mijn ouders vonden het een meesterwerk, en toen de film op televisie kwam werden we in de huiskamer op onze stoelen vastgebonden; we moésten het zien. Op de middelbare school werd de film nogmaals vertoond.
Ik was een stadskind en ik zag geen meesterwerk, maar een stel lelijke boeren die met hoempa-orkesten door slootjes voeren.
Bert Haanstra werd natuurlijk door de CIA betaald. Het doel was om kinderen een zo groot mogelijke hekel aan de Nederlandse film te laten krijgen, zodat ze later alleen nog maar naar Hollywoodfilms wilden kijken.

Het is de Yankees niet gelukt: ik heb een grote voorkeur voor de Europese film, in het algemeen met veel meer sociaal engagement dan de Amerikaanse filmindustrie, met al haar pulpkomedies, oorlogsfilms, sciencefictionnonsens en goedkope bourgeois-romantiek. Liever 1 Almodovar dan 10 Woody Allens, liever 1 Isabel Coixet dan 10 Steven Spielbergs, liever 1 Derek de Lint dan 10 Brad Pits, en Leve het protectionisme, ¡VIVA!

Oxfam, de koffie is niet te zuipen!

Enthousiast kochten we een paar weken geleden in de lokale supermarkt een paar pakken Oxfam koffie. Eindelijk een makkelijke manier om iets aan de ongelijkheid in de wereld te doen, en mij weer even van mijn schuldgevoel over al die ongelijkheid af te helpen.
Helaas was de koffie van een afschuwelijk slechte kwaliteit. Ik vind het geen enkel probleem om twee keer zoveel voor een pak koffie te betalen als ik weet dat die meneer van die foto op het pak er van kan leven, en er zijn kinderen van naar school kan sturen, maar dan verwacht ik wel tenminste dezelfde kwaliteit koffie als die van het huismerk van mijn supermarkt.

Dat besloot ik Oxfam maar even te laten weten en ik verstuurde een elektronisch postbericht.

Helaas is kwaliteit dezer dagen, vooral in de serviceverlening, een wassen neus. Klantenservice wordt tegenwoordig verzorgd door Professionele Afpoeieraars. Het idee erachter is dat de klant tevreden is zolang er maar aandacht aan hem besteed wordt en hij de indruk krijgt dat er naar hem geluisterd wordt.
Om kosten te besparen moet deze aandacht worden geautomatiseerd. Alle antwoorden van de afdeling Klantenservice zijn standaardberichten verstuurd door afdelingen, door computers of door mensen die plotseling alleen nog maar een voornaam of een nummer hebben. Ze worden beoordeeld op het aantal succesvolle afpoeieringen per dag en zijn in het geheel niet begaan met het lot van de klant. Vaak werken ze voor callcenters en hebben dus helemaal geen band met het product of de dienst waarvoor ze service verlenen.

Het antwoord van Oxfam was navenant:

“Beste Duveltje,

(Let op de persoonlijk noot; die van het noemen van mijn naam, die mij al de indruk moet geven dat men mij persoonlijk benadert). Bedankt voor de interesse in het werk van Intermón Oxfam, en voor de “eerlijke handel”. (Ik heb helemaal geen interesse in het werk van Oxfam getoond, hoogstens in het goede doel, en hier wordt meteen de kans benut om reclame voor Oxfam te maken).

“Het spijt ons dat je onze koffie “Equita” niet lekker vond”. (kunstig verdraaien van mijn woorden: ik schreef dat de koffie niet te zuipen was, en dat ik tenminste dezelfde kwaliteit verwachtte als die van mijn normale merk koffie die twee keer zo goedkoop is).

“We willen je erop wijzen dat onze koffie een beetje duurder is omdat onze productiekosten hoger zijn de winst van de producenten hoger is”. “ Twee keer zo duur wordt door Oxfam omgezet in “een beetje duurder” en bovendien wordt het verband met de kwaliteit weggepoetst.

“We danken je voor je commentaar dat ons helpt om ons werk te verbeteren en gebruiken je commentaar voor mogelijke acties in de toekomst”.

Ondertekend met

“Persoonlijke Dienstverlening”
Afdeling Communicatie en Marketing

Vergeet ik al dat geslijm en honingzoete gedraai en lees ik tussen de regels door dan staat hier dus eigenlijk:

Achterlijke Holbewoner ( het zal ons worst wezen hoe je heet),

Het is toch wel erg naïef om te denken dat je op goed geluk een supermarkt instapt, een pak koffie koopt van een merk dat je niet kent, en dan te denken dat die dan ook nog goed smaakt. Nogal dom om er van uit te gaan dat je voor minder dan 2 euro aan ontwikkelingshulp kan doen en dan ook nog lekkere koffie kan drinken. Die vlieger gaat natuurlijk niet op.
Van die twee euro moeten onze afdeling Communicatie en Marketing worden betaald, het reclamebureau, de website, en die boer van de foto moet ook nog een paar centen vangen, en dan blijft er natuurlijk weinig over voor de koffie zelf. Maar probeer dit eens: sluit je ogen, werk ons surrogaatnat in één slok naar binnen toe, zonder te proeven, terwijl je denkt aan al die arme boeren die je helpt. Rest ons nog te zeggen dat we niet van plan zijn om de kwaliteit van de koffie te verbeteren, en je kan verder het heen en weer krijgen”.

De Automatische Antwoord- en Afpoeiercomputer.

Reisadvies Spanje

In mijn rumoerige leven werd ik slechts zelden door het lot bedeeld met het winnen van een prijs in een loterij, prijsvraag, wedstrijd of anderszins. Op 12-jarige leeftijd won ik 6 borrelglaasjes in een tekenwedstrijd voor een merk Oude Jenever. Waarschijnlijk was dat illegaal, vanwege mijn minderjarigheid, maar ik heb er destijds geen vraagtekens bijgezet. Een enkele keer won ik een “eigen-geldje”, maar nooit won ik meer dan 20 euro in een loterij.
Op 19 maart jl. Verklaarde Juan Antonio Roca tegenover de onderzoeksrechter dat hij gedurende zijn leven maar liefst 80 keer een grote prijs in de loterij had gewonnen. Juan Antonio Roca is het vermoedelijke brein achter de corruptieaffaire Malaya in Marbella. Hier rekende een vermetele journalist uit dat de kans op het winnen van 80 grote premies gelijk was aan één op de 43 Quadriljoen (10 tot de 24e macht), hetgeen mij als Nooit-Niet-Winnaar, eigenlijk nog wat aan de ruime kant lijkt. Een nieuwe speelster in het drama is Karin Marika Mattsson, die voor Roca op zoek ging naar de loterijbiljetten waarop premies waren gevallen. Helaas heb ik nog geen foto van Karin kunnen vinden, maar ik vermoed dat het om een Zweedse blonde kroegenloopster gaat. Karin verklaarde dat ze echt niet wist wat er nou met die loterijbiljetten gebeurde. Het is wel duidelijk dat de verdachten een talent hebben voor het verzinnen van geloofwaardige verklaringen.
Reisadvies van Duveltje: Nederlanders die op vakantie gaan naar Marbella worden verzocht hun winnende Staatsloterij-biljetten thuis te laten.

foto: geluksvogel Roca

Musica es Tres

Een radioprogramma met alleen maar goede muziek? Ja, dat bestaat: in Spanje. Het heet “Musica es Tres” en heeft sinds afgelopen week ook een eigen webpagina:
http://www.rtve.es/programas/musicaes3

Het wordt gepresenteerd en geproduceerd door twee vrouwen: Virginia Díaz en Ana Schulz. Veel independent muziek, en van alles en nog wat, rock, pop, soul, funk, underground, hiphop en ga zo maar door. Geen geblaat en geschreeuw van discjockeys die zo graag leuk willen worden gevonden, geen flauwe grappen, en géén reclame (tja, het kan écht wel zonder). Wél goede muziek, een concertagenda (voor Spanje uiteraard), en beknopt maar heel to-the-point nieuws over boeken, over milieu, over tentoonstellingen. Voor wie op de hoogte wil blijven van moderne Spaanse literatuur is het programma werkelijk een uitkomst met de commentaren van Felix Romeo onder de titel “El placer de la lectura”.
Op de webpagina zijn nu de oude uitzendingen te beluisteren via streaming, en je kan ze ook downloaden.

Voorheen had “Musica es Tres” geen homepage maar een blog. De oude playlists (van vóór donderdag 7 juni 2007) zijn daar voorlopig nog terug te vinden. Voor degenen die geinteresseerd zijn: http://musicaestres.blogspot.com/

Ook nog: het blog verwijst naar andere blogs waaruit in het programma regelmatig geciteerd wordt en die zeker de moeite waard zijn:
http://lamiradaoblicua.bitako.com/
http://www.elhabitatdelunicornio.net/

Leve de man die de naaldhak uitvond

Ze is de snelle, sexy ster die door de cosmo van de stad schiet, in haar 4-wheeldrive, Smart, mini, of Suzuki. Het lulijzer, mobieltje, altijd bij of in de hand. De helft van haar tijd brengt ze bellend door, iedereen op de hoogte houdend van waar ze geweest is, waar ze is, waar ze heen gaat, en vooral van wie ze is. Ze is de razendsnelle, efficiënte organisator, de familiemanager, modern, modieus en overal van op de hoogte.
Haar ijskast staat vol met slankmakende producten en kant-en-klaarmaaltijden; koken is leuk maar alleen als je er tijd voor hebt.
Ze is carrièrevrouw, met hobby’s, en met kinderen, en een leuke man. Ze is een complete vrouw, die weet wat ze wil, maar toch onzeker en kwetsbaar voor degenen die tot het diepst van haar ziel weten door te dringen, en dat zijn er maar weinigen. Ze is seksueel veeleisend, houdt van reizen, en van nieuwe ervaringen, en dat mogen ook mystieke zijn.

Voor de man van tegenwoordig is het uitzicht somber: als hij meegaat met zijn tijd, mannenmake-up gebruikt, zich een voetbalkapsel aanmeet, in een convertable rijdt en veel tijd doorbrengt in de gym, is hij een metrosexueel. Als hij geen gel in zijn haar doet en het liefst een beetje tuiniert of klust in huis dan is hij een boer. Daar tussen ligt een kaal en triest landschap van modale mannen: Bijzetvaders, Neo-hippies, Freakies en IT-klerken.
Er valt weinig eer meer te behalen voor de man. Hij blijft achter bij de vrouw in ambitie. Terwijl de vrouw superieure kwaliteiten op het gebied van organisatie en communicatie heeft, die in onze nieuwe economie met een uitgebreide dienstverlenende sector uitstekend van pas komen, is de man op een neanderthalerniveau blijven steken.
Zijn biologische functie wordt bedreigd door kunstmatige inseminatie en zijn fysieke superieuriteit is niet meer van belang.

Mijn vriendin Fanny was tien jaar geleden het prototype van de Cosmo-vrouw. 34, een twee bloedjes van kinderen van 4 en 6, een succesvolle carriere in de advertentie-biz, en een fantastisch uiterlijk dat nog fantastischer werd na een borstvergroting tot C-cup.
Geen Mini, maar een BMW-motor onder haar prachtige billen.
Tien jaar later gaat het wat minder met Fanny. Man Joop verdween op haar 35e uit haar leven. Hij was niet creatief en volleybalde veel te veel.
In plaats van Joop kwamen er vluchtige affaires met mannen opgepikt op het werk en in de kroeg. De bloedjes van kinderen zijn inmiddels vol in de pubertijd en kunnen het niet meer vinden met moeder. Haar baan zorgde voor veel stress en tegenwoordig werkt ze halve dagen.
Ze heeft nu een relatie met Richard, een kalende metrosexueel, tien jaar jonger, die altijd witte overhemdjes draagt met de bovenste drie knoopjes open waardoor veel zwart borsthaar en een gouden ketting met penning tussen schittert . “Het is geen Brad Pit, maar hij doet de was en kookt goed”. “Het kostte me nog moeite om hem te versieren”, bekende ze me laatst, “want ik ben ook niet meer zo strak”, en terwijl ze dat zei sloeg ze met beide handen op haar heupen.
“Een hele verkleedpartij kwam erbij kijken", zuchtte ze, toen met een glimlach: "Leve de man die de naaldhak uitvond"!

Lawaai 4 – Meer minimalisme

Afgelopen zaterdag steeg het Orquesta Sinfónica de Galicia boven zichzelf uit in haar vertolking van Das Rheingold van Richard Wagner, waarbij Egil Silins als Wotan, Oleg Bryjak als Alberich en Gerhard Siegel als Loge schitterden.

Eigenlijk zijn die eerste 136 maten van Das Rheingold “minimal music”. En dat wordt door de geschiedenis bevestigd, want Schoenberg ziet zichzelf als een opvolger van Wagner, en Glass ziet zich zelf als een opvolger van Schoenberg. De lijn is net zo vloeiend als die van het rijnwater.

Glass ontkent dat zijn muziek binnen een traditie valt. Hij Het ligt in het karakter van Glass om het historisch perspectief volslagen te ontkennen. Het ontdekken van de waarheid ligt immers in het vermogen om los te breken uit elke conventie, iets wat Glass graag wil.

Om Wagner minimale muziek te noemen zou waanzin zijn. Wagner is waarschijnlijk juist het tegenovergestelde: maximale muziek. Hoe moeilijk moet het niet zijn om dit muziekstuk goed te spelen, alleen al vanwege de volume- en tempowisselingen.

Ik droomde tijdens het concert herhaaldelijk weg. Ook vanwege de boventiteling; boven het podium was een electronisch bord aangebracht waarop de spaanse vertaling van het gezongene werd getoond. De vergelijking tussen de gnoom Alberich die in de macht van de ring komt, en Hitler, een groot bewonderaar van Wagner, is snel gelegd. Om de rijngoud te kunnen verkrijgen moest Alberich de liefde afzweren. Macht gaat ten koste van liefde, en dat was bij Hitler ook het geval. Zou hij zichzelf in de dwerg herkend hebben?

Het schijnt dat Tolkien de invloed van Wagner op “In de Ban van de Ring” altijd heeft ontkend. Is het niet eigenaardig dat in deze tijd dit verhaal zo´n enorm succes heeft?

Hier in Galicie noemt men mij vaak “El Holandés Errante”. In het spaans betekent dat “de dwalende Hollander”; het is een vreemde vertaling van “De Vliegende Hollander”, ook een opera van Wagner.

Oef! Ik heb nog heel wat blogjes te gaan om alle links te leggen.

plaatje: Alberich en de Rijndochters

21 mei, La Coruña, 13 ºC, regen

Het blijft maar regenen, regenen, regenen. De lucht ziet grijs, de gezichten zien grijs. Sinds november hebben we hier misschien 10 tot 15 dagen zonder regen gehad.
Geen fantastische aprilmaand, zoals in Nederland. Nee, hier regent het alleen maar. Ik heb al een brief geschreven naar Zapatero; dáárvoor ben ik toch niet naar Spanje gekomen.

Nederlanders, u zijt gewaarschuwd.
The rain in Spain doesn´t fall mainly in the plain!
Raadpleeg eerst een betrouwbare weerbron voordat u naar Spanje komt!

http://www.eurometeo.com/
http://www.inm.es/

Iedereen tegen corruptie in de verkiezingen

La Coruña is waarschijnlijk een van de lelijkste steden van Spanje. Bijna alle Spaanse steden zijn ten tijde van Franco ten prooi gevallen aan afzichtelijke hoogbouw. De havenstad kan wedijveren met een willekeurige Duitse stad waarvan het centrum in de 2e wereldoorlog is weggebombardeerd.
De speculatiepolitiek die de afgelopen 40 jaar in de stad hoogtij vierde heeft hierbij geholpen. Terwijl in de meeste steden het de rechtse liberalen zijn die zich met frauduleuze bouwpraktijken bezighouden, doen in La Coruña de PSOE-socialisten hier flink ook aan mee.
De ex-burgemeester Francisco Vazquez stond bekend om zijn vage vastgoedprojecten. De salonsocialist beloofde plechtig dat hij de Camino de Santiago zou gaan lopen als de Europese subsidie voor de nieuwe haven van La Coruña er zou komen. Net toen men van plan was hem eens stevig aan de tand te voelen over een transactie waarbij zijn vrouw met een koffertje met honderdduizenden euros in contanten naar de bank kwam, verdween Vazquez van het toneel. Hij werd ambassadeur van Spanje in het Vaticaan. Waarschijnlijk is daar de zaak beklonken, en heeft hij zijn zonden persoonlijk aan de Paus opgebiecht.
De nieuwe PSOE-burgemeester, Javier Losada , heeft tot nu niets nieuws laten zien. Nog steeds in speculatie troef in La Coruña. Terwijl de meeste Spaanse havensteden het havenfront, hun toeristische visitekaartje, fraai hebben gerestaureerd, staat hier de helft van de huizen aan de haven al jaren in de steigers. Een buitenlandse toerist wordt hier nagekeken, vanwege zijn zeldzame verschijning.
Aan infrastructuur wordt door de gemeente weinig geld uitgegeven. Vandaar dat er iedere dag een verkeerschaos heerst, de stad vuil is, het water naar reinigingsmiddelen smaakt, en de electriciteitsvoorziening het bij een regenbuitje snel af laat weten.
Inmiddels is de corruptie iedereen zo de keel uit gaan hangen, dat zowel de rechtse PP, als de linkse Izquierda Unida, de verkiezingsstrijd aanbinden met de zelfde leuze: "Weg met de corruptie". Toch blijft La Coruña massaal op de PSOE stemmen.
Ook Fernando Rodriguez Cordoba, ex-PP´er, bindt de strijd aan. 10 snelle Smartcars snellen de hele dag, als jonge eendjes op een rijtje, met propaganda door de stad heen. Fernando heeft het beste met de burgers voor. Hij zoekt het “gematigde midden” op. Het is een soort burgerpartij de “COR.CO.BA“, Coruñeses con buenos argumenten. (Coruñezen met goede argumenten). Driftig wordt de reclame geplakt, op elke bouwschutting is zijn gezicht terug te vinden, maar de posters duiden meer op vervorming dan op hervorming (zie fotootje).

Lawaai 3 - Op zoek naar de stilte

De door Duveltje zo gehate presentator Ramon Trecet, van de Spaanse nationale Radio Tres, is uiteraard een verwoede fan van Michael Nyman. Voor wie de naam niets zegt: Michael Nyman is vooral bekend vanwege zijn filmmuziek, en dan in de eerste plaats voor de muziek bij de films van Peter Greenaway, zoals "The Cook, The Thief, His Wife and Her Lover".
De muziek van Nyman is veelal door klassieke barokmuziek geinspireerd werk, composities voor strijkinstrumenten, waarbij een enkel thema herhaald wordt met een minieme variatie. Nyman wordt gerekend tot een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het minimalisme. Hij heeft zichzelf benoemd tot de uitvinder van de term "minimal music" hetgeen het bescheiden karakter van de man goed aangeeft. Dankzij de muziek van Nyman kan ik geen films van Peter Greenaway bekijken, want ik word akelig van zijn muziek. Ik vind het lijken op Bach, geschonken uit een japanse frisdrankmachine.

Een andere vertegenwoordiger van de minimale muziek is Philip Glass. Met Philip kan ik het beter vinden. Hij maakte ondermeer de muziek bij de film "Koyaanisqatsi" (daar heeft die repetitie trouwens wél een functie, de muziek past bij de beelden, het ritme van de beelden, enzovoort).

John Cage (1912-1992) wordt ook tot de minimalisten gerekend (niet te verwarren met John Cale, van de Velvet Underground). Cage was iemand die zich verdiepte in het Zenboeddisme, en dat verklaart ook zijn gevoel voor humor, die ook in zijn muziek is terug te vinden. Misschien heeft hij ook wel het boekje "Zen en de cultuur van de Stilte" van Karlfried Graf von Dürckheim gelezen*.
Ik zag Cage optreden in Rome ergens rond 1980, een openluchtconcert ´s avonds aan de oevers van de Tiber. Het was werkelijk heel romantisch, die minimale geluiden onder een heldere hemel vol met sterren, daar aan het water. In de muziek van John Cage is de stilte even belangrijk als geluid. Het Italiaanse publiek wist niet van zwijgen en praatte driftig tijdens de stiltes in het werk, waarop een vrouw plotseling uitriep: "silenzio barbari!". Ik geloof niet dat het Cage kon schelen dat er tijdens het concert werd gepraat.

John Cage schreef zijn eerste muziekstukken in Spanje. Op een straathoek in Sevilla werd hij zich plotseling bewust van de veelheid van simultane visuele gebeurtenissen en geluiden. De zin van de muziek ligt volgens hem in de ontnuchtering en verstilling, waarbij stilte niet impliciet akoustische stilte betekent. Wie dat niet begrijpt moet het boekje van Von Dürckheim gaan lezen.

Onder minimalisme in muziek wordt van alles en nog wat gerekend. De meeste minimale muziek wordt gekenmerkt door het herhalen van een enkel thema, met kleine variaties, ook in tempo of ritme. Het is een conceptuele benadering van muziek, net als conceptuele kunst binnen de beeldende kunst.
Iemand die op zoek is naar de stilte, en het concept van de stilte bestudeerd, zoals Durckheim en Cage dat deden, doen dat met gepaste bescheidenheid. Daar past het op effect - en geld - gerichte rumoer van Nyman beslist niet in.

foto: portret van John Cage

*Karlfried Graf von Dürckheim - The Japanese Cult of Tranquility,
Rider & Company, London, 1974, ISBN: 0-09-118831-8 ook in Nederlandse vertaling verschenen. Zen en cultuur van de stilte.

De laatste koningin uit het kaartspel

Dit overzicht is niet beschikbaar. Klik hier om de post te bekijken.

Meer Lawaai

De buurjongen is zijn auto aan het wassen op de gemeenschappelijke parkeerplaats. Driftig boent hij het donkere zwarte autootje. Hij heeft de deuren van zijn automobiel open gezet en de geluidsinstallatie staat voluit. Boem-boem-boem-boem, zo boemen de bassen van de luidsprekers en de hele flat trilt ervan.
Zijn vriendin staat met een paradijselijke glimlach, haar armen over elkaar heen geslagen, naar hem te kijken.

Afgelopen woensdag was het Wereldgeluidsoverlastdag (voor mensen die liever duur doen en engelse termen gebruiken: Noise Awareness Day).
Geluidsoverlast is in Spanje nogal een item. Ik duidde dat al eerder aan in mijn blog (zie: http://duveltje.blogspot.com/2007/01/lawaai.html).
Er moest na mijn artikel natuurlijk een onderzoek aan gewijd worden. De resultaten zijn schrikbarend:
900.000 Spanjaarden zijn vorig jaar verhuisd vanwege geluidsoverlast (dat is ongeveer 2% van de totale bevolking). 52% heeft last van lawaai van de buren en 33% heeft last van stress door geluid.

fig.: geel: gelijk of minder dan 20% klachten over geluidsoverlast, groen: tussen 20 en 30%, paars: tussen 30 en 40%, rood: meer dan 40%

50% van de Spanjaarden denkt dat de buren meer lawaai maken dan zij zelf, maar slechts 10% vindt dat ze meer lawaai maakt dan de buren.
32% heeft last van discussies door de buren op een hoog volume.
Verder zijn de voornaamste lawaaibronnen; muziek, was- en droogmachines, stofzuigers.
Over seks-lawaai heb ik geen cijfers teruggevonden in de krant. Wel hoorde ik op de radio een vrouw beweren dat van al het lawaai het sekslawaai het enige lawaai was dat jaloezie op wekte (“hoor haar nou eens tekeer gaan”).

Leggen we het geluidsonderzoek even naast ons neer en kijken we naar de resultaten van een onderzoek naar het liefdesleven van de Spanjaarden:

32% van de geinterviewden is bijzonder tevreden over hun sexleven, 54% gematigd tevreden en slechts 3% is geheel ontevreden. 45% van de ondervraagden gebruikt kaarsen, muziek en andere elementen om in de stemming te komen.

Volgens de WHF staat Spanje, na Japan, op de tweede plaats wat betreft geluidoverlast.

Een van de aardigste resultaten vind ik: “18% vindt dat het geluid in en rondom de woning invloed heeft op de kwaliteit van het bestaan.” Dat kan zowel positief als negatief uitgelegd worden. Ik blijf erbij dat de Spanjaarden genieten van lawaai, en ik durf nu zelfs te beweren, bijna net zoveel als van seks.

Manuel María

In Nederland kent niemand hem. Maar wie is er nog geinteresseerd in poezië tegenwoordig? Gedichten zijn moeilijk te verkauwen. Daarom zal zijn werk wel nooit in het Nederlands worden vertaald.

Manuel María Fernández Teixeiro, hier kortweg Manuel María genoemd, is de belangrijkste dichter in het taalgebied van het Galego van de laatste 50 jaar. En hij is niet alleen van belang vanwege zijn dichtkunsten, maar ook vanwege zijn onafgebroken strijd voor het gebruik van het Galicisch binnen de "Comunidad Autonoma de Galicia".

Het volgende gedicht uit de bundel "Documentos Personaes" ("Persoonlijke Documenten") uit 1958 moet gelezen worden met in gedachte de onderdrukking door het fascistische Franco-regime.

Verordening

Het is verboden, op bevel van de Burgemeester,
Dat de rozen in de gemeentetuin
vanzelf groeien.
Vanaf nu moeten de duiven
een vergunning aanvragen om te mogen vliegen.
Het is de maan verboden´s nachts alleen door de hemel te reizen.
De maan is een gekke meid,
die naakt voorbij gaat
en daarmee een slecht voorbeeld is voor kuise meisjes
en voor de zonen van de familie.
Dichters moeten belasting betalen.
Het is verboden te dromen van 10 tot 11.
En ook om tranen te vergieten.
Huilen mag alleen bij grote droogte
zodat de stuwmeren niet leeg raken
Ontroering is alleen toegestaan
op donderdagen en zondagen
als de gemeentekapel speelt in het paviljoen.
Buiten de wet staande sterren, de lente,de bloemen en de vogels.
Deze verordening, moet als zodanig opgevolgd worden
op bevel van de Burgemeester,
Getekend en gerubriceerd.

in het Galicisch:

Bando

Prohibese, por orde da Alcaldia,
que medren porque sias rosas do xardin municipal.
Dende agora as pombas teñenque pedir licencia pra voar.
Prohíbeselle a lua
andar ceiba de noite polo ceio.
a lua é unha tola que anda espidadando mal exempro as nenas castas
i ós fillos de familia
Pagarán trabucos os poetas.
Prohibese soñar de 10 a 11.
Prohibese tamén derramar bágoas.
Pódese chorar tan só cando hai sequía
pra que non fiquen valeiros os pantanos.
Un sólo se pode emocionaros xoves e domingos
cando toca
a Bando do Concello no quiosco
Están fora da Lei
As estrelas, a Primaveira,
as froles i os paxaros.
Dase este bando en tal e cual
pra que se cumprade orde do Alcalde,
Firmado e rubricado

vertaald door Duveltje

De Bijzetvader

Afgelopen maandag was het vaderdag in Spanje.

Maar niet voor mij. Want ik ben een Bijzetvader. En die krijgen géén kadoos, ook al wonen ze in Sinterklaas-land.

Bijzetvader is moeilijk in het Spaans te vertalen. Zelf hanteer ik in mijn familie de titel “Padre Adoptado”, de “Geadopteerde Vader”. Dit is door moeder en zoon goedgekeurd. Ze vinden het zelfs grappig. Het is de tweede keer dat ik binnen een familie als geadopteerde vader fungeer.
Het is geen dankbare positie. De Bijzetvader heeft voornamelijk plichten en geen rechten. Zo wordt van een geadopteerde vader wél verwacht dat hij de kinderen helpt met hun huiswerk, hen van school haalt, met hen naar de tandarts gaat, en verjaardagkado´s voor ze koopt. Maar als je besluit om het kind eens aan een oor te trekken nadat het twee uur lang het bloed onder je nagels heeft uitgetrokken, dan blijkt dat je daar mee uit moet kijken.
“Blijf van mijn kind af”, roept de moeder, daarmee aangevend dat het nu niet meer jouw kind is, ook al heb je net een pleister op zijn knie geplakt.
Het kind doet ondertussen zijn best om bij elke voorkomende gelegenheid duidelijk te maken dat je niet de “echte vader” bent. Ik maak mezelf helemaal geen illusies, en hoef helemaal niet voor “echte vader” te worden aangezien. Maar het zijn toch geen prettige situaties; de dokter zegt “misschien kan je vader even je jas aangeven” en het kind kraait meteen “dat is mijn vader niet!”.

Die “echte vader” is in mijn geval met de noorderzon vertrokken, spoorloos verdwenen. Daar heb ik geluk bij, want er zijn ook “echte vaders” die elke week een paar keer op bezoek komen.

De Geadopteerde Vader, de Bijzetvader, de Plastic Vader, de Pleegvader, de Onechte vader. Hij moet niet zeuren, want dan plaatst hij zichzelf in een slachtofferrol, en daar houden vrouwen niet van. Dus hij slikt alles maar. Er zit weinig anders op.

Hadden de jaren zeventig maar wat langer geduurd. Dan waren we nu een Erkende Minderheid geweest. Helaas, voordat we het in de gaten hadden waren de tien jaren zeventig op en zaten we in de jaren tachtig. Daar was geen plaats meer voor huilende Bijzetvaders. En het ziet er niet naar uit dat er snel weer een “zachte revolutie” aankomt.

Ik pleit voor een internationale Bijzetvaderdag, waarom niet, op de 4e zondag in maart.
(foto: Man Ray, "cadeau")

De Spaanse Glimlachjes

Ik heb me reeds een paar keer eerder beklaagd over de kwaliteit van de Spaanse televisie. Met het risico om voor een oude zeur te worden uitgemaakt wil ik toch een nieuw fenomeen aankaarten. De plastic of tandenpoetsglimlach is zeker niet nieuw. Het is zelfs een standaard voor een presentator van een willekeurig show- of spelprogramma. Wél nieuw is het volhouden van de glimlach gedurende een hele nieuwsuitzending.

De eerste presentatrice die hiermee begon was Cristina Vilanueva, nota bene de nieuwslezeres van het meest serieuze televisiekanaal, de overheidszender TVE 2.
Ik snapte er niets van. Of het nu om aardbevingen ging, over Clowns zonder Grenzen, over bomaanslagen, drugshandel of corruptie in Marbella, Cristina hield haar stralende glimlach vol.

Toevallig kwam ik afgelopen week een oude vriend van mij tegen. Antonio werkt bij Saatchi en Saatchi in Madrid. Hij vertelde me hoe het in elkaar stak.

In Spanje worden nieuwsuitzendingen onderbroken voor reclame. Tijdens de reclameblokken tussen negen en elf uur ´s avonds wordt een groot deel van de zendtijd in beslag genomen door reclames voor auto’s. De marketingjongens van Peugeot ontdekten dat na een reclameblok in een nieuwsuitzending met Cristina Vilanueva er gemiddeld 1.73 keer méér auto’s verkocht werden dan in dezelfde nieuwsuitzending zónder Cristina en haar onafgebroken glimlach.

Blijkbaar bleef dit nieuws niet binnen de Franse huiskamer, want plotseling begonnen alle nieuwslezeressen onafgebroken te glimlachen. Cristina kreeg een fantastisch aanbod van La Sexta, een commerciële zender, en vertrok zonder aarzelen en glimlachend naar de concurrent.
TVE 2 zat met een probleem. Gelukkig blijkt de nieuwe omroepster, Mara Torres, bereid om tegen een extra vergoeding precies zo´n glimlach te voorschijn te toveren.

Inmiddels heeft het fenomeen zich uitgebreid.
In het filmprogramma, ook op TVE 2, houdt Cayetana Guillén Cuervo haar stijve glimlach moeiteloos drie kwartier vol. En blijkbaar levert dat zoveel poen op Cayetana er sinds november nog een programma bij heeft gekregen: D-Calle, een late-avond-magazine dat geadverteerd wordt met “de wereld gezien door de ogen van vrouwen”, en die wereld wordt bekeken, juist,.. met een glimlach.
La Sexta kon natuurlijk niet achterblijven en begon ook met een nieuw programma “Sé lo que hicísteis la última semana” (“Ik weet wat je de afgelopen week gedaan hebt”) dat gepresenteerd wordt door Ángel Martín en Patricia Conde. Terwijl Angel leuke anekdotes verteld lacht Patricia zich slap. Het hele programma door. Patricia is héél knap en heeft bovendien een hele aanstekelijke glimlach, en dit stimuleert - volgens Antonio – niet alleen de autoverkoop, maar ook die van hypotheken, slank makende yoghurt en andere onbezorgd-leven-produkten.

Cristina Vilanueva is in 1998 in Barcelona afgestudeerd in journalistieke wetenschappen. Ik vroeg me af: ”Hoe kan een intelligent mens nu zo iets volhouden?”. Terwijl ik het stukje wat ik hierboven net geschreven had nog eens overlas, stelde ik mij voor dat voor iedere vijf minuten hardop voorlezen er duizend euro op mijn bankrekening bijgeschreven werden, en plotseling verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht.

Hoe zit dat nou met De Juana Chaos?

Spanje wordt dezer dagen opnieuw verscheurd door ETA. Ditmaal niet door een bomaanslag maar dankzij de zaak De Juana Chaos. De Juana Chaos is een lid van ETA die op 2 maart 2007 uit de gevangenis ontslagen werd. Hij was op dat moment al meer dan 100 dagen in hongerstaking en had op dat moment volgens de betrokken artsen nog slechts korte tijd te leven.

Een kleine samenvatting van de zaak Iñaki de Juana Chaos:

In 1986 werd Iñaki de Juana Chaos leider binnen het commando "Madrid" van de ETA. Tot aan 1987 nam hij deel aan aanslagen die aan 25 mensen het leven kostten.

In januari 1987 wordt hij bij een inval in een woning in Madrid gevangen genomen. Hij wordt daarna veroordeeld tot meer dan 3000 jaar gevangenisstraf.
Na 18 jaar gevangenis uitgezeten te hebben staat hij op het punt te worden vrijgelaten (na aftrek volgens de Spaanse wet van strafrecht van 1973). Hij wordt echter opnieuw veroordeeld voor het schrijven van artikelen voor verschillende Baskische nationalistische bladen waaronder Gara.
Op 7 augustus 2006, tijdens de wapenstilstand tussen de regering Zapatero en ETA, begint hij een hongerstaking als protest tegen deze laatste straf.
In oktober onderbreekt hij even de hongerstaking om deze vervolgens weer voort te zetten. Hij wordt overgeplaatst naar een ziekenhuis waar hij kunstmatige voeding krijgt toegediend.Uiteindelijk wordt hij op 2 maart 2007 uit het ziekenhuis
ontslagen. Dit gebeurt op persoonlijk besluit van Minister Alfredo Pérez Rubalcaba, van Binnenlandse Zaken, om humanitaire redenen.
Na ontslag uit het ziekenhuis heeft De Juana Chaos nu huisarrest.


Er wordt driftig gespeculeerd over de vrijlating van de (ex-)terrorist. De regering zou de onderhandelingen met ETA willen hervatten (De aanslag in Madrid betekent volgens een verklaring van ETA geen schending van de wapenstilstand).
De beslissing tot vrijlating wordt zwaar bekritiseerd door de rechtse Partido Popular(PP). Volgens deze partij zwicht de regering voor de terroristen. De kritiek is nogal eigenaardig omdat de PP in haar regeringsperiode vele ETA-gevangenen heeft vrijgelaten hoewel ze hun straf nog niet hadden uitgezeten. Afgelopen zondag 10 maart, was er in Madrid een demonstratie tegen de vrijlating van De Juana Chaos georganiseerd door de PP waaraan honderdduizenden deelnamen. Er werd tijdens deze demonstratie door de PP met geen woord gerept over de slachtoffers van de aanslag in Madrid van 11 maart 2004.
De regering bekritiseerd op haar beurt de PP, die volgens haar alleen maar tweedracht zaait en er voor zorgt dat er geen eenheid is in de strijd tegen het terrorisme.

Ik wil me niet in de discussie begeven. Maar ik vraag me, samen met vele Spanjaarden, af waarom de regering niet toegeeft aan referendum voor een onafhankelijk Baskenland. De meerderheid van de Basken wil helemaal geen volledig autonoom baskenland, dat is al jarenlang duidelijk.

Waarschijnlijk gaat het alleen maar om geld. Baskenland is een van de rijkste delen van Spanje en waarschijnlijk wil de regering niet het minste risico lopen het zonder de opbrengsten van de Baskische economie te moeten stellen.

Een interessant document is de EUSKOBAROMETRO, te vinden op

http://www.ehu.es/cpvweb/paginas/euskobar_ultimoeusko.html (in het castellaans)

Dit laat zien hoe het Baskische volk op het ogenblik denkt over de verhouding met Spanje, over verschillende politieke partijen, over autonomie en nog meer zaken.

13 graden Celcius en het regent

Ik zie het vanochtend ff niet zitten. De vrouw die dat ff uitvond is dezelfde als die van het aanhalingstekengebaar (handen ter hoogte van het hoofd houden en wijs- en middelvingers voor en achterwaarts bewegen).

A Coruña, 13 graden Celcius en het regent. Het regent hier al sinds november bijna elke dag. De gezichten van de mensen zien grijs, grijs als de lucht, en grijs als de natte straatstenen.

Waarom voerde het noodlot mij nu net naar de meest armoedige en de meest natte provincie van Spanje?

En ik bedacht: Als ik dood ga en het blijkt dat de hel niet bestaat, of dat hij vol is, hetgeen allebei even waarschijnlijk is, dan kan God me altijd nog terugsturen naar Galicia.

Mijn excuses aan iedereen die mij de afgelopen tijd schreef dat mijn blog zo leuk was. Het blog is de afgelopen tijd een beetje in het slog geraakt.

In de pen zitten nog stukjes over de zaak Juana Chaos, over Franco, over de irmandiños en over de glimlachjes op de Spaanse televisie. Dus blijf visiteren!

"Hoe zit het nou met Marbella?"

De eerste eerlijke Spanjaard moet nog geboren worden.

In maart 2006 begon de “Operatie Malaya” en werd plotseling een deel van het gemeentebestuur van Marbella, inclusief burgemeester Marisol Yagüe in de gevangenis gestopt. In totaal werden een stuk of dertig arrestaties verricht. De verbazing was enorm in Spanje. Niet vanwege de corruptie, want dat is in Spanje de gewoonste zaak van de wereld. De Spaanse bevolking was nogal verbaasd over het feit dat er plotseling iemand werd opgepakt.
Zeker in de wereld van de bouw is fraude en corruptie eerder regel dan uitzondering. Eenvoudige gemeenteambtenaren van een willekeurig dorp kopen plotseling met contant geld een nieuwe Mercedes, een tweede huis, antiek, dure kleding en sierraden.
Van 1991 tot en met 2002 was Jesús Gil y Gil burgemeester van Marbella. Gedurende de gehele periode van zijn bestuur was Jesús in opspraak vanwege allerlei schandalen. In 1998 verdween hij enkele dagen in de gevangenis omdat hij 450 miljoen pesetas (2.7 miljoen euro) overhevelde van de gemeente-begroting naar de voetbalclub Atletico de Madrid. Marisol Yagüe was de voormalige rechterhand van Jesús Gil.

Een fijne bijwerking van het corruptieschandaal is dat alle betrokkenen dankzij de schandaalpers de kans krijgen nog eens extra de zakken te vullen. De populaire televisieprogramma´s, die hier “programas de corazon” (nl: hartsprogramma´s) worden genoemd, betalen fikse bedragen aan familie, vrienden en kennissen van criminelen die “live” willen komen uithuilen.
De ex-vrouw van ex-burgemeester Julian Muñoz, Mayte Zaldívar is bijna iedere dag op televisie te zien, net als zijn huidige vrouw Isabel Pantoja. Isabel is een bekendere zangeres en ondanks het Marbella schandaal is ze nog steeds een Spaanse volksheldin. Bij het woord corruptie haalt de Spanjaard glimlachend zijn schouders op, maar hij huilt dikke tranen van ontroering bij het zien van een droevige La Pantoja.
Verlekkerd zit men bij de televisie. "Hoe corrupter, hoe slimmer", denkt de Spanjaard, en liever ziet hij dat zijn belastingcenten in de zakken corrupte aannemers en ambtenaren verdwijnen dan dat hij zijn hartsprogramma´s moet missen.

Sinds “Operatie Malaya” komt plotseling het ene na het andere corruptieschandaal aan het licht. Ik heb geen idee wie of wat er achter al die plotselinge actie zit. Ik vind al die invallen en onderzoeken maar verdacht.

(op de foto: Julian Muñoz en Isabel Pantoja)

Hieronder een (oud) overzichtje van schandalen, verre van compleet:

http://www.abc.es/hemeroteca/historico-06-11-2006/Nacional/el-mapa-de-la-corrupcion-urbanistica-en-españa_1524119294984.html

http://www.elmundo.es/papel/2006/10/22/espana/2040662.html

Carnavalsgedicht

Mijn duf konijn

Mijn duf konijn,
ik wil voor altijd bij jou zijn,
mijn duf konijn.

In voorlicht en in tegenschijn.
Ik ben van jou, en
Jij tevens van mijn,
mijn duf konijn.

Mijn duf konijn,
soms vóór, soms óp de achterlijn,
wij gaan samen als een trein.

Mijn duf konijn,
in zonneschijn en sjacherijn,
Laten wij voor eeuwig fijn zijn.
Mijn duf, mijn duf konijn.

Trouwens: carnaval vieren doen ze in Maastricht veel beter dan hier!

"A patriot must always be ready to defend his country against his government". - Edward Abbey

5 minutes de répit pour la planète

Aflopen donderdag, 1 februari, tussen 19.55 en 20.00 uur ging in een deel van Europa het licht uit. Het ging om een actie georganiseerd door de Franse organisatie L’Alliance pour la Planète (http://www.lalliance.fr/ ). Bij ons kwam het bericht over de actie “5 minutes de répit pour la planète“ ongeveer 24 uur van te voren per email het huis binnen. Mijn vrouw was enthousiast en riep dat ze zeker mee zou doen. Ikzelf ben dol op boycots. Als er maar iets geboycot kan worden dan doe ik mee.
Ik zat op 1 februari om tien voor acht nog op kantoor. Ik herinnerde mij de actie en om vijf voor acht zette ik mijn computer uit en ging naar huis. Terwijl ik door het stadscentrum liep speurde ik naar signalen van handlangers, maar ik ontdekte weinig solidariteit.

Thuis was het actievoeren in het water gevallen. Moeder hing met haar zus aan de telefoon en was het glad vergeten. Zoonlief hing aan de playstation. Hij is van de son-goku-dragonball-pokemon-generatie, en in niets geinteresseerd dat niet met playstation, sport of merkkleding te maken heeft.

Op het TVE-journaal was de actie een item. We zagen hoe de lichten op de Eiffeltoren uitgingen en ook de verlichting in het Colloseum te Rome ging uit. Volgens de spaanse nationale televisie was het energieverbruik in Spanje maar liefst 2% gedaald (tijdens de actie). Uitgaande van het gemiddeld verbruik over 2005 van 292881 miljoen KWh, zou dat een besparing betekenen van 2.784.251 KWh. Degenen die alleen maar in geld kunnen rekenen moeten dat maar even vermenigvuldigen met 0,20 ct per KWh.

Ik zou wel willen weten hoeveel dat in temperatuurstijging per jaar scheelt, of in ozongat gerekend in vierkante meters.

Graag pleit ik voor een maandelijkse of zelfs wekelijkse licht-uit aktie, maar dat gaat natuurlijk veel te ver. Chinezen en Amerikanen mogen niet meedoen, want die hebben Kyoto niet ondertekend.