De waaier - les 7

Foto: de waaier van Plof (© Duveltje 2009)

In La Coruña organiseerde Galerie Atlántica onlangs een tentoonstelling van waaiers. Ze waren bewerkt door bekende en minder bekende kunstenaars en moesten tenminste 50 euro per stuk opbrengen. De opbrengst kwam ten goede aan de Fundación Vicente Ferrer.

Ook mijn vrouw Plof had een waaiertje gemaakt. Ze was er een beetje bezorgd over, want zou hij wel verkocht worden? Toen ze hoorde dat iemand haar kunstwerkje gekocht had sprong ze een gat in de lucht. Ze had al bedacht dat ze de waaier zelf zou kopen als hij nog aan de muur zou hangen, maar dit was natuurlijk veel leuker.

Gebaar 10 – Esperame, wacht op mij: de waaier langzaam openen
Gebaar 11 – Eres cruel, je bent wreed: de waaier langzaam openen en weer dicht doen.

Luidspreker pictogram verdwenen in Vista.

De best gelezen blogjes van Duveltje zijn die over computerproblemen en visrecepten. Als het onderstaande u uit de brand helpt wilt u dan misschien zo aardig zijn om ook nog een ander blogje te lezen?

Af en toe verdwijnt plotseling het systeempictogram van de luidspreker in Windows Vista. Een vervelend probleempje want zo kan je het volume niet meer even snel aanpassen. Een tijdelijke oplossing:

Klik rechtsonder met de rechtermuisknop op de taakbalk en kies Taakbeheer, kies vervolgens de tab Processen en beëindig het proces explorer.exe.

Vervolgens verdwijnen alle vensters en de taakbalk van uw scherm. Alleen het bureaubladvenster blijft nog staan. Druk de toetsen Control+Alt+Delete tegelijktijdig in en het venster voor taakbeheer verschijnt opnieuw. Kies nu de tab Toepassingen en klik rechts onderaan op de button Nieuwe Taak, typ in het pop-up venstertje explorer.exe. De taakbalk start nu opnieuw op met de iconen.

Dezelfde oplossing kunt u ook gebruiken als het pictogram voor het netwerk of netwerkcentrum plotseling is verdwenen. U kunt ook de computer opnieuw opstarten, dit is omslachtiger maar helpt in de meeste gevallen ook.

Als uw speakertje weer terug is kunt u het nog even testen door te kijken en te luisteren naar Nils Lofgrens auditie voor So you think you can dance (even doorbijten, na ongeveer 30 seconden barst Nils echt los).

De troonrede 2009

Foto: Koningin Beatrix tijdens de troonrede op 15 september 2009.

Ik kon het niet helpen. In de rij voor de kassa ving ik vandaag de volgende conversatie op:

Antje: "Nou wat vond je ervan?"
Lieuwke: "Van de troonrede?"
Antje: "Nee, van de hoed, de hoed natuurlijk"
Lieuwke: "Nou, ’t was wel weer een geval, toch!"
Antje: "En dan denk ik: zou ze die zelf uitkiezen, die hoed?".
Lieuwke: "Ik denk het toch wel".
Antje: "Beatrix lijkt mij niet degene om haar hoed door een ander te laten kiezen".
Lieuwke: "Nee, … nou ja, het zou kunnen dat het haar niets kan schelen".
Antje: "Dat het eigenlijk een slonzig type is, bedoel je?".
Lieuwke: "Nee, ze lijkt me niet slonzig, Beatrix".
Antje: "Sowieso, welke vrouw laat nou zo’n hoed door iemand anders uitkiezen?".
Lieuwke: "Je hebt gelijk".
Antje: "De crisis was van haar gezicht af te lezen".
Lieuwke: "Welnee, ze wordt gewoon ouder".
Antje: "Ze versprak zich, hoorde je dat?".
Lieuwke: "Echt waar?".
Antje:"Ja, ze stotterde."
Lieuwke: "Ik neem aan dat ze dat toch oefent, zo’n troonrede".
Antje: "Oh ja, ongetwijfeld, met iemand erbij, misschien wel met Willem-Alexander tegenover zich en dat ze dan af en toe vraagt: “Hoe doe ik het?” Moet het iets sneller, of iets langzamer?".
Lieuwke: "Ja, en dan zegt Willem-Alexander: “Wat denk je zelf, moe?”.
Antje: "Ha ha ha, die is goed!".
Lieuwke: "Nee, maar serieus, ik denk dat ze er dagenlang op oefent."
Antje: "Ik dacht ook, ja dát is het. Dát is de maatstaf hoe lang ze nog op die troon blijft zitten".
Lieuwke: "Hoe bedoel je?".
Antje: "Nou ja, zo lang ze het nog vloeiend door haar strot krijgt blijft ze gewoon nog koningin".
Lieuwke: "Ja, vast."
Antje: "Ik doe het haar niet na, hoor".
Lieuwke: "Nee, ik ook niet".
Antje:"Maar ik zou wel es 'n keer zo'n hoed op willen!".
Lieuwke: "Nou!?"

De waaier - les 6

Linksboven in dit plaatje: Gebaar 12: Abajo, naar beneden en gebaar 13: Arriba, naar boven

Gelooft u in toeval? Nee, zegt u? Maar toeval bestaat! Natuurlijk bestaat toeval. Het is immers een kwestie van kansberekening. Als de kans bestaat, dan bestaat het toeval. De kans dat de maan en de aarde op elkaar botsen bestaat. Het is toeval als het gebeurt, maar het kan gebeuren. Dus bestaat het toeval.

Mijn leven bestaat uit toeval. In augustus vond voor de achtendertigste keer de Feria do Libro da Coruña plaats. In de Jardínes de Méndez Nuñez stonden 10 dagen lang tientallen kraampjes opgesteld, er was muziek, koek en zopie, er waren lezingen en voordrachten. Langs tienduizenden boeken liep ik. Was het toeval dat ik van al die boeken juist dit boekje oppakte en het opensloeg op de bladzijde waarop stond: lenguaje internacional del abanico? Natuurlijk was het toeval. Heel mooi toeval, want hoe was ik niet met waaiers bezig de laatste weken!

Princesas olvidadas o desconocidas is een prachtig boekje. Het is geschreven en getekend door Philippe Lechermeier en Rébecca Dautremer, vertaald uit het Frans naar het Spaans door P.Rozarena, hetgeen ook wel even genoemd mag worden, want dat vertalen moet een klus geweest zijn. In de originele titel heet het Princesses oubliées ou inconnus, Vergeten of onbekende prinsessen.

De schrijvers presenteren in dit hoofdstukje een parodie op de waaiertaal. Het gaat over prinses Locuacilla de Babel, die spreekt moedertaal, vreemde talen, dode en levende talen, gebarentaal en ze spreekt natuurlijk ook de taal van de waaier.

Gebaar nummer 12: Abajo,naar beneden.
Gebaar nummer 13: Arriba, naar boven.

(Gebaar 10 en 11 houdt u nog tegoed)

Spookdorp Costa Anacara

Foto: Costa Anacara, pueblo fantasma (spookdorp) ©Duveltje 2009

Ik schreef al eerder een paar blogjes over het project Costa Anacara, nu overgenomen door Martinsa. Het is juist door dit soort speculatieprojecten dat de markt in onroerend goed in Spanje volslagen is ingestort.
De woningen moesten worden verkocht aan rijke Madrilenen, Engelsen en Fransen, misschien een enkele Duitser, als beleggingsobject en als tweede woning. Toen stortte de markt in. Wat overblijft is dit spookdorp van 1500 woningen waarvan er misschien 200 zijn verkocht. De meeste huizen zijn niet afgebouwd. Ik heb tot nu toe maar enkele bewoonde woningen kunnen ontdekken. Toen ik er op de late avond langs reed brandde er in deze troosteloze betonjungle maar licht achter één enkel raam.

De hoge werkloosheid in Spanje wordt mede veroorzaakt door de crisis in de bouwsector. In Spanje wordt het aantal werklozen in juli 2009 geschat op tussen de 5 en 6,5 miljoen, 18,5% van de beroepsbevolking. Dat is het hoogste cijfer van landen uit de Europese gemeenschap. Letland volgt met 17,2 %, Litouwen met 15,8% ( cijfers van Eurostat).

Helaas blijven de schuldigen ook hier buiten schot.

Zie ook: Wereldberoemd in Galicia en De Corrupte Slager.

De waaier - les 5

Foto: waaier-beeld door Carmen Silva in galerie Atlántica.

19 juni jongstleden overleed Vicente Ferrer. Ferrer was een Catalaanse filantroop die veel goed werk verrichtte voor de boerenbevolking in Anantapur in India. Samen met zijn vrouw richtte hij een stichting op die zich bezighoudt met de bouw van o.a. huizen, scholen en irrigatiesystemen.

In La Coruña organiseerde men begin augustus in Galerie Atlántica een ludieke tentoonstelling van waaiers. De waaiers werden beschilderd door bekende en minder bekende kunstenaars en moesten per stuk tenminste 50 euro opbrengen. De opbrengst kwam ten goede aan de Fundación Vicente Ferrer. Uiteindelijk leverde de ca. 150 waaiers ongeveer 7000 euro op, genoeg voor de bouw van drie huizen in India.

Gebaar 8 – Ik hou van je. Te quiero. De waaier langs de wang strijken.

Gebaar 9 - Ik denk de hele tijd aan jou, pienso en tí todo el tiempo. Naar de gesloten waaier blijven kijken.

Más jamón

Foto: Hamsnijder Nico Jiménez in restaurant O Secreto. (bron La Voz de Galicia)

In de serie ”80 redenen waarom Spanje de Tachtigjarige Oorlog verloren heeft”, deel 24: "Overdreven aandacht voor Iberische ham".

Op 11 augustus jongstleden deed de nationale held en hamsnijder Nico Jiménez in restaurant O Secreto in La Coruña een aanval op het record langste plak Iberische ham snijden. Hij vestigde een nieuw record met een plak ham van 16 meter lang. Het oude record stond ook op zijn naam met een plakje van 13,90 meter.
De kampioen sneed eerder plakjes ham voor beroemdheden zoals de tennisser Rafa Nadal en de Spaanse koninklijke familie. Voor veganisten is dit soort prestaties een nachtmerrie, zo stel ik me voor.

In 1625 deed Ambrogio Spinola maar liefst 52 weken over de verovering van Breda, terwijl Frederik Hendrik er in 1637 maar 52 dagen voor nodig had. Dat de belegering van Spinola zoveel tijd in beslag nam kwam onder meer door een discussie tussen Ambrogio en Filips III over hoeveel gras, kruiden en eikels men een Iberisch zwijn moet voeren om de beste kwaliteit ham te kunnen produceren.
Aangezien de discussie per koerier moest verlopen liep het een en ander nogal uit. Tegelijkertijd werd het moraal van de Spaanse belegerende troepen ernstig ondermijnd door de beperkte aanvoer van de ham zelf, de pata negra.

Al die overdreven aandacht voor de Iberische ham is één van de redenen dat Spanje de Tachtigjarige Oorlog wel moest verliezen.

In de serie "80 redenen waarom Spanje de Tachtigjarige Oorlog verloren heeft" verschenen eerder:

1. Gebrek aan eensgezindheid
2. El desayuno
3. La comida
4. La siesta
5. La merienda
6. La cena
7. Gebrek aan kennis van de eigen taal
8. Gebrek aan leuke creatieve ideeën
9. Corruptie
10. Geen beslissingen durven nemen
11. Ondeskundig liegen
12. Grootheidswaanzin
13. Luiheid
14. Domheid
15. Bedriegen
16. De Barbeknoei
17. Slecht mikken
18. Traagheid in besluitvorming
19. Geen Sinterklaas
20. Bijgeloof
21. Slechte rekenkennis
22. Gebrek aan humor
23. Geen gevoel voor afstand

De waaier – les 4

Afbeeldingen: Twee schilderijen van Picasso van vrouwen met een waaier

Het probleem met de waaier is dat de bewegingen goed uit het hoofd geleerd moeten worden. Daarbij komt nog dat de dame haar waaier veelal gebruikt om zichzelf koelte toe te wuiven. Een en ander kan leiden tot akelige misverstanden.

Picasso heeft nogal wat vrouwen met waaier afgebeeld. In het eerste schilderij houdt de vrouw de waaier gesloten in de linkerhand en lijkt ze iemand vaarwel te wuiven. In het tweede schilderij vormt de waaier een driehoek die wijst op de driehoek daaronder, gevormd door benen en onderbuik. De schilder verzint hier zijn eigen waaiercode.

Gebaar 6 – Vaarwel, tot ziens, Adios. De waaier dichtgevouwen in de rechterhand houden.

Gebaar 7 – Ik hou van een ander, Quiero a otro. De waaier met de rechterhand heen en weer bewegen.

Zie ook:

De waaier - les 1

De waaier - les 2

De waaier - les 3

Mijn buurman José

Tekening van mijn buurman José, klik voor een groter formaat.

Mijn kleine buurman José is acht jaar oud en erg aardig. Hij groet me altijd als ik hem tegenkom in de lift of op de galerij van de flat. Eerder deze week vroeg ik hem de planten die bij de lift staan water te geven die weken dat ik er niet ben. Ik vertelde erbij dat mijn zoon A. er geen tijd meer voor had omdat hij nu een vriendin heeft. José snapte mijn probleem en verwerkte het in zijn tekening.

Rechts ziet u Duveltje die de planten water geeft. In het midden is José op de galerij van de flat aan het knutselen aan een van zijn favoriete science-fiction-speelgoedrobots. Verder naar links ons hondje Trufa en helemaal links ligt de Opzetzoon A. te snurken. Mijn kleine buurman heeft een geweldig waarnemingsvermogen.

Gefrituurde pieterman met courgette

Foto: De Trachinus (pieterman) loerend op voeten van argeloze badgasten.

Het is 30 graden in La Coruña. Op zoek naar een beetje koelte liepen we vanochtend naar Bastiagueiro en namen een verfrissende duik in zee. Helaas stapte ik op een pieterman, in Galicië bekend als escarapote, een visje dat giftige stekels op zijn rug heeft. Dat deed akelig pijn, maar gelukkig wist de strandwacht raad. Snel mijn voet in heet water en een watje met een zalfje erop. Daarna over heet zand of hete stenen wandelen. Later lees ik in de Wikipedia dat het gif bestaat uit eiwitten die boven de 40 graden Celsius instabiel zijn en bij die temperatuur snel afgebroken worden.

De kans dat u de dadervis te pakken krijgt is zeer klein, zeker nadat u gestoken bent. Het kan echter zijn dat u hem bij toeval aantreft op een lokale vismarkt, uit het water gehaald als bijvangst of door een sportvisser. U kunt hem dan als volgt bereiden:

Ingrediënten:
-1 of meerdere pietermannen
-1 geklopt ei
-bloem of fijn paneermeel
-1 grote tomaat
-1 middelgrote ui
-citroen
-1 courgette

Was de courgette en snijd haar in plakjes van ca. ½ cm.
Maak de vis schoon: wees er zeker van dat u de giftige vinnen verwijderd! Paneer de vis door hem door geklopt ei en daarna door bloem of fijn paneermeel te halen. Doe hetzelfde met de schijfjes courgette.
Maak een bodempje olijfolie warm in een pan en bak de vis enkele minuten aan beide kanten. Bak daarna de courgette. Laat de vis en de courgette uitlekken op wat velletjes keukenpapier.
Garneer met schijfjes tomaat en ui en sprenkel eventueel wat citroen over de vis.

Eventueel combineren met gefrituurde inktvisringen.

Een nieuw leven!

Video: Onze nieuwe iRobot besluit om een deel van ons computer-thuis-netwerk los te koppelen.

Vandaag heeft ons leven in Spanje plotseling een andere wending genomen. Dit vanwege de aanschaf van de iRobot Roomba. Dankzij de iRobot Roomba 530 hebben we voortaan meer tijd voor onszelf. Tijd om leukere of belangrijker dingen te doen. Een stap in de toekomst.

Volgens Plof is het een van de beste aankopen die ze ooit gedaan heeft. Ik ben nog niet geheel overtuigd. Onze flat is niet al te groot en kent nogal wat obstakels.
-“Kijk eens hoe hij tekeer gaat!”, zegt Plof enthousiast. Blijkbaar is het een mannetje. De Roomba schuift heen en weer en laat af en toe wat slierten stof liggen. Plof stormt er achteraan en raapt ze op.
“Samenwerking, dat vind ik niet erg”, roept ze, “dit is altijd nog veel beter dan zelf stofzuigen”. Ze tilt stoelen op en schuift met tafels en andere meubels zodat de Roomba overal bijkan. Terloops neemt hij een snoertje mee, maar hij heeft een automatisch ontwarsysteem, dus dat komt goed.
Over een gemiddelde kamer moet hij 25 minuten doen voordat hij alle stof heeft opgezogen.

We hebben de Roomba een maand op proef. Bevalt hij niet dan mogen we hem inruilen voor een gewone stofzuiger. Ik houd u op de hoogte.

Spartelen op het droge 2009

Foto: Het zwembad. Het blauw is geen water maar een plastic zeil.

Ik schreef vorig jaar een stukje over het zwembad van de bewonersvereniging. Een jaar later: buiten is het 25 graden en nog steeds ligt het zwembad er ongebruikt bij. De eigenaar van de woningen en de bewonersvereniging kunnen het nog steeds niet eens worden over de kosten van het onderhoud. Degene die profiteren zijn de tuinman en het onderhoudsbedrijf, die worden blijkbaar wel betaald. De tientallen kinderen uit de buurt kunnen er nog steeds geen duik in nemen.

De waaier - les 3

Afbeelding: Gustav Klimt, dame met waaier (1918)

Door de prestigieuze waaierfabrikant Jean-Pierre Duvelleroy (let op de achternaam!), werd in 1830 een boek uitgegeven met de titel Le langage de l’eventail, waarin maar liefst 33 verschillende codes uit de doeken werden gedaan.

Gebaar 4 – Ik ben verloofd, estoy prometida

De waaier snel heen en weer bewegen.

Gebaar 5 – Ik ben getrouwd

De waaier langzaam heen en weer bewegen.

De waaier - les 2

Links: gebaar 2 – Ik wil een kus, quiero un beso. Rechts: gebaar 3 – Kus me, bésame.

De waaier is uitermate geschikt voor het maken van suggestieve gebaren. Deze serie over het gebruik van de waaier, in het Spaans abanico, is natuurlijk ook bedoeld voor mannen. Wat heeft het immers voor zin om te kijken naar al die gebaren van de dame die u interesseert als u niet snapt wat ze bedoelt.

Gebaar 2 – Ik wil een kus, quiero un beso. De waaier wordt half geopend en onder de mond tegen de kin gelegd.

Gebaar 3 – Kus me, bésame. Bijna hetzelfde als gebaar 2, maar nu in gebiedende wijs. De waaier wordt op de lippen gedrukt. Hier is geen ontkomen aan.

De waaier - les 1

Afbeelding: de Spaanse abanico, de waaier is opnieuw in opkomst. Gebaar 1 – Quiero conocerte, ik wil je leren kennen.

Nederland is inmiddels wel bekend met de Spaanse keuken. Bijna iedereen kent de tapas en de paella. Nu de klimaatverandering in Nederland lekker doorzet is het misschien tijd om naast de culinaire geneugten enkele interessante Spaanse zeden en gewoonten te introduceren.

De waaier bijvoorbeeld. De abanico dient niet alleen om jezelf koelte toe te wuiven. Er schuilt een wereld van symbolen en gebaren achter het gebruik van de waaier.
In de 19e en het begin van de 20e eeuw werden Spaanse jonge meisjes en vrouwen als ze uitgingen vergezeld door hun moeder of een gezelschapsdame. De waaier was een manier om aan dit toezicht te ontsnappen en eventueel geïnteresseerde mannen boodschappen en signalen te kunnen geven.

SMS, Twitter en email zijn misschien een stuk minder romantisch en met je mobieltje kun je jezelf geen koelte toewuiven. In Spanje is de waaier nooit weggeweest. Het lijkt alsof hij de laatste tijd in Spanje als code-instrument weer in de mode komt.

Gebaar 1 – Quiero conocerte, ik wil je leren kennen
De waaier wordt gespreid en met de linkerhand vastgehouden zodat alleen het bovenste deel van de neus en de ogen zichtbaar zijn. In de expressie van de ogen schuilt de nieuwsgierigheid. Het is daarom beter de ogen niet dicht te knijpen, maar deze juist wijd open te sperren.

Rosarío Endrinal Petit en Het diner

Foto: Rosarío Endrinal Petit voordat ze haar zwerversbestaan begon.

Onlangs kreeg ik het boek “Het diner” van Herman Koch cadeau. Het verhaal is deels geïnspireerd door de moord op de Spaanse María del Rosarío Endrinal Petit in Barcelona in 2005.

In oktober 2008 schreef ik hierover al in dit blog.

Op 16 december om 01.40 ’s nachts betraden Oriol Plana en Ricard Pinilla, twee achttienjarige jongens, een halletje waarin een geldautomaat stond. Ze troffen daar de zwerfster Rosarío Endrinal, die in de cajero een slaapplaats had gezocht, sloegen haar met hardkartonnen kokers en bekogelden haar met verkeerskegels en vuilnis. De jongens vertrokken en de zwerfster deed de deur van de hal van binnenuit op slot. Later keerden de twee jongens terug samen met een derde jongen, de minderjarige Juan José Mena, die de zwerfster er toe bracht de deur weer openen. De jongens waren vervolgens ruim een half uur in het halletje. Het is onduidelijk wat ze in die tijd met de vrouw uithaalden maar uiteindelijk goot de jongste een jerrycan met een zeer brandbaar oplosmiddel over Rosarío heen. Daarna staken ze dit met een sigarettenpeuk aan en namen de benen. De vrouw overleed 24 uur later, 68% van haar lichaam was door 3e graads verbranding verminkt. De aanslag werd opgenomen via de beveiligingscamera’s van de bank.

De minderjarige werd veroordeeld tot 8 jaar in een jeugdgevangenis. Plana en Pinilla werden op 11 november 2008 tot 17 jaar gevangenis veroordeeld, 16 jaar voor asesinato con alevosía, moord in koele bloede, en 1 jaar voor schade aan de ruimte en de geldautomaat.

Het volledige verhaal (in het Spaans) is terug te vinden op http://www.almendron.com/tribuna/1467/matar-vuelve-a-ser-divertido/

De jongens kwamen niet uit probleemfamilies. Ze zaten op de middelbare school en vulden hun vrije tijd met feesten en videospelletjes.
“Mij viel op hoe keurig die jongens waren. Jongens die je op het eerste gezicht niet in een donker steegje zou tegenkomen, maar veel eerder bij de voetbal- of de hockeyclub.” (interview 10 februari 2009 door Sebastiaan Kort met Herman Koch voor NRC). Koch besloot er een verhaal om heen te schrijven. Hij woont in Spanje met een Spaanse vrouw en hun adolescente zoon. Het knappe van het boek van Koch is dat er voortdurend een beroep wordt gedaan op het geweten van de lezer. Sympathiek wordt onsympathiek, normaal wordt abnormaal, dingen worden omgedraaid en op hun kop gezet. Uiteindelijk krijgt de lezer wel nog een oplossing gepresenteerd, maar in het boek loopt het anders af met de daders. Ik beschrijf het maar wat cryptisch, want het zou jammer zijn het plot te verklappen. Lezen!

Dorada al horno / goudbrasem uit de oven

Foto: viskraam op de markt in Pontedeume (Galicië).

Op de markt van Pontedeume verdringen de mensen zich voor de verse, nog spartelende visjes. "Dat is nog eens wat anders dan die Tilapia- en Pangasiusfilet van jullie", zegt vrouw Plof. Ze heeft het over de vis uit de buurtsuper die we vorige maand in Nederland aten.
Nee, deze vis is net gevangen, daar is geen twijfel mogelijk, dit is pas vis! Vanmiddag ligt een schitterende goudbrasem op onze borden.

Het recept van Plof:

Dorada al horno / goudbrasem uit de oven

Ingrediënten:

- 2 goudbrasems
- 4 aardappelen
- olijfolie
- 1 grote ui

Verwarm de oven voor op 180-200 graden. Kook de aardappels in 5 minuten half gaar, haal ze uit het water en laat ze afkoelen. Snijd ze daarna in plakjes. Snijd de ui in ringen.

Vet een ovenvaste schaal in met olijfolie. Leg daarin goudbrasem, daarboven op de aardappelschijven en de ui. Giet er wat olijfolie over de vis, de aardappels en de ui.
Eventueel kunt u een mengseltje maken van tomaat, groene olijven, knoflook en verse basilicum en dit over de vis sprenkelen. Laat de vis in ca. 15-20 minuten gaar worden.

Serveer met een koele witte wijn, bijvoorbeeld een Albariño of een Ribeira Sacra.

Het Pasotismo

Afbeelding: Strip van Horacio Altuna

Mijn opzetzoon begint binnenkort aan de laatste 2 jaar van de middelbare school. Het Spaanse voortgezet onderwijs kent een soort van middenschoolsysteem waarbij de slechtere leerlingen afvallen en doorstromen naar een beroepsopleiding. Degenen die overblijven doen bachillerato, de 5e en 6e klas van de middelbare school, en kunnen daarna een universitaire opleiding volgen.

Opzetzoon A. is voor mij een heerlijk experiment. Hij interesseert zich voor werkelijk niets dan feesten, playstation, MSN en voetbal (op televisie). Tot nu toe is hij elk jaar met de hakken over de sloot overgegaan en heeft daarbij ook nog eens flink gespiekt. Naar mijn inschatting is hij gedoemd te mislukken, maar mocht hij over twee jaar zijn eindexamen halen, dan is wat mij betreft het succes van het Spaanse onderwijssysteem absoluut aangetoond.

De jeugdwerkloosheid in Nederland bedraagt zo’n 6 %, in Spanje ongeveer 33%.
Steeds meer Spaanse jongeren vallen ten prooi aan wat het pasotismo genoemd wordt, letterlijk “het voorbij laten gaan”. Ze spannen zich nauwelijks nog ergens voor in, blijven zo lang mogelijk thuis wonen en profiteren graag van alle voorzieningen die hun ouders hen bieden. Een beoefenaar van het pasotismo wordt pasota genoemd. Omdat de jongeren niet meer werken is ook hun bijdrage aan de financiering van de sociale voorzieningen gering. Net als in Nederland worden voorzieningen voor werklozen en bejaarden betaald uit sociale premies geheven over loon uit arbeid.

Het enige wat mijn zoon over de verkiezingen te melden had was dat hij graag zijn stem zo duur mogelijk wilde verkopen aan de meest biedende. Zijn moeder was er boos om, maar mij kreeg hij met deze uitspraak niet eens meer op de kast. Ik had eigenlijk niet anders verwacht. Er gloort hoop voor dictators achter de horizon; zet in op gamen, feesten en beesten.

Meer over pasotismo.

Nieuwe groeten uit Nederland

Deze foto siert vandaag de voorkant van de bijlage van de Leeuwarder Courant. Er staat helaas niet bij wie hem gemaakt heeft. Hoewel ik denk dat in het algemeen de hoofddoek een symbool van onderdrukking is vind ik dit een prachtige foto. Voor meer informatie: www.nieuwegroetenuit.nl/

Hebberitis in de Nederlandse horeca

Afbeelding: Caffe macchiato, bron Wikipedia.

Dezer dagen had ik visite uit Spanje op bezoek. Tijdens onze uitstapjes bezochten we nog al wat cafés en restaurants. Helaas lijdt de Nederlandse horeca aan hebberitis. Veel horeca-ondernemers willen met zo min mogelijk moeite zo veel mogelijk geld willen verdienen. Dat leidt tot slechte service en te hoge prijzen.

In Spanje bestaat de hoja de reclamaciones, een klachtenformulier voor de consument, verplicht bij de wet. Iedere ondernemer moet het altijd klaar hebben liggen. De Spaanse ondernemer is niet zo blij als een klant om deze hoja vraagt, want het kan hem narigheid in de vorm van controles van allerlei aard opleveren. Zo’n systeem zou in Nederland niet misstaan. Inmiddels lijkt het alsof de Nederlandse horecaondernemer overal mee wegkomt. Vergelijkbaar met Belgische wielrenners die op cocaïnegebruik worden betrapt.

Grand café Brinkmann op de Grote Markt in Haarlem. De Spaanse dames willen graag een cortado. Een cortado is een espresso met een beetje melk. De cortado bestaat helaas niet in Nederland. Inmiddels kennen veel bars en cafés wel een Italiaanse equivalent, de macchiato, espresso met een vlekje melk. In de Wikipedia staat een bijdrage met de fraaie foto die ik hierboven heb overgenomen.

Ik probeerde drie macchiato te bestellen, maar onze serveerster wist niet wat dat was. Ik legde het uit. Een espresso met een beetje melk, kan dat? “Dat kan niet, want het zit niet in mijn computer", was het antwoord.
Drie espresso met een kannetje melk ernaast, was dat misschien mogelijk? Ja, dat kon wel.
Even later bracht een andere serveerster toch drie macchiato, de koffie was bijna zwart. Dat was niet de bedoeling. We vroegen aan een derde bediende een kannetje melk, maar toen dat niet kwam stond ik op en liep ik naar de man die achter de bar stond. Hij zag eruit als de bedrijfsleider. Ik zei: "Sorry maar onze koffie is bijna zwart, heeft u misschien nog een kannetje melk erbij?"
- “U heeft een macchiato besteld”, zei hij pinnig. "Weet u wel wat dat betekent in het Italiaans? Een vlek melk, .. u heeft een vlek melk in uw koffie gekregen. U heeft dus een macchiato gekregen!”.
Hij maakte in het geheel geen aanstalten om nog wat extra melk te serveren. Zijn vervelende reactie schoot me in het verkeerde keelgat en ik zei: “Mijnheer, deze koffie is vrijwel zwart. Ik weet heel goed wat een macchiato is, maar ik wil graag nog een kannetje melk erbij.
-“Waarom zegt u dat dan niet gewoon”, riep de man kwaad.
De schade inclusief onbeschofte behandeling door de bedrijfsleider bedroeg 6 euro, de melk kregen we gratis. Er gaat ongeveer 10 gram koffie in een kopje espresso, reken uit de winst.

De bovenstaande gebeurtenis lijkt een futiliteit, maar de realiteit is dat je in veel horecagelegenheden niet wegkomt zonder ergernis.

Misschien een idee voor een internetsite: een klachtenformulier online waarvan een kopie rechtstreeks naar het Ministerie voor Toerisme, een tweede naar de betroffen onderneming, een derde naar de consument wordt gestuurd.