Lawaai 4 – Meer minimalisme

Afgelopen zaterdag steeg het Orquesta Sinfónica de Galicia boven zichzelf uit in haar vertolking van Das Rheingold van Richard Wagner, waarbij Egil Silins als Wotan, Oleg Bryjak als Alberich en Gerhard Siegel als Loge schitterden.

Eigenlijk zijn die eerste 136 maten van Das Rheingold “minimal music”. En dat wordt door de geschiedenis bevestigd, want Schoenberg ziet zichzelf als een opvolger van Wagner, en Glass ziet zich zelf als een opvolger van Schoenberg. De lijn is net zo vloeiend als die van het rijnwater.

Glass ontkent dat zijn muziek binnen een traditie valt. Hij Het ligt in het karakter van Glass om het historisch perspectief volslagen te ontkennen. Het ontdekken van de waarheid ligt immers in het vermogen om los te breken uit elke conventie, iets wat Glass graag wil.

Om Wagner minimale muziek te noemen zou waanzin zijn. Wagner is waarschijnlijk juist het tegenovergestelde: maximale muziek. Hoe moeilijk moet het niet zijn om dit muziekstuk goed te spelen, alleen al vanwege de volume- en tempowisselingen.

Ik droomde tijdens het concert herhaaldelijk weg. Ook vanwege de boventiteling; boven het podium was een electronisch bord aangebracht waarop de spaanse vertaling van het gezongene werd getoond. De vergelijking tussen de gnoom Alberich die in de macht van de ring komt, en Hitler, een groot bewonderaar van Wagner, is snel gelegd. Om de rijngoud te kunnen verkrijgen moest Alberich de liefde afzweren. Macht gaat ten koste van liefde, en dat was bij Hitler ook het geval. Zou hij zichzelf in de dwerg herkend hebben?

Het schijnt dat Tolkien de invloed van Wagner op “In de Ban van de Ring” altijd heeft ontkend. Is het niet eigenaardig dat in deze tijd dit verhaal zo´n enorm succes heeft?

Hier in Galicie noemt men mij vaak “El Holandés Errante”. In het spaans betekent dat “de dwalende Hollander”; het is een vreemde vertaling van “De Vliegende Hollander”, ook een opera van Wagner.

Oef! Ik heb nog heel wat blogjes te gaan om alle links te leggen.

plaatje: Alberich en de Rijndochters

21 mei, La Coruña, 13 ºC, regen

Het blijft maar regenen, regenen, regenen. De lucht ziet grijs, de gezichten zien grijs. Sinds november hebben we hier misschien 10 tot 15 dagen zonder regen gehad.
Geen fantastische aprilmaand, zoals in Nederland. Nee, hier regent het alleen maar. Ik heb al een brief geschreven naar Zapatero; dáárvoor ben ik toch niet naar Spanje gekomen.

Nederlanders, u zijt gewaarschuwd.
The rain in Spain doesn´t fall mainly in the plain!
Raadpleeg eerst een betrouwbare weerbron voordat u naar Spanje komt!

http://www.eurometeo.com/
http://www.inm.es/

Iedereen tegen corruptie in de verkiezingen

La Coruña is waarschijnlijk een van de lelijkste steden van Spanje. Bijna alle Spaanse steden zijn ten tijde van Franco ten prooi gevallen aan afzichtelijke hoogbouw. De havenstad kan wedijveren met een willekeurige Duitse stad waarvan het centrum in de 2e wereldoorlog is weggebombardeerd.
De speculatiepolitiek die de afgelopen 40 jaar in de stad hoogtij vierde heeft hierbij geholpen. Terwijl in de meeste steden het de rechtse liberalen zijn die zich met frauduleuze bouwpraktijken bezighouden, doen in La Coruña de PSOE-socialisten hier flink ook aan mee.
De ex-burgemeester Francisco Vazquez stond bekend om zijn vage vastgoedprojecten. De salonsocialist beloofde plechtig dat hij de Camino de Santiago zou gaan lopen als de Europese subsidie voor de nieuwe haven van La Coruña er zou komen. Net toen men van plan was hem eens stevig aan de tand te voelen over een transactie waarbij zijn vrouw met een koffertje met honderdduizenden euros in contanten naar de bank kwam, verdween Vazquez van het toneel. Hij werd ambassadeur van Spanje in het Vaticaan. Waarschijnlijk is daar de zaak beklonken, en heeft hij zijn zonden persoonlijk aan de Paus opgebiecht.
De nieuwe PSOE-burgemeester, Javier Losada , heeft tot nu niets nieuws laten zien. Nog steeds in speculatie troef in La Coruña. Terwijl de meeste Spaanse havensteden het havenfront, hun toeristische visitekaartje, fraai hebben gerestaureerd, staat hier de helft van de huizen aan de haven al jaren in de steigers. Een buitenlandse toerist wordt hier nagekeken, vanwege zijn zeldzame verschijning.
Aan infrastructuur wordt door de gemeente weinig geld uitgegeven. Vandaar dat er iedere dag een verkeerschaos heerst, de stad vuil is, het water naar reinigingsmiddelen smaakt, en de electriciteitsvoorziening het bij een regenbuitje snel af laat weten.
Inmiddels is de corruptie iedereen zo de keel uit gaan hangen, dat zowel de rechtse PP, als de linkse Izquierda Unida, de verkiezingsstrijd aanbinden met de zelfde leuze: "Weg met de corruptie". Toch blijft La Coruña massaal op de PSOE stemmen.
Ook Fernando Rodriguez Cordoba, ex-PP´er, bindt de strijd aan. 10 snelle Smartcars snellen de hele dag, als jonge eendjes op een rijtje, met propaganda door de stad heen. Fernando heeft het beste met de burgers voor. Hij zoekt het “gematigde midden” op. Het is een soort burgerpartij de “COR.CO.BA“, Coruñeses con buenos argumenten. (Coruñezen met goede argumenten). Driftig wordt de reclame geplakt, op elke bouwschutting is zijn gezicht terug te vinden, maar de posters duiden meer op vervorming dan op hervorming (zie fotootje).

Lawaai 3 - Op zoek naar de stilte

De door Duveltje zo gehate presentator Ramon Trecet, van de Spaanse nationale Radio Tres, is uiteraard een verwoede fan van Michael Nyman. Voor wie de naam niets zegt: Michael Nyman is vooral bekend vanwege zijn filmmuziek, en dan in de eerste plaats voor de muziek bij de films van Peter Greenaway, zoals "The Cook, The Thief, His Wife and Her Lover".
De muziek van Nyman is veelal door klassieke barokmuziek geinspireerd werk, composities voor strijkinstrumenten, waarbij een enkel thema herhaald wordt met een minieme variatie. Nyman wordt gerekend tot een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het minimalisme. Hij heeft zichzelf benoemd tot de uitvinder van de term "minimal music" hetgeen het bescheiden karakter van de man goed aangeeft. Dankzij de muziek van Nyman kan ik geen films van Peter Greenaway bekijken, want ik word akelig van zijn muziek. Ik vind het lijken op Bach, geschonken uit een japanse frisdrankmachine.

Een andere vertegenwoordiger van de minimale muziek is Philip Glass. Met Philip kan ik het beter vinden. Hij maakte ondermeer de muziek bij de film "Koyaanisqatsi" (daar heeft die repetitie trouwens wél een functie, de muziek past bij de beelden, het ritme van de beelden, enzovoort).

John Cage (1912-1992) wordt ook tot de minimalisten gerekend (niet te verwarren met John Cale, van de Velvet Underground). Cage was iemand die zich verdiepte in het Zenboeddisme, en dat verklaart ook zijn gevoel voor humor, die ook in zijn muziek is terug te vinden. Misschien heeft hij ook wel het boekje "Zen en de cultuur van de Stilte" van Karlfried Graf von Dürckheim gelezen*.
Ik zag Cage optreden in Rome ergens rond 1980, een openluchtconcert ´s avonds aan de oevers van de Tiber. Het was werkelijk heel romantisch, die minimale geluiden onder een heldere hemel vol met sterren, daar aan het water. In de muziek van John Cage is de stilte even belangrijk als geluid. Het Italiaanse publiek wist niet van zwijgen en praatte driftig tijdens de stiltes in het werk, waarop een vrouw plotseling uitriep: "silenzio barbari!". Ik geloof niet dat het Cage kon schelen dat er tijdens het concert werd gepraat.

John Cage schreef zijn eerste muziekstukken in Spanje. Op een straathoek in Sevilla werd hij zich plotseling bewust van de veelheid van simultane visuele gebeurtenissen en geluiden. De zin van de muziek ligt volgens hem in de ontnuchtering en verstilling, waarbij stilte niet impliciet akoustische stilte betekent. Wie dat niet begrijpt moet het boekje van Von Dürckheim gaan lezen.

Onder minimalisme in muziek wordt van alles en nog wat gerekend. De meeste minimale muziek wordt gekenmerkt door het herhalen van een enkel thema, met kleine variaties, ook in tempo of ritme. Het is een conceptuele benadering van muziek, net als conceptuele kunst binnen de beeldende kunst.
Iemand die op zoek is naar de stilte, en het concept van de stilte bestudeerd, zoals Durckheim en Cage dat deden, doen dat met gepaste bescheidenheid. Daar past het op effect - en geld - gerichte rumoer van Nyman beslist niet in.

foto: portret van John Cage

*Karlfried Graf von Dürckheim - The Japanese Cult of Tranquility,
Rider & Company, London, 1974, ISBN: 0-09-118831-8 ook in Nederlandse vertaling verschenen. Zen en cultuur van de stilte.

De laatste koningin uit het kaartspel

Dit overzicht is niet beschikbaar. Klik hier om de post te bekijken.

Meer Lawaai

De buurjongen is zijn auto aan het wassen op de gemeenschappelijke parkeerplaats. Driftig boent hij het donkere zwarte autootje. Hij heeft de deuren van zijn automobiel open gezet en de geluidsinstallatie staat voluit. Boem-boem-boem-boem, zo boemen de bassen van de luidsprekers en de hele flat trilt ervan.
Zijn vriendin staat met een paradijselijke glimlach, haar armen over elkaar heen geslagen, naar hem te kijken.

Afgelopen woensdag was het Wereldgeluidsoverlastdag (voor mensen die liever duur doen en engelse termen gebruiken: Noise Awareness Day).
Geluidsoverlast is in Spanje nogal een item. Ik duidde dat al eerder aan in mijn blog (zie: http://duveltje.blogspot.com/2007/01/lawaai.html).
Er moest na mijn artikel natuurlijk een onderzoek aan gewijd worden. De resultaten zijn schrikbarend:
900.000 Spanjaarden zijn vorig jaar verhuisd vanwege geluidsoverlast (dat is ongeveer 2% van de totale bevolking). 52% heeft last van lawaai van de buren en 33% heeft last van stress door geluid.

fig.: geel: gelijk of minder dan 20% klachten over geluidsoverlast, groen: tussen 20 en 30%, paars: tussen 30 en 40%, rood: meer dan 40%

50% van de Spanjaarden denkt dat de buren meer lawaai maken dan zij zelf, maar slechts 10% vindt dat ze meer lawaai maakt dan de buren.
32% heeft last van discussies door de buren op een hoog volume.
Verder zijn de voornaamste lawaaibronnen; muziek, was- en droogmachines, stofzuigers.
Over seks-lawaai heb ik geen cijfers teruggevonden in de krant. Wel hoorde ik op de radio een vrouw beweren dat van al het lawaai het sekslawaai het enige lawaai was dat jaloezie op wekte (“hoor haar nou eens tekeer gaan”).

Leggen we het geluidsonderzoek even naast ons neer en kijken we naar de resultaten van een onderzoek naar het liefdesleven van de Spanjaarden:

32% van de geinterviewden is bijzonder tevreden over hun sexleven, 54% gematigd tevreden en slechts 3% is geheel ontevreden. 45% van de ondervraagden gebruikt kaarsen, muziek en andere elementen om in de stemming te komen.

Volgens de WHF staat Spanje, na Japan, op de tweede plaats wat betreft geluidoverlast.

Een van de aardigste resultaten vind ik: “18% vindt dat het geluid in en rondom de woning invloed heeft op de kwaliteit van het bestaan.” Dat kan zowel positief als negatief uitgelegd worden. Ik blijf erbij dat de Spanjaarden genieten van lawaai, en ik durf nu zelfs te beweren, bijna net zoveel als van seks.

Manuel María

In Nederland kent niemand hem. Maar wie is er nog geinteresseerd in poezië tegenwoordig? Gedichten zijn moeilijk te verkauwen. Daarom zal zijn werk wel nooit in het Nederlands worden vertaald.

Manuel María Fernández Teixeiro, hier kortweg Manuel María genoemd, is de belangrijkste dichter in het taalgebied van het Galego van de laatste 50 jaar. En hij is niet alleen van belang vanwege zijn dichtkunsten, maar ook vanwege zijn onafgebroken strijd voor het gebruik van het Galicisch binnen de "Comunidad Autonoma de Galicia".

Het volgende gedicht uit de bundel "Documentos Personaes" ("Persoonlijke Documenten") uit 1958 moet gelezen worden met in gedachte de onderdrukking door het fascistische Franco-regime.

Verordening

Het is verboden, op bevel van de Burgemeester,
Dat de rozen in de gemeentetuin
vanzelf groeien.
Vanaf nu moeten de duiven
een vergunning aanvragen om te mogen vliegen.
Het is de maan verboden´s nachts alleen door de hemel te reizen.
De maan is een gekke meid,
die naakt voorbij gaat
en daarmee een slecht voorbeeld is voor kuise meisjes
en voor de zonen van de familie.
Dichters moeten belasting betalen.
Het is verboden te dromen van 10 tot 11.
En ook om tranen te vergieten.
Huilen mag alleen bij grote droogte
zodat de stuwmeren niet leeg raken
Ontroering is alleen toegestaan
op donderdagen en zondagen
als de gemeentekapel speelt in het paviljoen.
Buiten de wet staande sterren, de lente,de bloemen en de vogels.
Deze verordening, moet als zodanig opgevolgd worden
op bevel van de Burgemeester,
Getekend en gerubriceerd.

in het Galicisch:

Bando

Prohibese, por orde da Alcaldia,
que medren porque sias rosas do xardin municipal.
Dende agora as pombas teñenque pedir licencia pra voar.
Prohíbeselle a lua
andar ceiba de noite polo ceio.
a lua é unha tola que anda espidadando mal exempro as nenas castas
i ós fillos de familia
Pagarán trabucos os poetas.
Prohibese soñar de 10 a 11.
Prohibese tamén derramar bágoas.
Pódese chorar tan só cando hai sequía
pra que non fiquen valeiros os pantanos.
Un sólo se pode emocionaros xoves e domingos
cando toca
a Bando do Concello no quiosco
Están fora da Lei
As estrelas, a Primaveira,
as froles i os paxaros.
Dase este bando en tal e cual
pra que se cumprade orde do Alcalde,
Firmado e rubricado

vertaald door Duveltje

De Bijzetvader

Afgelopen maandag was het vaderdag in Spanje.

Maar niet voor mij. Want ik ben een Bijzetvader. En die krijgen géén kadoos, ook al wonen ze in Sinterklaas-land.

Bijzetvader is moeilijk in het Spaans te vertalen. Zelf hanteer ik in mijn familie de titel “Padre Adoptado”, de “Geadopteerde Vader”. Dit is door moeder en zoon goedgekeurd. Ze vinden het zelfs grappig. Het is de tweede keer dat ik binnen een familie als geadopteerde vader fungeer.
Het is geen dankbare positie. De Bijzetvader heeft voornamelijk plichten en geen rechten. Zo wordt van een geadopteerde vader wél verwacht dat hij de kinderen helpt met hun huiswerk, hen van school haalt, met hen naar de tandarts gaat, en verjaardagkado´s voor ze koopt. Maar als je besluit om het kind eens aan een oor te trekken nadat het twee uur lang het bloed onder je nagels heeft uitgetrokken, dan blijkt dat je daar mee uit moet kijken.
“Blijf van mijn kind af”, roept de moeder, daarmee aangevend dat het nu niet meer jouw kind is, ook al heb je net een pleister op zijn knie geplakt.
Het kind doet ondertussen zijn best om bij elke voorkomende gelegenheid duidelijk te maken dat je niet de “echte vader” bent. Ik maak mezelf helemaal geen illusies, en hoef helemaal niet voor “echte vader” te worden aangezien. Maar het zijn toch geen prettige situaties; de dokter zegt “misschien kan je vader even je jas aangeven” en het kind kraait meteen “dat is mijn vader niet!”.

Die “echte vader” is in mijn geval met de noorderzon vertrokken, spoorloos verdwenen. Daar heb ik geluk bij, want er zijn ook “echte vaders” die elke week een paar keer op bezoek komen.

De Geadopteerde Vader, de Bijzetvader, de Plastic Vader, de Pleegvader, de Onechte vader. Hij moet niet zeuren, want dan plaatst hij zichzelf in een slachtofferrol, en daar houden vrouwen niet van. Dus hij slikt alles maar. Er zit weinig anders op.

Hadden de jaren zeventig maar wat langer geduurd. Dan waren we nu een Erkende Minderheid geweest. Helaas, voordat we het in de gaten hadden waren de tien jaren zeventig op en zaten we in de jaren tachtig. Daar was geen plaats meer voor huilende Bijzetvaders. En het ziet er niet naar uit dat er snel weer een “zachte revolutie” aankomt.

Ik pleit voor een internationale Bijzetvaderdag, waarom niet, op de 4e zondag in maart.
(foto: Man Ray, "cadeau")

De Spaanse Glimlachjes

Ik heb me reeds een paar keer eerder beklaagd over de kwaliteit van de Spaanse televisie. Met het risico om voor een oude zeur te worden uitgemaakt wil ik toch een nieuw fenomeen aankaarten. De plastic of tandenpoetsglimlach is zeker niet nieuw. Het is zelfs een standaard voor een presentator van een willekeurig show- of spelprogramma. Wél nieuw is het volhouden van de glimlach gedurende een hele nieuwsuitzending.

De eerste presentatrice die hiermee begon was Cristina Vilanueva, nota bene de nieuwslezeres van het meest serieuze televisiekanaal, de overheidszender TVE 2.
Ik snapte er niets van. Of het nu om aardbevingen ging, over Clowns zonder Grenzen, over bomaanslagen, drugshandel of corruptie in Marbella, Cristina hield haar stralende glimlach vol.

Toevallig kwam ik afgelopen week een oude vriend van mij tegen. Antonio werkt bij Saatchi en Saatchi in Madrid. Hij vertelde me hoe het in elkaar stak.

In Spanje worden nieuwsuitzendingen onderbroken voor reclame. Tijdens de reclameblokken tussen negen en elf uur ´s avonds wordt een groot deel van de zendtijd in beslag genomen door reclames voor auto’s. De marketingjongens van Peugeot ontdekten dat na een reclameblok in een nieuwsuitzending met Cristina Vilanueva er gemiddeld 1.73 keer méér auto’s verkocht werden dan in dezelfde nieuwsuitzending zónder Cristina en haar onafgebroken glimlach.

Blijkbaar bleef dit nieuws niet binnen de Franse huiskamer, want plotseling begonnen alle nieuwslezeressen onafgebroken te glimlachen. Cristina kreeg een fantastisch aanbod van La Sexta, een commerciële zender, en vertrok zonder aarzelen en glimlachend naar de concurrent.
TVE 2 zat met een probleem. Gelukkig blijkt de nieuwe omroepster, Mara Torres, bereid om tegen een extra vergoeding precies zo´n glimlach te voorschijn te toveren.

Inmiddels heeft het fenomeen zich uitgebreid.
In het filmprogramma, ook op TVE 2, houdt Cayetana Guillén Cuervo haar stijve glimlach moeiteloos drie kwartier vol. En blijkbaar levert dat zoveel poen op Cayetana er sinds november nog een programma bij heeft gekregen: D-Calle, een late-avond-magazine dat geadverteerd wordt met “de wereld gezien door de ogen van vrouwen”, en die wereld wordt bekeken, juist,.. met een glimlach.
La Sexta kon natuurlijk niet achterblijven en begon ook met een nieuw programma “Sé lo que hicísteis la última semana” (“Ik weet wat je de afgelopen week gedaan hebt”) dat gepresenteerd wordt door Ángel Martín en Patricia Conde. Terwijl Angel leuke anekdotes verteld lacht Patricia zich slap. Het hele programma door. Patricia is héél knap en heeft bovendien een hele aanstekelijke glimlach, en dit stimuleert - volgens Antonio – niet alleen de autoverkoop, maar ook die van hypotheken, slank makende yoghurt en andere onbezorgd-leven-produkten.

Cristina Vilanueva is in 1998 in Barcelona afgestudeerd in journalistieke wetenschappen. Ik vroeg me af: ”Hoe kan een intelligent mens nu zo iets volhouden?”. Terwijl ik het stukje wat ik hierboven net geschreven had nog eens overlas, stelde ik mij voor dat voor iedere vijf minuten hardop voorlezen er duizend euro op mijn bankrekening bijgeschreven werden, en plotseling verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht.

Hoe zit dat nou met De Juana Chaos?

Spanje wordt dezer dagen opnieuw verscheurd door ETA. Ditmaal niet door een bomaanslag maar dankzij de zaak De Juana Chaos. De Juana Chaos is een lid van ETA die op 2 maart 2007 uit de gevangenis ontslagen werd. Hij was op dat moment al meer dan 100 dagen in hongerstaking en had op dat moment volgens de betrokken artsen nog slechts korte tijd te leven.

Een kleine samenvatting van de zaak Iñaki de Juana Chaos:

In 1986 werd Iñaki de Juana Chaos leider binnen het commando "Madrid" van de ETA. Tot aan 1987 nam hij deel aan aanslagen die aan 25 mensen het leven kostten.

In januari 1987 wordt hij bij een inval in een woning in Madrid gevangen genomen. Hij wordt daarna veroordeeld tot meer dan 3000 jaar gevangenisstraf.
Na 18 jaar gevangenis uitgezeten te hebben staat hij op het punt te worden vrijgelaten (na aftrek volgens de Spaanse wet van strafrecht van 1973). Hij wordt echter opnieuw veroordeeld voor het schrijven van artikelen voor verschillende Baskische nationalistische bladen waaronder Gara.
Op 7 augustus 2006, tijdens de wapenstilstand tussen de regering Zapatero en ETA, begint hij een hongerstaking als protest tegen deze laatste straf.
In oktober onderbreekt hij even de hongerstaking om deze vervolgens weer voort te zetten. Hij wordt overgeplaatst naar een ziekenhuis waar hij kunstmatige voeding krijgt toegediend.Uiteindelijk wordt hij op 2 maart 2007 uit het ziekenhuis
ontslagen. Dit gebeurt op persoonlijk besluit van Minister Alfredo Pérez Rubalcaba, van Binnenlandse Zaken, om humanitaire redenen.
Na ontslag uit het ziekenhuis heeft De Juana Chaos nu huisarrest.


Er wordt driftig gespeculeerd over de vrijlating van de (ex-)terrorist. De regering zou de onderhandelingen met ETA willen hervatten (De aanslag in Madrid betekent volgens een verklaring van ETA geen schending van de wapenstilstand).
De beslissing tot vrijlating wordt zwaar bekritiseerd door de rechtse Partido Popular(PP). Volgens deze partij zwicht de regering voor de terroristen. De kritiek is nogal eigenaardig omdat de PP in haar regeringsperiode vele ETA-gevangenen heeft vrijgelaten hoewel ze hun straf nog niet hadden uitgezeten. Afgelopen zondag 10 maart, was er in Madrid een demonstratie tegen de vrijlating van De Juana Chaos georganiseerd door de PP waaraan honderdduizenden deelnamen. Er werd tijdens deze demonstratie door de PP met geen woord gerept over de slachtoffers van de aanslag in Madrid van 11 maart 2004.
De regering bekritiseerd op haar beurt de PP, die volgens haar alleen maar tweedracht zaait en er voor zorgt dat er geen eenheid is in de strijd tegen het terrorisme.

Ik wil me niet in de discussie begeven. Maar ik vraag me, samen met vele Spanjaarden, af waarom de regering niet toegeeft aan referendum voor een onafhankelijk Baskenland. De meerderheid van de Basken wil helemaal geen volledig autonoom baskenland, dat is al jarenlang duidelijk.

Waarschijnlijk gaat het alleen maar om geld. Baskenland is een van de rijkste delen van Spanje en waarschijnlijk wil de regering niet het minste risico lopen het zonder de opbrengsten van de Baskische economie te moeten stellen.

Een interessant document is de EUSKOBAROMETRO, te vinden op

http://www.ehu.es/cpvweb/paginas/euskobar_ultimoeusko.html (in het castellaans)

Dit laat zien hoe het Baskische volk op het ogenblik denkt over de verhouding met Spanje, over verschillende politieke partijen, over autonomie en nog meer zaken.

13 graden Celcius en het regent

Ik zie het vanochtend ff niet zitten. De vrouw die dat ff uitvond is dezelfde als die van het aanhalingstekengebaar (handen ter hoogte van het hoofd houden en wijs- en middelvingers voor en achterwaarts bewegen).

A Coruña, 13 graden Celcius en het regent. Het regent hier al sinds november bijna elke dag. De gezichten van de mensen zien grijs, grijs als de lucht, en grijs als de natte straatstenen.

Waarom voerde het noodlot mij nu net naar de meest armoedige en de meest natte provincie van Spanje?

En ik bedacht: Als ik dood ga en het blijkt dat de hel niet bestaat, of dat hij vol is, hetgeen allebei even waarschijnlijk is, dan kan God me altijd nog terugsturen naar Galicia.

Mijn excuses aan iedereen die mij de afgelopen tijd schreef dat mijn blog zo leuk was. Het blog is de afgelopen tijd een beetje in het slog geraakt.

In de pen zitten nog stukjes over de zaak Juana Chaos, over Franco, over de irmandiños en over de glimlachjes op de Spaanse televisie. Dus blijf visiteren!

"Hoe zit het nou met Marbella?"

De eerste eerlijke Spanjaard moet nog geboren worden.

In maart 2006 begon de “Operatie Malaya” en werd plotseling een deel van het gemeentebestuur van Marbella, inclusief burgemeester Marisol Yagüe in de gevangenis gestopt. In totaal werden een stuk of dertig arrestaties verricht. De verbazing was enorm in Spanje. Niet vanwege de corruptie, want dat is in Spanje de gewoonste zaak van de wereld. De Spaanse bevolking was nogal verbaasd over het feit dat er plotseling iemand werd opgepakt.
Zeker in de wereld van de bouw is fraude en corruptie eerder regel dan uitzondering. Eenvoudige gemeenteambtenaren van een willekeurig dorp kopen plotseling met contant geld een nieuwe Mercedes, een tweede huis, antiek, dure kleding en sierraden.
Van 1991 tot en met 2002 was Jesús Gil y Gil burgemeester van Marbella. Gedurende de gehele periode van zijn bestuur was Jesús in opspraak vanwege allerlei schandalen. In 1998 verdween hij enkele dagen in de gevangenis omdat hij 450 miljoen pesetas (2.7 miljoen euro) overhevelde van de gemeente-begroting naar de voetbalclub Atletico de Madrid. Marisol Yagüe was de voormalige rechterhand van Jesús Gil.

Een fijne bijwerking van het corruptieschandaal is dat alle betrokkenen dankzij de schandaalpers de kans krijgen nog eens extra de zakken te vullen. De populaire televisieprogramma´s, die hier “programas de corazon” (nl: hartsprogramma´s) worden genoemd, betalen fikse bedragen aan familie, vrienden en kennissen van criminelen die “live” willen komen uithuilen.
De ex-vrouw van ex-burgemeester Julian Muñoz, Mayte Zaldívar is bijna iedere dag op televisie te zien, net als zijn huidige vrouw Isabel Pantoja. Isabel is een bekendere zangeres en ondanks het Marbella schandaal is ze nog steeds een Spaanse volksheldin. Bij het woord corruptie haalt de Spanjaard glimlachend zijn schouders op, maar hij huilt dikke tranen van ontroering bij het zien van een droevige La Pantoja.
Verlekkerd zit men bij de televisie. "Hoe corrupter, hoe slimmer", denkt de Spanjaard, en liever ziet hij dat zijn belastingcenten in de zakken corrupte aannemers en ambtenaren verdwijnen dan dat hij zijn hartsprogramma´s moet missen.

Sinds “Operatie Malaya” komt plotseling het ene na het andere corruptieschandaal aan het licht. Ik heb geen idee wie of wat er achter al die plotselinge actie zit. Ik vind al die invallen en onderzoeken maar verdacht.

(op de foto: Julian Muñoz en Isabel Pantoja)

Hieronder een (oud) overzichtje van schandalen, verre van compleet:

http://www.abc.es/hemeroteca/historico-06-11-2006/Nacional/el-mapa-de-la-corrupcion-urbanistica-en-españa_1524119294984.html

http://www.elmundo.es/papel/2006/10/22/espana/2040662.html

Carnavalsgedicht

Mijn duf konijn

Mijn duf konijn,
ik wil voor altijd bij jou zijn,
mijn duf konijn.

In voorlicht en in tegenschijn.
Ik ben van jou, en
Jij tevens van mijn,
mijn duf konijn.

Mijn duf konijn,
soms vóór, soms óp de achterlijn,
wij gaan samen als een trein.

Mijn duf konijn,
in zonneschijn en sjacherijn,
Laten wij voor eeuwig fijn zijn.
Mijn duf, mijn duf konijn.

Trouwens: carnaval vieren doen ze in Maastricht veel beter dan hier!

"A patriot must always be ready to defend his country against his government". - Edward Abbey

5 minutes de répit pour la planète

Aflopen donderdag, 1 februari, tussen 19.55 en 20.00 uur ging in een deel van Europa het licht uit. Het ging om een actie georganiseerd door de Franse organisatie L’Alliance pour la Planète (http://www.lalliance.fr/ ). Bij ons kwam het bericht over de actie “5 minutes de répit pour la planète“ ongeveer 24 uur van te voren per email het huis binnen. Mijn vrouw was enthousiast en riep dat ze zeker mee zou doen. Ikzelf ben dol op boycots. Als er maar iets geboycot kan worden dan doe ik mee.
Ik zat op 1 februari om tien voor acht nog op kantoor. Ik herinnerde mij de actie en om vijf voor acht zette ik mijn computer uit en ging naar huis. Terwijl ik door het stadscentrum liep speurde ik naar signalen van handlangers, maar ik ontdekte weinig solidariteit.

Thuis was het actievoeren in het water gevallen. Moeder hing met haar zus aan de telefoon en was het glad vergeten. Zoonlief hing aan de playstation. Hij is van de son-goku-dragonball-pokemon-generatie, en in niets geinteresseerd dat niet met playstation, sport of merkkleding te maken heeft.

Op het TVE-journaal was de actie een item. We zagen hoe de lichten op de Eiffeltoren uitgingen en ook de verlichting in het Colloseum te Rome ging uit. Volgens de spaanse nationale televisie was het energieverbruik in Spanje maar liefst 2% gedaald (tijdens de actie). Uitgaande van het gemiddeld verbruik over 2005 van 292881 miljoen KWh, zou dat een besparing betekenen van 2.784.251 KWh. Degenen die alleen maar in geld kunnen rekenen moeten dat maar even vermenigvuldigen met 0,20 ct per KWh.

Ik zou wel willen weten hoeveel dat in temperatuurstijging per jaar scheelt, of in ozongat gerekend in vierkante meters.

Graag pleit ik voor een maandelijkse of zelfs wekelijkse licht-uit aktie, maar dat gaat natuurlijk veel te ver. Chinezen en Amerikanen mogen niet meedoen, want die hebben Kyoto niet ondertekend.

Een huis voor 15,52 euro per maand

In Spanje verdwijnt de afgelopen tijd de ene na de andere corrupte burgemeester in het cachot. Naast de zakkenvullers die goede zaken doen door steekpenningen van aannemersmaatschappijen en projectontwikkelaars aan te nemen, zoals in Marbella, zijn er gelukkig ook eerlijke burgervaders.

Juan Manuel Sánchez Gordillo is burgemeester van het dorp Marinaleda, een dorp in Andalusië met niet meer dan 2.700 inwoners.
In Marinaleda kunnen woningzoekenden zélf een huis bouwen voor niet meer dan 15,52 euro per maand. Voor dat geld krijg je 90 vierkante meter woning, verdeeld over twee verdiepingen, plus een terras van 100 vierkante meter. Het huis heeft drie slaapkamers, een salon, een badkamer, toilet, keuken en een kleine hal.
In Villaverde, de goedkoopste wijk van Madrid, kost een vergelijkbaar huis 435.000 euro, hetgeen een hypotheek van 2100 euro per maand over 30 jaar oplevert.

De gemeente heeft de benodigde grond verkregen door aankoop en deels door onteigening. Het provinciale bestuur, de Junta van Andalucia, financiert het bouwmateriaal à 12.000 euro.

Het schijnt dat er in het kantoor van de burgemeester een foto van Che Guevara aan de muur hangt. “De grond is eigenlijk van iedereen, net als het water en de lucht”, zo zegt de burgemeester. En hij citeert regelmatig artikel 47 van de Spaanse grondwet, waarin staat dat iedere Spanjaard recht heeft op waardige en adequate woonruimte.

Het lijkt een sprookje, maar het tegendeel is waar.
Het project begon in de jaren tachtig en inmiddels zijn er al 350 huizen volgens deze formule gebouwd. Als je zelf niet wil timmeren en metselen; alleen directe familie mag bouwen, anders moet je een professionele aannemer inhuren en daar wordt streng op gecontroleerd. De fundering wordt altijd eerst door profesionele bouwvakkers gelegd. Er wordt aan twintig huizen tegelijk gebouwd, en niemand weet welk van de 20 huizen hij krijgt tot dat alle huizen af zijn. Op deze wijze wordt er voor gezorgd dat aan alle woningen even hard en goed wordt gebouwd.

Meer informatie voor degenen die nu graag naar Marinaleda willen verhuizen:

http://www.soc-andalucia.com/cooperativas/cooperativas2.htm

http://www.marinaleda.com/

Lawaai

Sommige mensen beweren dat Europa de gewone burger alleen maar geld kost. Ik ben het daar volslagen mee oneens. Het wonder der gemeenschapszin in Europees Verband werd mij voor het eerst duidelijk in 1974. Toen werd de wet Algemeen Verbod Veeltonig Toeteren Binnen en Buiten de Bebouwde Kom (kortweg AVVTBBBK) aangenomen.
Even een korte uitleg:
Vooral in Zuid-Europese landen was het vóór 1974 de gewoonte te tijdens de rit met de automobiel veelvuldig te toeteren. Dit gebeurde vooral in bochten op smalle wegen om het tegemoetkomend verkeer te waarschuwen.
Naarmate het aantal weggebruikers groeide, nam het toeteren evenredig toe, zodat de Europese families wiens huizen zich in bochten bevonden begonnen te klagen. Behalve het toeteren in bochten, was het gebruik geworden om driftig en liefst polyfoon te toeteren bij het ontmoeten van vrienden en kennissen, bij bruiloften, bij het ontdekken van vrouwelijk schoon op aangrenzende voetpaden, en tevens bij de overwinningen van de lokale voetbalploeg, partijoverwinningen en bevallingen.
Sinds de AVVTBBBK werd aangenomen is het hiermee afgelopen en worden overtredende veeltoeteraars hard aangepakt. De AVVTBBBK kent twee uitzonderende bepalingen; veelvoudig en/of polyfoon toeteren is slechts toegestaan indien hiertoe een vergunning is afgegeven door de lokale overheid (bijvoorbeeld ter gelegenheid van een wielerevenement), of indien het voertuigen van gezagsdragers en ambulances met grote haast betreft.

In een schaarstecultuur als de onze worden zaken die ruimschoots aanwezig zijn ondergewaardeerd. In Spanje is dat het geval met licht. In restaurants wordt schaarse verlichting niet op prijs gesteld. Kaarsen op tafel zijn geheel uit den boze; “Is het al kerstmis?”, vraagt de Spaanse bezoeker dan sarcastisch. Vandaar al die gezellige tl-verlichting in de Spaanse eetgelegenheden.
Niet alleen licht wordt ondergewaardeerd, maar ook stilte. Spanje is een dun bevolkt land, en daarom wordt er met stilte slecht omgegaan. Het volgende geluidspanorama is geen uitzondering: Het volumen van de televisie staat voluit. Terwijl moeder in de keuken enthousiast een conversatie voert via haar mobiele telefoon, heeft zoonlief de radio keihard gezet. Ook de buren laten van zich horen. De benedenburen hebben ook de televisie aanstaan, maar op een ander kanaal en de bovenburen hebben de muziek voluit staan en zingen luidkeels mee, terwijl ze met hun voeten het ritme aangeven.

In Nederland is dat lawaai een van de oorzaken van flatneurose. In Spanje worden ze er vrolijk van.

Vóor of tégen de vrijheid?

Na de aanslag in december op terminal T-4 op het vliegveld Barajas in Madrid was het plan om afgelopen weekend in Spanje grootschalig te demonsteren.

We moeten de straat op, riep iedereen. Maar daarna was het snel afgelopen met de eenheid. Want hoe zat het met het motto van de demonstratie.? “Voor de vrede, en tégen het geweld”, riepen sommigen. Toen bleek dat Batasuna zich hier wel in kon vinden, en van plan was om mee te doen, was dat voor velen geen aanvaardbaar motto meer (Batasuna is de politieke vertegenwoordiging van de voorstanders van afscheiding van Baskenland, en wordt veelal beschouwd als de “legale” politieke tak van ETA).
De AVT (Vereniging van slachtoffers van het terrorisme) wilde niet meedoen en de Partido Popular ( PP) ook niet, want die willen nooit aan iets meedoen waar de PSOE van president Zapatero achter staat. Daarna werd de zin “we eisen van ETA het einde van het geweld” toegevoegd en wilde Batasuna niet meer meedoen.
Verder was er onenigheid over het motto bij de vakbonden, de PSOE, en andere politieke partijen.
Het meest eigenaardige was wel de discussie over het motto “vóór de vrijheid”. De vakbonden waren daar tegen.

Wie Spaans begrijpt kan een korte verzameling van alle wirwar lezen op:

blogs.20minutos.es

Uiteindelijk werd er in Pamplona en Madrid gedemonstreerd onder het motto: “vóór de vrede, het leven, de vrijheid en tegen het terrorisme”. Het aantal mensen dat zich niet in de war had laten brengen en meeliep in Madrid afgelopen zaterdag lag rond de 200.000.

Anders Leven In Spanje

Vrienden en kennissen vragen me wel eens hoe het leven hier nu is in Spanje. En het leven is hier natuurlijk héél anders dan in Nederland.

In Nederland stond ik meestal om een uur of zeven op, en om een uur of half negen, negen uur zat ik op kantoor en werkte tot een uur of een. Dan was het lunchtijd. Daarna werkte ik vervolgens tot vijf of zes uur, kookte, at mijn avondeten op en zette de televisie aan, of las nog wat.

Hier in Spanje is het leven héél anders. Meestal sta ik op om een uur of halftien of tien uur. Pablo, de bediende brengt mij mijn ontbijt op bed, of ik sta op, en ontbijt rustig aan de ontbijttafel op het terras met uitzicht op zee, of beneden in de terrastuin.
Daarna wandel ik in mijn badjas naar het strand, dat is hier maar zo´n vijf minuten vandaan, en neem een fris ochtendbad. Soms doe ik nog een beetje gymnastiek op het strand.
Weer thuis gekomen neem ik een douche, en kleed mij aan. Ik lees de ochtendkrant, of een boek, en soms zit ik een uurtje achter de computer.
Maria, de huishoudster, maakt ondertussen het eten klaar. Ze is een uitstekende kok, en haar paella´s zijn fantastisch. Hier eet ik natuurlijk geen stamppot, maar heerlijke Mediterrane gerechten. Mijn favorieten zijn kreeft, gefrituurde inktvis en lamskoteletjes. Hier eten we twee keer per dag “warm”, om twee uur en om een uur of tien. Na de lunch slapen we hier in Spanje de siësta. Dan is het buiten doodstil, je ziet geen auto´s en mensen meer op straat, want iedereen rust uit en doet een dutje. Er vliegen zelfs minder vliegtuigen door het Spaanse luchtruim. Tot een uur of vijf, dan sta ik weer op.
Ik schrijf dan soms een beetje, of ik werk een beetje in de tuin, en ik schilder tegenwoordig ook in olieverf. Als ik zin heb neem ik een duik in ons zwembad, en drink een cocktail of een colaatje. Ik maak een wandelingetje door het dorp of door de stad, en doe wat kleine boodschapjes (het meeste wordt aan huis gebracht). Soms ga ik een lokaal cafeetje binnen, drink een biertje, en converseer wat met de vriendelijke lokale bevolking. Daarna ga ik meestal met de hond nog even langs het strand rennen, of ik pak de boot en vaar een stukje langs de kust.
Dan is het meestal al weer een uur of negen. Ik lees een avondkrant, kijk het journaal op televisie en daarna dineer ik. Vaak trekken we ´s avonds nog een lekker flesje wijn open, en zitten we nog een tijdje bij het open haardvuur voordat we lekker gaan slapen.

(Het leuke duiveltje komt uit de Codex Gigas)

Heden Oud Nieuws

Het gaat goed met het Blog,.. af en toe nog wat stijlschaven en zinscheuren. Het loopt weliswaar nog geen storm met de bezoekersaantallen, maar de verwachtingen zijn hooggespannen nu Het Blog aan de lijst van Wereldexpat is toegevoegd. Kijk op
http://www.wereldexpat.nl/nl/wonen/contactmetNL/wereldexpat_blogs_spamvrij
voor een lijst van Nederlandse Bloggers.






Wegens druk-druk heden oud nieuws: een schrijfsel van woensdag 28 augustus 2002:

Eergisteren zat ik in de trein van Zaragoza naar Barcelona. Een Talgo, dat wil zeggen een soort Intercity. Een afstand van ongeveer 300 kilometer, die per auto in goed drie uur af te leggen valt. De trein deed er 5 uur over. Op het traject Zaragoza – Lleida wordt namelijk gewerkt aan een hogesnelheidstrein. Dat betekent dat de sneltrein waarin ik nu reis langzamer gaat. Vroeger was er de stoptrein, en daarna kwam de sneltrein. Vanaf 1969 heet de sneltrein in Nederland een “Intercity”. Het zoveelste voorbeeld van een vervelende Engelse term die nergens anders toe dient dan de gewone burger voor de gek te houden. Helaas gaat de Intercity helemaal niet sneller dan de vroegere sneltrein. De Talgo kent hetzelfde probleem. En waarschijnlijk gaat de hogesnelheidstrein (heet hier AVE) straks ook helemaal niet sneller. We blijven met dezelfde snelheid reizen, en met dezelfde vertraging. En dat is helemaal niet erg, want er is genoeg te zien onderweg. Maar het zou beter zijn als de NS en de Renfe gewoon van te voren zouden aangeven dat de reis geen vier uur duurt, maar vijf uur en een kwartier.
De trein staat stil bij verlaten stations. Stations waar vroeger een enkele stoptrein halt hield. Langs de spoorbaan staan telegraafpalen, met kapotte lijnen die los hangen. Niemand heeft de moeite genomen om ze weg te halen. De telegraaf bestaat niet meer. Nu is er Internet.

Naast me zit Eva. Ze is econometrist. Ze heeft de Camino naar Santiago de Compostela gelopen. Ik heb net het boek van Shirley Maclaine gelezen, " The Camino : A Journey of the Spirit". Maclaine´s verslag van de pelgrimstocht is een ongeneerde mix van semi-religieus gewauwel en new-age nonsens. De Camino is tegenwoordig net de Ramblas van Barcelona, of de Kalverstraat in Amsterdam zoals je wilt. Door de grote hoeveelheid aan publiciteit wordt de Camino steeds meer gelopen door fanatiekelingen die het zien als een sportieve uitdaging. Iemand die intelligent is en die een bedevaarttocht wil volbrengen, niet vanwege zijn katholieke geloof, maar als een soort meditatieve prestatie, kiest niet de weg naar Santiago. Moet je je voorstellen: loop je naast die gekke MacLaine die (volgens haar zeggen) de hele weg achtervolgd wordt door fotografen die proberen naaktfoto´s van haar te nemen (en dat terwijl ze in 1934 geboren werd).
Eva Econometrist vond het ook veel te druk en was blij dat ze weer in de trein terug naar huis zat.
Als u dan toch een eindje om wil: een verstandig mens kiest, net als Bertus Aafjes, voor een voettocht naar Rome.

Toeval

Het leven valt van toeval in elkaar. Ik ben weliswaar niet bijgelovig, maar geloven in het toeval doe ik wel.

Het valt mij op dat na een langere periode van akelig weder de stad altijd plotseling vol is van vreemde mensen. Ze komen als onkruid van tussen stenen uit, of als dieren na een winterslaap vanuit hun holen gekropen.

Zo zag ik deze middag, tijdens een kleine wandeling door het centrum van A Coruña, die hooguit 10 minuten duurde, de volgende criaturen voorbij scharrelen:

1. Een dame op leeftijd die haar kapsel in rode en blonde kleuren had laten verven, (zoiets krijg je zelf nóóit voor elkaar) op zodanige wijze dat het leek alsof de blonde pluksels langer waren dan het rode haar eromheen. Hierdoor had zij het uiterlijk van een sierkip aangenomen, hetgeen nog werd versterkt door haar rimpelige hals en haar schokkerig bewegen.
2. Een jongeling, ondanks zware bewolking uitgerust met een zonnebril, met een indrukwekkend breed zilveren montuur, die een blikje bier had veroverd (naar zijn uiterlijk te oordelen was het gestolen goed), en dit trofee met gestrekte arm al wandelend recht voor zich uithield. Hij liep enigszins voorover, waardoor het leek alsof hij door het blikje zelf voort werd gesleept.
3. Een man die over zijn gehele statuur glansde. Zijn kale hoofd weerkaatste de plotselinge zonnestraal, zijn gezicht straalde alsof hij in het zweet baadde, en daarenonder droeg hij een lange, zwarte, leren jas die glansde van ouderdom. Zijn spijkerbroek glom van het vet, en zijn schoenen van de smeer.
4. Een kleine zwangere vrouw die een luidspreker voortsjouwde met een coon die precies dezelfde diameter had als haar buik.
5. Een vrouw die geheel in goudkleurige kleding statig voortging.
6. Een kleine oude man, die tijdens het lopen zo heen en weer waggelde dat hij zich tussen zijn wandelstok aan de ene kant, en zijn paraplu aan de andere kant, elk in een hoek van ongeveer 35 graden, in evenwicht moest houden.

Was het niet Willem Elsschot die schreef over dat je dagen hebt dat je steeds een en hetzelfde type tegenkomt op straat? Er zijn dagen met manke mannetjes, knappe donkere vrouwen op hoge hakken, geblondeerde negers en hele dikke mannen rijdend op Solexen.

Het toeval wil dat ik dat werk van Elsschot kwijt ben.