Hip to be Ordi

Het is afzien voor mannen deze zomer. Mode wordt bedacht door de confectie-industrie, maar het is mij een raadsel hoe iets uiteindelijk een trend wordt. Er zijn modes die een regelrechte aanslag op de esthetiek zijn. Voorbeelden van trends waar mannen van hebben gegriezeld, en nog steeds huiveren als ze er aan terugdenken; de puntschoen, de midirok, de broekrok, en de Ugly (in de retro-versie).

Deze zomer is er een ordinaire trend. De legging (in het plat-Nederlands “lekking”) is weer terug. Daarnaast dragen vrouwen hier in Spanje plotseling allemaal "zilveren" schoenen, iets wat door mijn lieve moeder altijd bestempeld werd als uitermate ordinair en iets voor vrouwen van lagere klassen met een Assepoester-syndroom.
Verder zijn er de 60´s bloesjes in fel wit, groen en blauw met bloemen, liefst in nylon. Die hingen een paar jaar terug nog op elke goedkope markstal. En tot overmaat van ramp zijn ook die afschuwelijke, afzichtelijke, nare plateau-sandalen weer terug, van katoen, met een hoge vlashak en van die veters die om het been gebonden worden.

Toch is het eigenaardig dat het niet uitmaakt wat mannen over vrouwenkleding denken. Vrouwen kijken alleen naar elkaar wat mode betreft.

Voor liefhebbers van “gewoontjes” ontdekte Duveltje deze ordi-site van Miss Lippgloss:

http://misslipgloss.web-log.nl/miss_lipgloss/2007/week21/index.html

Mijn muziekje van vandaag:

The Cure - The Forest(1980)

Suddenly I stop
But I know it's too late
I'm lost in a forest
All alone
The girl was never there
It's always the same
I'm running towards nothing
Again and again and again

Zomer weer voorbij

Helaas, het duurde maar één dag. In totaal hebben we hier dit jaar nu in totaal 6 (zes!) "stranddagen" achter de rug. Gisteren moest je nummertjes trekken voor het strand, vandaag zie je er niemand.

Mijn muziekje van vandaag:

Jimi Hendrix - Castles Made of Sand (1968)

"He cries "Oh, girl you must be mad",

What happened to the sweet love you and me had?

Against the door he leans and starts a scene,

And his tears fall and burn the garden green.
And so castles made of sand fall in the sea, eventually"

Eindelijk zomer

´T is eindelijk zover. En hoewel dit over de lente gaat, en niet over de zomer, is het zó mooi dat ik het toch hier neerzet:

“De zon werd grooter en vlamde den hemel in een rijkelijk blauw.
De weelderige boomen waren eens zoo groot geworden en de Nethedijken de helft verhoogd van het lisch, het riet, de smeerwortel en witte kervels.
Het gers der beemden kwam boven de knieën en de duizend vette kruiden wasten ondereen tusschen honderd verschillende bloemen. Zurkel, suikerui, vergeet-mij-nietjes, peerdepoot, wilde klaverpluksels enz., eenen heelen boek.
En den eenen dag tegen den andere veranderden zij van uitzicht. Nu eens was geel de hoofdkleur, dan purper, dan roos en dan weer groen, al naar gelang den groei der kruiden en der bloemen. En dat was ´n blijdschap voor ´t gezicht, en ´n wellust voor den neus.”

Uit Pallieter, van Felix Timmermans (uit 1916!)

Hoe zit dat nou met Franco?

In La Coruña, net als in vele andere Spaanse steden, hebben in het centrum de straten nog steeds namen als General Mola, Viaducto del Generalísimo, Primo de Rivera. Het zijn namen van fascistische generaals vanuit de periode van de dictatuur.
Een van de trouwste handlangers van Franco, Manuel Fraga, was tot voor kort president van de Xunta van Galicia, een minister die onder Franco, eigenhandig doodvonnissen ondertekende van tegenstanders van het regime.

De trouwste lezertjes van mijn blogje vroegen mij: “Daar in Spanje lopen oorlogsmisdadigers ongestraft rond. Hoe komt dat?”

Aan het begin van de zeventiger jaren verkeerde de dictatuur van Generaal Franco in een crisis. Net als andere Europese landen had Spanje te lijden onder de oliecrisis. Terwijl de rest van Europa een sterke sociale ontwikkeling had meegemaakt, zeker vanaf de Parijse revolutie van 1968, was het regime niet met zijn tijd meegegaan.

Tijdens de laatste jaren van het leven van Francisco Franco werd het duidelijk dat het voortbestaan van de dictatuur nauwelijks nog mogelijk was. De oppositie was gegroeid, maar tegelijkertijd had het fascistische regime een grote aanhang, en nog steeds veel steun onder de militairen. Met de dictator zijn gezondheid was het slecht gesteld, en een geschikte opvolger werd niet gevonden. Links Spanje hoopte op een spoedig einde van de dictatuur die leed onder een steeds sterker verzet, met als hoogtepunt de succesvolle aanslag van ETA op de rechterhand van Franco, Carrero Blanco.

Nadat de dictator op 20 november 1975 stierf nam Arias Navarro, een van zijn handlangers, zijn positie over. Op 1 juli bood deze zijn ontslag aan bij de koning, en werd er een overgangsregering ingesteld onder leiding van Adolfo Suárez, ook uit de partij van Franco afkomstig. Deze Adolfo Suárez was een handige politicus die goed de koers van het midden wist te varen. Aan de ene kant kon hij de aanhang van Franco ertoe te bewegen afstand te doen van de macht, aan de andere kant wist hij links Spanje (socialisten en communisten) van een opstand af te houden.

In 1976 werd een politieke amnestie afgekondigd en konden de vijanden van Franco die naar het buitenland waren gevlucht naar Spanje terugkeren. De eerste algemene verkiezingen ná de dictatuur werden op 15 juni 1977 gehouden.

De centrumrechtse partij van Suárez, de UDC, won deze verkiezingen. De Spaanse middenklasse was een groep die in de 60er jaren sterk was opgekomen en aan macht had gewonnen, de invloed van het koningshuis zou een rol spelen, de invloed van de rooms-katholieke kerk, en volgens sommigen zelfs een politiek spel waarin Opus Dei een rol speelde, de Noord-Amerikaanse regering zou zich ermee hebben bemoeid, en ga zo maar door. Vanwege de vele partijen die een rol speelden is het een ondoorzichtige kwestie.

Wèl is duidelijk dat het misdadig verleden van vele politici en militairen doodgezwegen werd.
Op 28 juli 2006 werd de “Ley de la memoria histórica de España” (wet van de historische herinnering” goedgekeurd. In die wet staan bepalingen over erkenning van de slachtoffers van de dictatuur, het openen van de massagraven, de zoektocht naar vermisten.
Een paar jaar geleden onderzocht de universiteit de Spaanse schoolboeken uitgegeven tussen 1979 en 1999. Van elke 100 regels geschreven over de Spaanse geschiedenis tussen 1900 en 2000 ging slechts 2%-9% over de tijd van de dictatuur terwijl deze 41 tot 44 jaar, dus 41-44% van de tijd in beslag heeft genomen. 36% van de ondervraagden verklaarde nooit iets over de Franco-dictatuur te hebben geleerd.

… wordt vervolgd.

Eerlijk is Eerlijk, maar nog niet Heerlijk

Duveltje ging in zijn confessie-ijver nogal te keer tegen de Oxfam vanwege de slechte smaak van de koffie. Daarna begon ik me af te vragen of ik niet wat te hard van stapel was gelopen en vroeg ik bij Oxfam de inkoopprijzen op van de koffie.
Ik kreeg keurig binnen 2 dagen een antwoord terug, compleet met een lijst met inkoopprijzen en een uitleg met waar de koffie vandaan kwam. De minimum-inkoopprijs voor één ton koffie ligt even onder de 2000 euro. Zeg maar dat een pak van 250 gram dus 50 eurocenten inkoop kost. Dat gaat regelrecht naar de producent en is 50 tot 60 procent meer dan Douwe Egberts of een andere multinational ervoor betaalt.
De koffie gaat er helaas niet beter door smaken en jammer genoeg was ook deze e-mail weer ondertekend door de “Persoonlijke Dienstverlening” van de “Afdeling Communicatie en Marketing”.

Duveltje gaat nu voor de trouwe lezertjes op zoek naar Eerlijke Koffie die lekker smaakt. Tips zijn natuurlijk welkom.

Mijn muziekje van vandaag:

Miles Davis - L'Ascenseur Pour L'Echafaud - Nuit Sur Les Champs(Take 2)
1957

Met deze muziek loop ik door de nacht,
onder het geel-oranje licht van de natriumlampen,
autobanden die sissen op het natte asfalt. Alleen.
Dat niemand me dit ooit afneemt.

Vissengeur en Maneschijn

Met regelmaat ontvang ik van vrienden en kennissen reacties op mijn blog. “Je bent altijd negatief over Spanje”, zo krijg ik te horen, en “waarom blijf je er dan?”, en “schrijf eens iets positiefs”.
Nou zijn er al genoeg rozengeur en maneschijnblogs op deze wereld, dus ik voel er weinig voor om het roer om te gooien. Blijkbaar valt het voor Duveltje niet mee om positief te zijn. Het is makkelijker om ergens tegenaan te schoppen. En helaas heb ik geen Okke Zielknijper om bij op bezoek te gaan.

Maar goed, het is er toch van gekomen. Ik heb er dagenlang over gedaan, het was een heftige worsteling, dus geniet er alsjeblieft van:

Wat is er nou leuk aan Galicia?

Natuurlijk, de Natuur, maar daar zal ik een andere keer over uitweiden. Verder? Juist: Het Eten. Nee, geen Paella, dat hoort bij de Middellandse Zee. Vis, Galicia is vooral Vis.
Stap een willekeurig vismarkt binnen, in Vigo, Pontevedra, of de nieuwe vismarkt, op 2 minuten afstand van mijn werk, op de Plaza de Lugo in La Coruña. Degenen die denken dat Nederland een visland is worden hier gauw van dat waanidee bevrijd.
Hier op de markt lijkt de vis nog te spartelen, zilver in het licht, nat blauw en grijs en wit glinsterend tussen het gemalen ijs, schitterend, spetterend, met verse rode kieuwen en de glans nog in de ogen. In Galicië is de vooral de merluza populair, dat wordt vaak ten onrechte vertaald met kabeljauw, maar de Nederlandse naam is eigenlijk heek.
Onze kabeljauw is een schraal visje vergeleken bij deze sappige malse vis. Verder is alles te koop, en in alle maten en kleuren, zo is er lubina (zeebaars), dorada (goudbrasem), rape (zeeduivel), verder natuurlijk zalm en forellen, verse tonijn en sardines. Zelf ben ik dol op sardines, en daar heb ik geluk bij, want die zijn goedkoop, en goed voor mijn geheugen.
Schaal- en schelpdieren (marisco) is er ook in alle soorten: Mosselen is hier ordinair volksvoedsel. Als je het over marisco hebt, dan gaat het over Sint Jakobsschelpen, scheermessen, almejas, zamburiñas, (je kan ze ook zelf aan het strand uit het zand halen, hoewel dat verboden is), berberechos, kreeften, krabben, gamba’s, en nog veel meer. En dan natuurlijk de Percebes, die met de feestdagen voor hele hoge bedragen over de toonbank gaan.
Goed leven in Galicië, dat is je af en toe te goed doen aan een marisqueada, een maaltijd waarbij alleen maar marisco en vis geserveerd wordt, gecombineerd met een Albariño, of een witte Ribeiro, witte wijn waar maar weinig Frans druivensap het van kan winnen.

Is het geen goed positief stuk geworden? Ik vind van wel. Nu nog een goeie puntige afsluiter:

Heerlijk, die Dode Vis!

Mijn muziekje van vandaag:

The Killers - “When we were young” (2006)

“He doesn't look a thing like Jesus
But he talks like a gentleman
Like you imagined when you were young”

Welkom bij de Apocalyps

"In wat voor wereld leven we?”, zo vroeg ik mij vanmiddag weer eens af. Ik kreeg meteen het antwoord toegeworpen. Op de keukentafel lag een mysterieus kartonnen doosje, dat mijn Opzetzoon daar had achtergelaten. Het ging om een Japanse tekenfilm, “anime” moet je dat noemen. Op de achterkant van het doosje stond te lezen:

“Welkom bij de Apocalyps

In het jaar 2015 staat de mensheid voor de grootste bedreiging die zij ooit gekend heeft: mysterieuze wezens, die "Engelen" worden genoemd , zaaien paniek en vernietiging overal waar ze opduiken. Niemand kent hun oorsprong noch hun motieven. Wereldwijd is er alarm gegeven.
Met het doel deze dodelijke dreiging te keren, hebben de Verenigde Naties aan de geheime organisatie NERV de opdracht gegeven gigantische androïden te bouwen; de Evangelions. Met vijf piloten aan het hoofd worden deze androïden het ultieme wapen, het enige dat overleving van de mensheid scheidt van de totale uitroeiing. Het is de laatste strijd tussen het menselijk ras en de Engelen.”

Hoe kan je als Bijzetvader je eigen Opzetzoon nou fatsoenlijk opvoeden in zo´n wereld?

Mijn muziekje van vandaag, dinsdag 26 juni 2007:
The Sparks - “This town ain´t big enough for the both of us” (1974)

“Daily, except for Sunday
You dawdle in to the cafe where you meet her (she meets you) each day
Heartbeat, increasing heartbeat
As 20 cannibals have hold of you, they need their protein just like you do
This town ain't big enough for the () both of us
And it ain't me who's gonna leave”

Slachtoffers van Graffitikunst

Andra en Mari hadden een goedlopende kapperszaak in A Coruña, (“Andra Mari” geheten) totdat een bevriende grafittikunstenaar hen aanbood een promotioneel schilderwerkje aan te brengen op de rolluiken.

Mijn muziekje van vandaag, maandag 25 juni 2007:
Blocparty - “Little Thoughts”
“(..)I'll go back if you ask
I'll go back if you ask me,
I'll Go back, b, b, b, Backwards (..)”

Sportdagweer

La Coruña, 17 graden en regen. Vandaag begint de zomer, maar niet in Galicië. Het blijft maar regenen en regenen en regenen. 1800 mm valt er gemiddeld per jaar in Santiago de Compostela. Nu schijnt af en toe de zon, en het waait stevig met een wind die voortdurend lijkt te draaien. Het is Sportdagweer.

Kan je je het nog herinneren, die mythische sportdag van vroeger, tegen het einde van het schooljaar? Ik hoopte altijd dat hij niet doorging. Terwijl andere leerlingen vol verlangen uitkeken naar die ene dag in het jaar dat je de hele dag in je plakkerige viscose trainingspak over de sportvelden kon rennen, bestudeerde ik de weerberichten, een week van te voren, hopend op een stevige depressie. Helaas: op de sportdag was het altijd twijfelweer. Zon én regen, fris en benauwd, en steevast waaide het hard.

Omdat je niet wist of het evenement nou wel of niet plaats ging vinden moest je toch naar het sportveld fietsen, altijd tegen de wind in, op een uur afstand, aan de rand van de stad, daar waar het laatste beton ophield.
Je moeder drukte je het pakketje boterhammen in de hand, blij dat je toch weer een dag het huis uit was. “Zet hem op, jongen”, zei ze.
Bij het sportveld aangekomen stond een groepje verwaaide leerlingen, buiten bij het hek. Dat was de groep die nog steeds hoopte dat de sportdag afgelast zou worden. De sportieve bende, degenen die dol waren op gymnastiek hadden zich al omgekleed en sprongen enthousiast op de velden in de rondte. “Natuurlijk gáát het door!”, riep de gymleraar, en we werden naar binnengeloodst. De laatste hoop op rechtsomkeert en een heerlijke dag thuis op de bank was vervlogen.

De hemel boven het sportcomplex kleurde donkergrijs en paars en kleumend van de kou stonden we op onze beurt te wachten voor het hoogspringen, verspringen, speerwerpen. Uiteindelijk barstte de bui los, het hoosde en waaide en de troep zocht sjacherijnig een onderkomen in het beton van het sportcomplex.
De fanatiekelingen waren bezig met potloden en formulieren, en berekenden de kansen in een ingewikkeld puntensysteem waarmee uiteindelijk het winnende team en de sportheld van de dag zou worden verkozen, terwijl de rest, in een hoek waar wat minder wind waaide, stiekum een sjekkie rookte.
Opnieuw was er hoop op afgelasting, maar helaas, het klaarde op en er verscheen zelfs een zonnetje. Ik gaf me over en probeerde zo ver en zo hoog mogelijk te springen, waarbij ik nooit als eerste eindigde en ook nooit als laatste, hetgeen ik als een voorteken voor een bestaan in de grijze middenmoot zag.

Nadat eindelijk alle prijzen waren uitgereikt, en iedereen hartelijk was bedankt mocht je eindelijk naar huis. Wéér terugfietsen, wéér tegen de wind in, alles vervloekend, hopend dat die vermalijde sportdag het volgend jaar écht in het water zou vallen.
In mijn grenzeloze middelmatigheid heb ik het toch nog tot kantoorklerk geschopt. Hadden ze maar schrijfwedstrijden georganiseerd, dan was ik zeker een goede journalist geworden.

Armoedesporten

Hier in Spanje is de voetbalhysterie weer op een hoogtepunt met het einde van het seizoen en de overwinning van Real Madrid. Voetbal is een armoedesport. Iemand kwam ooit op het idee een paar stukken leer aan elkaar te naaien, er lucht in te blazen en twee doelen op een veldje neer te zetten. Je hebt voor voetbal geen duur en verfijnd instrumentarium nodig, zoals voor golf.

Armoedesporten zorgen meestal voor overlast. De viering van het kampioenschap van Real Madrid ging uiteraard gepaard met rellen, vernielingen en gewonden.

KLING!!!! zo klinkt het door het park. Een akelig schel en doordringend geluid dat veroorzaakt wordt door de beoefenaars van de lokale armoedesport. In het Santa Margarita-park, waar ik iedere dag door heen loop, is een Klingbaantje aangelegd. Het wordt hoofdzakelijk bevolkt door gepensioneerde Coruñezen. Gedreven door die grenzeloze nieuwsgierigheid die mij eigen is vroeg ik een toeschouwer naar de naam en de oorsprong van de sport. De man vertelde mij dat dit een typisch Galicische sport was, die al eeuwenlang hier beoefend werd.
Aangezien alle Spanjaarden geboren leugenaars zijn besloot ik even verder te speuren en inderdaad; de sport komt helemaal niet uit Galicië maar uit Asturië en wordt bovendien in heel Spanje beoefend.

Het heet "La Llave", in het Nederlands "De Sleutel" en er wordt naar gegooid met "espejos" ("spiegels"). De mannetjes werpen één voor één met een paar ronde, ijzeren schijven naar een ijzeren kegel, de Llave, die op 14 meter afstand staat. Als de werper het ijzer treft geeft dat een "KLING!!!!", die zeker tot op 1 kilometer afstand te horen is.
Je zal maar aan het park wonen, dan ben je zuur! Waarschijnlijk zorgen de buurtbewoners dat ze niet thuis zijn als er geklingd wordt, want het lawaai gaat door merg en been. En ik vermoed dat de medewerkers van het Arbeidsbureau, dat direct achter de klingbaan ligt, de fanatieke werpers het liefst gelijk over de kling zouden jagen. De mannetjes zelf schijnen geen last te hebben van het lawaai. Integendeel. Bij elke KLING!!! elke keer dat ze de Llave omgooien lijken ze op te leven, kijken zelfverzekerd in het rond, oogsten de bewonderende blikken van hun medespelers, en houden zichzelf voor dat hún uur voorlopig nog niet geslagen heeft.

Voor degenen die toch graag een armoedesport willen beoefenen suggereert Duveltje het geweldloze en lawaaiarme jeu-de-boules.

foto: het Klingbaantje in het Santa Margarita park in A Coruña

Leve het protectionisme!

Gisterenavond, bij het bekijken van het nieuws op televisie, viel mijn mond wijd open van verbazing. Gisteren staakten in Spanje de bioscopen tegen de nieuwe bioscoopwet. Volgens die wet moet voor iedere 3 films die niet uit Spanje afkomstig zijn een Spaanse of Europese film worden vertoond.
Het is toch ongelofelijk! Europa is tegenwoordig een paradijs voor liberalen en anti-protectionisten, en dan plotseling deze maatregel.
De minister van Cultuur, Carmen Calvo, verscheen voor de televisiecamera en vertelde dat er niets nieuws onder de zon is, en dat de “cuotas de pantalla” (schermquota´s) al vanaf de jaren ´40 in Spanje bestaan, en dat alle Europese landen soortgelijke wetten hebben. Ik denk dat Franco natuurlijk wel wat andere motieven had om de bioscoopschermen Spaans te houden, maar dat vergeten we maar even.

Terwijl de bioscopen hun deuren dicht hielden kwamen de acteurs gisteren bijeen om te demonstreren tegen dezelfde wet. Natuurlijk zijn ze blij met de schermquota, maar er staat nergens dat er ook Spaanse acteurs in die films moeten spelen. Een Spaanse productie mag volgens de wet ook met alleen maar buitenlandse acteurs worden gemaakt.
Spanje is bij uitstek geschikt voor het opnemen van films vanwege de diversiteit in landschappen. Misschien moeten de Nederlandse filmproducenten er maar een voorbeeld aan nemen. Qua landschappen hebben we niet zó veel te bieden, dus dan maar gespecialiseerd in het water- en weidelandschap.

De film “Fanfare” van Bert Haanstra moest ik zien op de lagere school, het was een verplichte komedie. Mijn ouders vonden het een meesterwerk, en toen de film op televisie kwam werden we in de huiskamer op onze stoelen vastgebonden; we moésten het zien. Op de middelbare school werd de film nogmaals vertoond.
Ik was een stadskind en ik zag geen meesterwerk, maar een stel lelijke boeren die met hoempa-orkesten door slootjes voeren.
Bert Haanstra werd natuurlijk door de CIA betaald. Het doel was om kinderen een zo groot mogelijke hekel aan de Nederlandse film te laten krijgen, zodat ze later alleen nog maar naar Hollywoodfilms wilden kijken.

Het is de Yankees niet gelukt: ik heb een grote voorkeur voor de Europese film, in het algemeen met veel meer sociaal engagement dan de Amerikaanse filmindustrie, met al haar pulpkomedies, oorlogsfilms, sciencefictionnonsens en goedkope bourgeois-romantiek. Liever 1 Almodovar dan 10 Woody Allens, liever 1 Isabel Coixet dan 10 Steven Spielbergs, liever 1 Derek de Lint dan 10 Brad Pits, en Leve het protectionisme, ¡VIVA!

Oxfam, de koffie is niet te zuipen!

Enthousiast kochten we een paar weken geleden in de lokale supermarkt een paar pakken Oxfam koffie. Eindelijk een makkelijke manier om iets aan de ongelijkheid in de wereld te doen, en mij weer even van mijn schuldgevoel over al die ongelijkheid af te helpen.
Helaas was de koffie van een afschuwelijk slechte kwaliteit. Ik vind het geen enkel probleem om twee keer zoveel voor een pak koffie te betalen als ik weet dat die meneer van die foto op het pak er van kan leven, en er zijn kinderen van naar school kan sturen, maar dan verwacht ik wel tenminste dezelfde kwaliteit koffie als die van het huismerk van mijn supermarkt.

Dat besloot ik Oxfam maar even te laten weten en ik verstuurde een elektronisch postbericht.

Helaas is kwaliteit dezer dagen, vooral in de serviceverlening, een wassen neus. Klantenservice wordt tegenwoordig verzorgd door Professionele Afpoeieraars. Het idee erachter is dat de klant tevreden is zolang er maar aandacht aan hem besteed wordt en hij de indruk krijgt dat er naar hem geluisterd wordt.
Om kosten te besparen moet deze aandacht worden geautomatiseerd. Alle antwoorden van de afdeling Klantenservice zijn standaardberichten verstuurd door afdelingen, door computers of door mensen die plotseling alleen nog maar een voornaam of een nummer hebben. Ze worden beoordeeld op het aantal succesvolle afpoeieringen per dag en zijn in het geheel niet begaan met het lot van de klant. Vaak werken ze voor callcenters en hebben dus helemaal geen band met het product of de dienst waarvoor ze service verlenen.

Het antwoord van Oxfam was navenant:

“Beste Duveltje,

(Let op de persoonlijk noot; die van het noemen van mijn naam, die mij al de indruk moet geven dat men mij persoonlijk benadert). Bedankt voor de interesse in het werk van Intermón Oxfam, en voor de “eerlijke handel”. (Ik heb helemaal geen interesse in het werk van Oxfam getoond, hoogstens in het goede doel, en hier wordt meteen de kans benut om reclame voor Oxfam te maken).

“Het spijt ons dat je onze koffie “Equita” niet lekker vond”. (kunstig verdraaien van mijn woorden: ik schreef dat de koffie niet te zuipen was, en dat ik tenminste dezelfde kwaliteit verwachtte als die van mijn normale merk koffie die twee keer zo goedkoop is).

“We willen je erop wijzen dat onze koffie een beetje duurder is omdat onze productiekosten hoger zijn de winst van de producenten hoger is”. “ Twee keer zo duur wordt door Oxfam omgezet in “een beetje duurder” en bovendien wordt het verband met de kwaliteit weggepoetst.

“We danken je voor je commentaar dat ons helpt om ons werk te verbeteren en gebruiken je commentaar voor mogelijke acties in de toekomst”.

Ondertekend met

“Persoonlijke Dienstverlening”
Afdeling Communicatie en Marketing

Vergeet ik al dat geslijm en honingzoete gedraai en lees ik tussen de regels door dan staat hier dus eigenlijk:

Achterlijke Holbewoner ( het zal ons worst wezen hoe je heet),

Het is toch wel erg naïef om te denken dat je op goed geluk een supermarkt instapt, een pak koffie koopt van een merk dat je niet kent, en dan te denken dat die dan ook nog goed smaakt. Nogal dom om er van uit te gaan dat je voor minder dan 2 euro aan ontwikkelingshulp kan doen en dan ook nog lekkere koffie kan drinken. Die vlieger gaat natuurlijk niet op.
Van die twee euro moeten onze afdeling Communicatie en Marketing worden betaald, het reclamebureau, de website, en die boer van de foto moet ook nog een paar centen vangen, en dan blijft er natuurlijk weinig over voor de koffie zelf. Maar probeer dit eens: sluit je ogen, werk ons surrogaatnat in één slok naar binnen toe, zonder te proeven, terwijl je denkt aan al die arme boeren die je helpt. Rest ons nog te zeggen dat we niet van plan zijn om de kwaliteit van de koffie te verbeteren, en je kan verder het heen en weer krijgen”.

De Automatische Antwoord- en Afpoeiercomputer.

Reisadvies Spanje

In mijn rumoerige leven werd ik slechts zelden door het lot bedeeld met het winnen van een prijs in een loterij, prijsvraag, wedstrijd of anderszins. Op 12-jarige leeftijd won ik 6 borrelglaasjes in een tekenwedstrijd voor een merk Oude Jenever. Waarschijnlijk was dat illegaal, vanwege mijn minderjarigheid, maar ik heb er destijds geen vraagtekens bijgezet. Een enkele keer won ik een “eigen-geldje”, maar nooit won ik meer dan 20 euro in een loterij.
Op 19 maart jl. Verklaarde Juan Antonio Roca tegenover de onderzoeksrechter dat hij gedurende zijn leven maar liefst 80 keer een grote prijs in de loterij had gewonnen. Juan Antonio Roca is het vermoedelijke brein achter de corruptieaffaire Malaya in Marbella. Hier rekende een vermetele journalist uit dat de kans op het winnen van 80 grote premies gelijk was aan één op de 43 Quadriljoen (10 tot de 24e macht), hetgeen mij als Nooit-Niet-Winnaar, eigenlijk nog wat aan de ruime kant lijkt. Een nieuwe speelster in het drama is Karin Marika Mattsson, die voor Roca op zoek ging naar de loterijbiljetten waarop premies waren gevallen. Helaas heb ik nog geen foto van Karin kunnen vinden, maar ik vermoed dat het om een Zweedse blonde kroegenloopster gaat. Karin verklaarde dat ze echt niet wist wat er nou met die loterijbiljetten gebeurde. Het is wel duidelijk dat de verdachten een talent hebben voor het verzinnen van geloofwaardige verklaringen.
Reisadvies van Duveltje: Nederlanders die op vakantie gaan naar Marbella worden verzocht hun winnende Staatsloterij-biljetten thuis te laten.

foto: geluksvogel Roca

Musica es Tres

Een radioprogramma met alleen maar goede muziek? Ja, dat bestaat: in Spanje. Het heet “Musica es Tres” en heeft sinds afgelopen week ook een eigen webpagina:
http://www.rtve.es/programas/musicaes3

Het wordt gepresenteerd en geproduceerd door twee vrouwen: Virginia Díaz en Ana Schulz. Veel independent muziek, en van alles en nog wat, rock, pop, soul, funk, underground, hiphop en ga zo maar door. Geen geblaat en geschreeuw van discjockeys die zo graag leuk willen worden gevonden, geen flauwe grappen, en géén reclame (tja, het kan écht wel zonder). Wél goede muziek, een concertagenda (voor Spanje uiteraard), en beknopt maar heel to-the-point nieuws over boeken, over milieu, over tentoonstellingen. Voor wie op de hoogte wil blijven van moderne Spaanse literatuur is het programma werkelijk een uitkomst met de commentaren van Felix Romeo onder de titel “El placer de la lectura”.
Op de webpagina zijn nu de oude uitzendingen te beluisteren via streaming, en je kan ze ook downloaden.

Voorheen had “Musica es Tres” geen homepage maar een blog. De oude playlists (van vóór donderdag 7 juni 2007) zijn daar voorlopig nog terug te vinden. Voor degenen die geinteresseerd zijn: http://musicaestres.blogspot.com/

Ook nog: het blog verwijst naar andere blogs waaruit in het programma regelmatig geciteerd wordt en die zeker de moeite waard zijn:
http://lamiradaoblicua.bitako.com/
http://www.elhabitatdelunicornio.net/

Leve de man die de naaldhak uitvond

Ze is de snelle, sexy ster die door de cosmo van de stad schiet, in haar 4-wheeldrive, Smart, mini, of Suzuki. Het lulijzer, mobieltje, altijd bij of in de hand. De helft van haar tijd brengt ze bellend door, iedereen op de hoogte houdend van waar ze geweest is, waar ze is, waar ze heen gaat, en vooral van wie ze is. Ze is de razendsnelle, efficiënte organisator, de familiemanager, modern, modieus en overal van op de hoogte.
Haar ijskast staat vol met slankmakende producten en kant-en-klaarmaaltijden; koken is leuk maar alleen als je er tijd voor hebt.
Ze is carrièrevrouw, met hobby’s, en met kinderen, en een leuke man. Ze is een complete vrouw, die weet wat ze wil, maar toch onzeker en kwetsbaar voor degenen die tot het diepst van haar ziel weten door te dringen, en dat zijn er maar weinigen. Ze is seksueel veeleisend, houdt van reizen, en van nieuwe ervaringen, en dat mogen ook mystieke zijn.

Voor de man van tegenwoordig is het uitzicht somber: als hij meegaat met zijn tijd, mannenmake-up gebruikt, zich een voetbalkapsel aanmeet, in een convertable rijdt en veel tijd doorbrengt in de gym, is hij een metrosexueel. Als hij geen gel in zijn haar doet en het liefst een beetje tuiniert of klust in huis dan is hij een boer. Daar tussen ligt een kaal en triest landschap van modale mannen: Bijzetvaders, Neo-hippies, Freakies en IT-klerken.
Er valt weinig eer meer te behalen voor de man. Hij blijft achter bij de vrouw in ambitie. Terwijl de vrouw superieure kwaliteiten op het gebied van organisatie en communicatie heeft, die in onze nieuwe economie met een uitgebreide dienstverlenende sector uitstekend van pas komen, is de man op een neanderthalerniveau blijven steken.
Zijn biologische functie wordt bedreigd door kunstmatige inseminatie en zijn fysieke superieuriteit is niet meer van belang.

Mijn vriendin Fanny was tien jaar geleden het prototype van de Cosmo-vrouw. 34, een twee bloedjes van kinderen van 4 en 6, een succesvolle carriere in de advertentie-biz, en een fantastisch uiterlijk dat nog fantastischer werd na een borstvergroting tot C-cup.
Geen Mini, maar een BMW-motor onder haar prachtige billen.
Tien jaar later gaat het wat minder met Fanny. Man Joop verdween op haar 35e uit haar leven. Hij was niet creatief en volleybalde veel te veel.
In plaats van Joop kwamen er vluchtige affaires met mannen opgepikt op het werk en in de kroeg. De bloedjes van kinderen zijn inmiddels vol in de pubertijd en kunnen het niet meer vinden met moeder. Haar baan zorgde voor veel stress en tegenwoordig werkt ze halve dagen.
Ze heeft nu een relatie met Richard, een kalende metrosexueel, tien jaar jonger, die altijd witte overhemdjes draagt met de bovenste drie knoopjes open waardoor veel zwart borsthaar en een gouden ketting met penning tussen schittert . “Het is geen Brad Pit, maar hij doet de was en kookt goed”. “Het kostte me nog moeite om hem te versieren”, bekende ze me laatst, “want ik ben ook niet meer zo strak”, en terwijl ze dat zei sloeg ze met beide handen op haar heupen.
“Een hele verkleedpartij kwam erbij kijken", zuchtte ze, toen met een glimlach: "Leve de man die de naaldhak uitvond"!

Lawaai 4 – Meer minimalisme

Afgelopen zaterdag steeg het Orquesta Sinfónica de Galicia boven zichzelf uit in haar vertolking van Das Rheingold van Richard Wagner, waarbij Egil Silins als Wotan, Oleg Bryjak als Alberich en Gerhard Siegel als Loge schitterden.

Eigenlijk zijn die eerste 136 maten van Das Rheingold “minimal music”. En dat wordt door de geschiedenis bevestigd, want Schoenberg ziet zichzelf als een opvolger van Wagner, en Glass ziet zich zelf als een opvolger van Schoenberg. De lijn is net zo vloeiend als die van het rijnwater.

Glass ontkent dat zijn muziek binnen een traditie valt. Hij Het ligt in het karakter van Glass om het historisch perspectief volslagen te ontkennen. Het ontdekken van de waarheid ligt immers in het vermogen om los te breken uit elke conventie, iets wat Glass graag wil.

Om Wagner minimale muziek te noemen zou waanzin zijn. Wagner is waarschijnlijk juist het tegenovergestelde: maximale muziek. Hoe moeilijk moet het niet zijn om dit muziekstuk goed te spelen, alleen al vanwege de volume- en tempowisselingen.

Ik droomde tijdens het concert herhaaldelijk weg. Ook vanwege de boventiteling; boven het podium was een electronisch bord aangebracht waarop de spaanse vertaling van het gezongene werd getoond. De vergelijking tussen de gnoom Alberich die in de macht van de ring komt, en Hitler, een groot bewonderaar van Wagner, is snel gelegd. Om de rijngoud te kunnen verkrijgen moest Alberich de liefde afzweren. Macht gaat ten koste van liefde, en dat was bij Hitler ook het geval. Zou hij zichzelf in de dwerg herkend hebben?

Het schijnt dat Tolkien de invloed van Wagner op “In de Ban van de Ring” altijd heeft ontkend. Is het niet eigenaardig dat in deze tijd dit verhaal zo´n enorm succes heeft?

Hier in Galicie noemt men mij vaak “El Holandés Errante”. In het spaans betekent dat “de dwalende Hollander”; het is een vreemde vertaling van “De Vliegende Hollander”, ook een opera van Wagner.

Oef! Ik heb nog heel wat blogjes te gaan om alle links te leggen.

plaatje: Alberich en de Rijndochters

21 mei, La Coruña, 13 ºC, regen

Het blijft maar regenen, regenen, regenen. De lucht ziet grijs, de gezichten zien grijs. Sinds november hebben we hier misschien 10 tot 15 dagen zonder regen gehad.
Geen fantastische aprilmaand, zoals in Nederland. Nee, hier regent het alleen maar. Ik heb al een brief geschreven naar Zapatero; dáárvoor ben ik toch niet naar Spanje gekomen.

Nederlanders, u zijt gewaarschuwd.
The rain in Spain doesn´t fall mainly in the plain!
Raadpleeg eerst een betrouwbare weerbron voordat u naar Spanje komt!

http://www.eurometeo.com/
http://www.inm.es/

Iedereen tegen corruptie in de verkiezingen

La Coruña is waarschijnlijk een van de lelijkste steden van Spanje. Bijna alle Spaanse steden zijn ten tijde van Franco ten prooi gevallen aan afzichtelijke hoogbouw. De havenstad kan wedijveren met een willekeurige Duitse stad waarvan het centrum in de 2e wereldoorlog is weggebombardeerd.
De speculatiepolitiek die de afgelopen 40 jaar in de stad hoogtij vierde heeft hierbij geholpen. Terwijl in de meeste steden het de rechtse liberalen zijn die zich met frauduleuze bouwpraktijken bezighouden, doen in La Coruña de PSOE-socialisten hier flink ook aan mee.
De ex-burgemeester Francisco Vazquez stond bekend om zijn vage vastgoedprojecten. De salonsocialist beloofde plechtig dat hij de Camino de Santiago zou gaan lopen als de Europese subsidie voor de nieuwe haven van La Coruña er zou komen. Net toen men van plan was hem eens stevig aan de tand te voelen over een transactie waarbij zijn vrouw met een koffertje met honderdduizenden euros in contanten naar de bank kwam, verdween Vazquez van het toneel. Hij werd ambassadeur van Spanje in het Vaticaan. Waarschijnlijk is daar de zaak beklonken, en heeft hij zijn zonden persoonlijk aan de Paus opgebiecht.
De nieuwe PSOE-burgemeester, Javier Losada , heeft tot nu niets nieuws laten zien. Nog steeds in speculatie troef in La Coruña. Terwijl de meeste Spaanse havensteden het havenfront, hun toeristische visitekaartje, fraai hebben gerestaureerd, staat hier de helft van de huizen aan de haven al jaren in de steigers. Een buitenlandse toerist wordt hier nagekeken, vanwege zijn zeldzame verschijning.
Aan infrastructuur wordt door de gemeente weinig geld uitgegeven. Vandaar dat er iedere dag een verkeerschaos heerst, de stad vuil is, het water naar reinigingsmiddelen smaakt, en de electriciteitsvoorziening het bij een regenbuitje snel af laat weten.
Inmiddels is de corruptie iedereen zo de keel uit gaan hangen, dat zowel de rechtse PP, als de linkse Izquierda Unida, de verkiezingsstrijd aanbinden met de zelfde leuze: "Weg met de corruptie". Toch blijft La Coruña massaal op de PSOE stemmen.
Ook Fernando Rodriguez Cordoba, ex-PP´er, bindt de strijd aan. 10 snelle Smartcars snellen de hele dag, als jonge eendjes op een rijtje, met propaganda door de stad heen. Fernando heeft het beste met de burgers voor. Hij zoekt het “gematigde midden” op. Het is een soort burgerpartij de “COR.CO.BA“, Coruñeses con buenos argumenten. (Coruñezen met goede argumenten). Driftig wordt de reclame geplakt, op elke bouwschutting is zijn gezicht terug te vinden, maar de posters duiden meer op vervorming dan op hervorming (zie fotootje).

Lawaai 3 - Op zoek naar de stilte

De door Duveltje zo gehate presentator Ramon Trecet, van de Spaanse nationale Radio Tres, is uiteraard een verwoede fan van Michael Nyman. Voor wie de naam niets zegt: Michael Nyman is vooral bekend vanwege zijn filmmuziek, en dan in de eerste plaats voor de muziek bij de films van Peter Greenaway, zoals "The Cook, The Thief, His Wife and Her Lover".
De muziek van Nyman is veelal door klassieke barokmuziek geinspireerd werk, composities voor strijkinstrumenten, waarbij een enkel thema herhaald wordt met een minieme variatie. Nyman wordt gerekend tot een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het minimalisme. Hij heeft zichzelf benoemd tot de uitvinder van de term "minimal music" hetgeen het bescheiden karakter van de man goed aangeeft. Dankzij de muziek van Nyman kan ik geen films van Peter Greenaway bekijken, want ik word akelig van zijn muziek. Ik vind het lijken op Bach, geschonken uit een japanse frisdrankmachine.

Een andere vertegenwoordiger van de minimale muziek is Philip Glass. Met Philip kan ik het beter vinden. Hij maakte ondermeer de muziek bij de film "Koyaanisqatsi" (daar heeft die repetitie trouwens wél een functie, de muziek past bij de beelden, het ritme van de beelden, enzovoort).

John Cage (1912-1992) wordt ook tot de minimalisten gerekend (niet te verwarren met John Cale, van de Velvet Underground). Cage was iemand die zich verdiepte in het Zenboeddisme, en dat verklaart ook zijn gevoel voor humor, die ook in zijn muziek is terug te vinden. Misschien heeft hij ook wel het boekje "Zen en de cultuur van de Stilte" van Karlfried Graf von Dürckheim gelezen*.
Ik zag Cage optreden in Rome ergens rond 1980, een openluchtconcert ´s avonds aan de oevers van de Tiber. Het was werkelijk heel romantisch, die minimale geluiden onder een heldere hemel vol met sterren, daar aan het water. In de muziek van John Cage is de stilte even belangrijk als geluid. Het Italiaanse publiek wist niet van zwijgen en praatte driftig tijdens de stiltes in het werk, waarop een vrouw plotseling uitriep: "silenzio barbari!". Ik geloof niet dat het Cage kon schelen dat er tijdens het concert werd gepraat.

John Cage schreef zijn eerste muziekstukken in Spanje. Op een straathoek in Sevilla werd hij zich plotseling bewust van de veelheid van simultane visuele gebeurtenissen en geluiden. De zin van de muziek ligt volgens hem in de ontnuchtering en verstilling, waarbij stilte niet impliciet akoustische stilte betekent. Wie dat niet begrijpt moet het boekje van Von Dürckheim gaan lezen.

Onder minimalisme in muziek wordt van alles en nog wat gerekend. De meeste minimale muziek wordt gekenmerkt door het herhalen van een enkel thema, met kleine variaties, ook in tempo of ritme. Het is een conceptuele benadering van muziek, net als conceptuele kunst binnen de beeldende kunst.
Iemand die op zoek is naar de stilte, en het concept van de stilte bestudeerd, zoals Durckheim en Cage dat deden, doen dat met gepaste bescheidenheid. Daar past het op effect - en geld - gerichte rumoer van Nyman beslist niet in.

foto: portret van John Cage

*Karlfried Graf von Dürckheim - The Japanese Cult of Tranquility,
Rider & Company, London, 1974, ISBN: 0-09-118831-8 ook in Nederlandse vertaling verschenen. Zen en cultuur van de stilte.

De laatste koningin uit het kaartspel

Dit overzicht is niet beschikbaar. Klik hier om de post te bekijken.

Meer Lawaai

De buurjongen is zijn auto aan het wassen op de gemeenschappelijke parkeerplaats. Driftig boent hij het donkere zwarte autootje. Hij heeft de deuren van zijn automobiel open gezet en de geluidsinstallatie staat voluit. Boem-boem-boem-boem, zo boemen de bassen van de luidsprekers en de hele flat trilt ervan.
Zijn vriendin staat met een paradijselijke glimlach, haar armen over elkaar heen geslagen, naar hem te kijken.

Afgelopen woensdag was het Wereldgeluidsoverlastdag (voor mensen die liever duur doen en engelse termen gebruiken: Noise Awareness Day).
Geluidsoverlast is in Spanje nogal een item. Ik duidde dat al eerder aan in mijn blog (zie: http://duveltje.blogspot.com/2007/01/lawaai.html).
Er moest na mijn artikel natuurlijk een onderzoek aan gewijd worden. De resultaten zijn schrikbarend:
900.000 Spanjaarden zijn vorig jaar verhuisd vanwege geluidsoverlast (dat is ongeveer 2% van de totale bevolking). 52% heeft last van lawaai van de buren en 33% heeft last van stress door geluid.

fig.: geel: gelijk of minder dan 20% klachten over geluidsoverlast, groen: tussen 20 en 30%, paars: tussen 30 en 40%, rood: meer dan 40%

50% van de Spanjaarden denkt dat de buren meer lawaai maken dan zij zelf, maar slechts 10% vindt dat ze meer lawaai maakt dan de buren.
32% heeft last van discussies door de buren op een hoog volume.
Verder zijn de voornaamste lawaaibronnen; muziek, was- en droogmachines, stofzuigers.
Over seks-lawaai heb ik geen cijfers teruggevonden in de krant. Wel hoorde ik op de radio een vrouw beweren dat van al het lawaai het sekslawaai het enige lawaai was dat jaloezie op wekte (“hoor haar nou eens tekeer gaan”).

Leggen we het geluidsonderzoek even naast ons neer en kijken we naar de resultaten van een onderzoek naar het liefdesleven van de Spanjaarden:

32% van de geinterviewden is bijzonder tevreden over hun sexleven, 54% gematigd tevreden en slechts 3% is geheel ontevreden. 45% van de ondervraagden gebruikt kaarsen, muziek en andere elementen om in de stemming te komen.

Volgens de WHF staat Spanje, na Japan, op de tweede plaats wat betreft geluidoverlast.

Een van de aardigste resultaten vind ik: “18% vindt dat het geluid in en rondom de woning invloed heeft op de kwaliteit van het bestaan.” Dat kan zowel positief als negatief uitgelegd worden. Ik blijf erbij dat de Spanjaarden genieten van lawaai, en ik durf nu zelfs te beweren, bijna net zoveel als van seks.

Manuel María

In Nederland kent niemand hem. Maar wie is er nog geinteresseerd in poezië tegenwoordig? Gedichten zijn moeilijk te verkauwen. Daarom zal zijn werk wel nooit in het Nederlands worden vertaald.

Manuel María Fernández Teixeiro, hier kortweg Manuel María genoemd, is de belangrijkste dichter in het taalgebied van het Galego van de laatste 50 jaar. En hij is niet alleen van belang vanwege zijn dichtkunsten, maar ook vanwege zijn onafgebroken strijd voor het gebruik van het Galicisch binnen de "Comunidad Autonoma de Galicia".

Het volgende gedicht uit de bundel "Documentos Personaes" ("Persoonlijke Documenten") uit 1958 moet gelezen worden met in gedachte de onderdrukking door het fascistische Franco-regime.

Verordening

Het is verboden, op bevel van de Burgemeester,
Dat de rozen in de gemeentetuin
vanzelf groeien.
Vanaf nu moeten de duiven
een vergunning aanvragen om te mogen vliegen.
Het is de maan verboden´s nachts alleen door de hemel te reizen.
De maan is een gekke meid,
die naakt voorbij gaat
en daarmee een slecht voorbeeld is voor kuise meisjes
en voor de zonen van de familie.
Dichters moeten belasting betalen.
Het is verboden te dromen van 10 tot 11.
En ook om tranen te vergieten.
Huilen mag alleen bij grote droogte
zodat de stuwmeren niet leeg raken
Ontroering is alleen toegestaan
op donderdagen en zondagen
als de gemeentekapel speelt in het paviljoen.
Buiten de wet staande sterren, de lente,de bloemen en de vogels.
Deze verordening, moet als zodanig opgevolgd worden
op bevel van de Burgemeester,
Getekend en gerubriceerd.

in het Galicisch:

Bando

Prohibese, por orde da Alcaldia,
que medren porque sias rosas do xardin municipal.
Dende agora as pombas teñenque pedir licencia pra voar.
Prohíbeselle a lua
andar ceiba de noite polo ceio.
a lua é unha tola que anda espidadando mal exempro as nenas castas
i ós fillos de familia
Pagarán trabucos os poetas.
Prohibese soñar de 10 a 11.
Prohibese tamén derramar bágoas.
Pódese chorar tan só cando hai sequía
pra que non fiquen valeiros os pantanos.
Un sólo se pode emocionaros xoves e domingos
cando toca
a Bando do Concello no quiosco
Están fora da Lei
As estrelas, a Primaveira,
as froles i os paxaros.
Dase este bando en tal e cual
pra que se cumprade orde do Alcalde,
Firmado e rubricado

vertaald door Duveltje

De Bijzetvader

Afgelopen maandag was het vaderdag in Spanje.

Maar niet voor mij. Want ik ben een Bijzetvader. En die krijgen géén kadoos, ook al wonen ze in Sinterklaas-land.

Bijzetvader is moeilijk in het Spaans te vertalen. Zelf hanteer ik in mijn familie de titel “Padre Adoptado”, de “Geadopteerde Vader”. Dit is door moeder en zoon goedgekeurd. Ze vinden het zelfs grappig. Het is de tweede keer dat ik binnen een familie als geadopteerde vader fungeer.
Het is geen dankbare positie. De Bijzetvader heeft voornamelijk plichten en geen rechten. Zo wordt van een geadopteerde vader wél verwacht dat hij de kinderen helpt met hun huiswerk, hen van school haalt, met hen naar de tandarts gaat, en verjaardagkado´s voor ze koopt. Maar als je besluit om het kind eens aan een oor te trekken nadat het twee uur lang het bloed onder je nagels heeft uitgetrokken, dan blijkt dat je daar mee uit moet kijken.
“Blijf van mijn kind af”, roept de moeder, daarmee aangevend dat het nu niet meer jouw kind is, ook al heb je net een pleister op zijn knie geplakt.
Het kind doet ondertussen zijn best om bij elke voorkomende gelegenheid duidelijk te maken dat je niet de “echte vader” bent. Ik maak mezelf helemaal geen illusies, en hoef helemaal niet voor “echte vader” te worden aangezien. Maar het zijn toch geen prettige situaties; de dokter zegt “misschien kan je vader even je jas aangeven” en het kind kraait meteen “dat is mijn vader niet!”.

Die “echte vader” is in mijn geval met de noorderzon vertrokken, spoorloos verdwenen. Daar heb ik geluk bij, want er zijn ook “echte vaders” die elke week een paar keer op bezoek komen.

De Geadopteerde Vader, de Bijzetvader, de Plastic Vader, de Pleegvader, de Onechte vader. Hij moet niet zeuren, want dan plaatst hij zichzelf in een slachtofferrol, en daar houden vrouwen niet van. Dus hij slikt alles maar. Er zit weinig anders op.

Hadden de jaren zeventig maar wat langer geduurd. Dan waren we nu een Erkende Minderheid geweest. Helaas, voordat we het in de gaten hadden waren de tien jaren zeventig op en zaten we in de jaren tachtig. Daar was geen plaats meer voor huilende Bijzetvaders. En het ziet er niet naar uit dat er snel weer een “zachte revolutie” aankomt.

Ik pleit voor een internationale Bijzetvaderdag, waarom niet, op de 4e zondag in maart.
(foto: Man Ray, "cadeau")

De Spaanse Glimlachjes

Ik heb me reeds een paar keer eerder beklaagd over de kwaliteit van de Spaanse televisie. Met het risico om voor een oude zeur te worden uitgemaakt wil ik toch een nieuw fenomeen aankaarten. De plastic of tandenpoetsglimlach is zeker niet nieuw. Het is zelfs een standaard voor een presentator van een willekeurig show- of spelprogramma. Wél nieuw is het volhouden van de glimlach gedurende een hele nieuwsuitzending.

De eerste presentatrice die hiermee begon was Cristina Vilanueva, nota bene de nieuwslezeres van het meest serieuze televisiekanaal, de overheidszender TVE 2.
Ik snapte er niets van. Of het nu om aardbevingen ging, over Clowns zonder Grenzen, over bomaanslagen, drugshandel of corruptie in Marbella, Cristina hield haar stralende glimlach vol.

Toevallig kwam ik afgelopen week een oude vriend van mij tegen. Antonio werkt bij Saatchi en Saatchi in Madrid. Hij vertelde me hoe het in elkaar stak.

In Spanje worden nieuwsuitzendingen onderbroken voor reclame. Tijdens de reclameblokken tussen negen en elf uur ´s avonds wordt een groot deel van de zendtijd in beslag genomen door reclames voor auto’s. De marketingjongens van Peugeot ontdekten dat na een reclameblok in een nieuwsuitzending met Cristina Vilanueva er gemiddeld 1.73 keer méér auto’s verkocht werden dan in dezelfde nieuwsuitzending zónder Cristina en haar onafgebroken glimlach.

Blijkbaar bleef dit nieuws niet binnen de Franse huiskamer, want plotseling begonnen alle nieuwslezeressen onafgebroken te glimlachen. Cristina kreeg een fantastisch aanbod van La Sexta, een commerciële zender, en vertrok zonder aarzelen en glimlachend naar de concurrent.
TVE 2 zat met een probleem. Gelukkig blijkt de nieuwe omroepster, Mara Torres, bereid om tegen een extra vergoeding precies zo´n glimlach te voorschijn te toveren.

Inmiddels heeft het fenomeen zich uitgebreid.
In het filmprogramma, ook op TVE 2, houdt Cayetana Guillén Cuervo haar stijve glimlach moeiteloos drie kwartier vol. En blijkbaar levert dat zoveel poen op Cayetana er sinds november nog een programma bij heeft gekregen: D-Calle, een late-avond-magazine dat geadverteerd wordt met “de wereld gezien door de ogen van vrouwen”, en die wereld wordt bekeken, juist,.. met een glimlach.
La Sexta kon natuurlijk niet achterblijven en begon ook met een nieuw programma “Sé lo que hicísteis la última semana” (“Ik weet wat je de afgelopen week gedaan hebt”) dat gepresenteerd wordt door Ángel Martín en Patricia Conde. Terwijl Angel leuke anekdotes verteld lacht Patricia zich slap. Het hele programma door. Patricia is héél knap en heeft bovendien een hele aanstekelijke glimlach, en dit stimuleert - volgens Antonio – niet alleen de autoverkoop, maar ook die van hypotheken, slank makende yoghurt en andere onbezorgd-leven-produkten.

Cristina Vilanueva is in 1998 in Barcelona afgestudeerd in journalistieke wetenschappen. Ik vroeg me af: ”Hoe kan een intelligent mens nu zo iets volhouden?”. Terwijl ik het stukje wat ik hierboven net geschreven had nog eens overlas, stelde ik mij voor dat voor iedere vijf minuten hardop voorlezen er duizend euro op mijn bankrekening bijgeschreven werden, en plotseling verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht.

Hoe zit dat nou met De Juana Chaos?

Spanje wordt dezer dagen opnieuw verscheurd door ETA. Ditmaal niet door een bomaanslag maar dankzij de zaak De Juana Chaos. De Juana Chaos is een lid van ETA die op 2 maart 2007 uit de gevangenis ontslagen werd. Hij was op dat moment al meer dan 100 dagen in hongerstaking en had op dat moment volgens de betrokken artsen nog slechts korte tijd te leven.

Een kleine samenvatting van de zaak Iñaki de Juana Chaos:

In 1986 werd Iñaki de Juana Chaos leider binnen het commando "Madrid" van de ETA. Tot aan 1987 nam hij deel aan aanslagen die aan 25 mensen het leven kostten.

In januari 1987 wordt hij bij een inval in een woning in Madrid gevangen genomen. Hij wordt daarna veroordeeld tot meer dan 3000 jaar gevangenisstraf.
Na 18 jaar gevangenis uitgezeten te hebben staat hij op het punt te worden vrijgelaten (na aftrek volgens de Spaanse wet van strafrecht van 1973). Hij wordt echter opnieuw veroordeeld voor het schrijven van artikelen voor verschillende Baskische nationalistische bladen waaronder Gara.
Op 7 augustus 2006, tijdens de wapenstilstand tussen de regering Zapatero en ETA, begint hij een hongerstaking als protest tegen deze laatste straf.
In oktober onderbreekt hij even de hongerstaking om deze vervolgens weer voort te zetten. Hij wordt overgeplaatst naar een ziekenhuis waar hij kunstmatige voeding krijgt toegediend.Uiteindelijk wordt hij op 2 maart 2007 uit het ziekenhuis
ontslagen. Dit gebeurt op persoonlijk besluit van Minister Alfredo Pérez Rubalcaba, van Binnenlandse Zaken, om humanitaire redenen.
Na ontslag uit het ziekenhuis heeft De Juana Chaos nu huisarrest.


Er wordt driftig gespeculeerd over de vrijlating van de (ex-)terrorist. De regering zou de onderhandelingen met ETA willen hervatten (De aanslag in Madrid betekent volgens een verklaring van ETA geen schending van de wapenstilstand).
De beslissing tot vrijlating wordt zwaar bekritiseerd door de rechtse Partido Popular(PP). Volgens deze partij zwicht de regering voor de terroristen. De kritiek is nogal eigenaardig omdat de PP in haar regeringsperiode vele ETA-gevangenen heeft vrijgelaten hoewel ze hun straf nog niet hadden uitgezeten. Afgelopen zondag 10 maart, was er in Madrid een demonstratie tegen de vrijlating van De Juana Chaos georganiseerd door de PP waaraan honderdduizenden deelnamen. Er werd tijdens deze demonstratie door de PP met geen woord gerept over de slachtoffers van de aanslag in Madrid van 11 maart 2004.
De regering bekritiseerd op haar beurt de PP, die volgens haar alleen maar tweedracht zaait en er voor zorgt dat er geen eenheid is in de strijd tegen het terrorisme.

Ik wil me niet in de discussie begeven. Maar ik vraag me, samen met vele Spanjaarden, af waarom de regering niet toegeeft aan referendum voor een onafhankelijk Baskenland. De meerderheid van de Basken wil helemaal geen volledig autonoom baskenland, dat is al jarenlang duidelijk.

Waarschijnlijk gaat het alleen maar om geld. Baskenland is een van de rijkste delen van Spanje en waarschijnlijk wil de regering niet het minste risico lopen het zonder de opbrengsten van de Baskische economie te moeten stellen.

Een interessant document is de EUSKOBAROMETRO, te vinden op

http://www.ehu.es/cpvweb/paginas/euskobar_ultimoeusko.html (in het castellaans)

Dit laat zien hoe het Baskische volk op het ogenblik denkt over de verhouding met Spanje, over verschillende politieke partijen, over autonomie en nog meer zaken.

13 graden Celcius en het regent

Ik zie het vanochtend ff niet zitten. De vrouw die dat ff uitvond is dezelfde als die van het aanhalingstekengebaar (handen ter hoogte van het hoofd houden en wijs- en middelvingers voor en achterwaarts bewegen).

A Coruña, 13 graden Celcius en het regent. Het regent hier al sinds november bijna elke dag. De gezichten van de mensen zien grijs, grijs als de lucht, en grijs als de natte straatstenen.

Waarom voerde het noodlot mij nu net naar de meest armoedige en de meest natte provincie van Spanje?

En ik bedacht: Als ik dood ga en het blijkt dat de hel niet bestaat, of dat hij vol is, hetgeen allebei even waarschijnlijk is, dan kan God me altijd nog terugsturen naar Galicia.

Mijn excuses aan iedereen die mij de afgelopen tijd schreef dat mijn blog zo leuk was. Het blog is de afgelopen tijd een beetje in het slog geraakt.

In de pen zitten nog stukjes over de zaak Juana Chaos, over Franco, over de irmandiños en over de glimlachjes op de Spaanse televisie. Dus blijf visiteren!

"Hoe zit het nou met Marbella?"

De eerste eerlijke Spanjaard moet nog geboren worden.

In maart 2006 begon de “Operatie Malaya” en werd plotseling een deel van het gemeentebestuur van Marbella, inclusief burgemeester Marisol Yagüe in de gevangenis gestopt. In totaal werden een stuk of dertig arrestaties verricht. De verbazing was enorm in Spanje. Niet vanwege de corruptie, want dat is in Spanje de gewoonste zaak van de wereld. De Spaanse bevolking was nogal verbaasd over het feit dat er plotseling iemand werd opgepakt.
Zeker in de wereld van de bouw is fraude en corruptie eerder regel dan uitzondering. Eenvoudige gemeenteambtenaren van een willekeurig dorp kopen plotseling met contant geld een nieuwe Mercedes, een tweede huis, antiek, dure kleding en sierraden.
Van 1991 tot en met 2002 was Jesús Gil y Gil burgemeester van Marbella. Gedurende de gehele periode van zijn bestuur was Jesús in opspraak vanwege allerlei schandalen. In 1998 verdween hij enkele dagen in de gevangenis omdat hij 450 miljoen pesetas (2.7 miljoen euro) overhevelde van de gemeente-begroting naar de voetbalclub Atletico de Madrid. Marisol Yagüe was de voormalige rechterhand van Jesús Gil.

Een fijne bijwerking van het corruptieschandaal is dat alle betrokkenen dankzij de schandaalpers de kans krijgen nog eens extra de zakken te vullen. De populaire televisieprogramma´s, die hier “programas de corazon” (nl: hartsprogramma´s) worden genoemd, betalen fikse bedragen aan familie, vrienden en kennissen van criminelen die “live” willen komen uithuilen.
De ex-vrouw van ex-burgemeester Julian Muñoz, Mayte Zaldívar is bijna iedere dag op televisie te zien, net als zijn huidige vrouw Isabel Pantoja. Isabel is een bekendere zangeres en ondanks het Marbella schandaal is ze nog steeds een Spaanse volksheldin. Bij het woord corruptie haalt de Spanjaard glimlachend zijn schouders op, maar hij huilt dikke tranen van ontroering bij het zien van een droevige La Pantoja.
Verlekkerd zit men bij de televisie. "Hoe corrupter, hoe slimmer", denkt de Spanjaard, en liever ziet hij dat zijn belastingcenten in de zakken corrupte aannemers en ambtenaren verdwijnen dan dat hij zijn hartsprogramma´s moet missen.

Sinds “Operatie Malaya” komt plotseling het ene na het andere corruptieschandaal aan het licht. Ik heb geen idee wie of wat er achter al die plotselinge actie zit. Ik vind al die invallen en onderzoeken maar verdacht.

(op de foto: Julian Muñoz en Isabel Pantoja)

Hieronder een (oud) overzichtje van schandalen, verre van compleet:

http://www.abc.es/hemeroteca/historico-06-11-2006/Nacional/el-mapa-de-la-corrupcion-urbanistica-en-españa_1524119294984.html

http://www.elmundo.es/papel/2006/10/22/espana/2040662.html

Carnavalsgedicht

Mijn duf konijn

Mijn duf konijn,
ik wil voor altijd bij jou zijn,
mijn duf konijn.

In voorlicht en in tegenschijn.
Ik ben van jou, en
Jij tevens van mijn,
mijn duf konijn.

Mijn duf konijn,
soms vóór, soms óp de achterlijn,
wij gaan samen als een trein.

Mijn duf konijn,
in zonneschijn en sjacherijn,
Laten wij voor eeuwig fijn zijn.
Mijn duf, mijn duf konijn.

Trouwens: carnaval vieren doen ze in Maastricht veel beter dan hier!

"A patriot must always be ready to defend his country against his government". - Edward Abbey

5 minutes de répit pour la planète

Aflopen donderdag, 1 februari, tussen 19.55 en 20.00 uur ging in een deel van Europa het licht uit. Het ging om een actie georganiseerd door de Franse organisatie L’Alliance pour la Planète (http://www.lalliance.fr/ ). Bij ons kwam het bericht over de actie “5 minutes de répit pour la planète“ ongeveer 24 uur van te voren per email het huis binnen. Mijn vrouw was enthousiast en riep dat ze zeker mee zou doen. Ikzelf ben dol op boycots. Als er maar iets geboycot kan worden dan doe ik mee.
Ik zat op 1 februari om tien voor acht nog op kantoor. Ik herinnerde mij de actie en om vijf voor acht zette ik mijn computer uit en ging naar huis. Terwijl ik door het stadscentrum liep speurde ik naar signalen van handlangers, maar ik ontdekte weinig solidariteit.

Thuis was het actievoeren in het water gevallen. Moeder hing met haar zus aan de telefoon en was het glad vergeten. Zoonlief hing aan de playstation. Hij is van de son-goku-dragonball-pokemon-generatie, en in niets geinteresseerd dat niet met playstation, sport of merkkleding te maken heeft.

Op het TVE-journaal was de actie een item. We zagen hoe de lichten op de Eiffeltoren uitgingen en ook de verlichting in het Colloseum te Rome ging uit. Volgens de spaanse nationale televisie was het energieverbruik in Spanje maar liefst 2% gedaald (tijdens de actie). Uitgaande van het gemiddeld verbruik over 2005 van 292881 miljoen KWh, zou dat een besparing betekenen van 2.784.251 KWh. Degenen die alleen maar in geld kunnen rekenen moeten dat maar even vermenigvuldigen met 0,20 ct per KWh.

Ik zou wel willen weten hoeveel dat in temperatuurstijging per jaar scheelt, of in ozongat gerekend in vierkante meters.

Graag pleit ik voor een maandelijkse of zelfs wekelijkse licht-uit aktie, maar dat gaat natuurlijk veel te ver. Chinezen en Amerikanen mogen niet meedoen, want die hebben Kyoto niet ondertekend.

Een huis voor 15,52 euro per maand

In Spanje verdwijnt de afgelopen tijd de ene na de andere corrupte burgemeester in het cachot. Naast de zakkenvullers die goede zaken doen door steekpenningen van aannemersmaatschappijen en projectontwikkelaars aan te nemen, zoals in Marbella, zijn er gelukkig ook eerlijke burgervaders.

Juan Manuel Sánchez Gordillo is burgemeester van het dorp Marinaleda, een dorp in Andalusië met niet meer dan 2.700 inwoners.
In Marinaleda kunnen woningzoekenden zélf een huis bouwen voor niet meer dan 15,52 euro per maand. Voor dat geld krijg je 90 vierkante meter woning, verdeeld over twee verdiepingen, plus een terras van 100 vierkante meter. Het huis heeft drie slaapkamers, een salon, een badkamer, toilet, keuken en een kleine hal.
In Villaverde, de goedkoopste wijk van Madrid, kost een vergelijkbaar huis 435.000 euro, hetgeen een hypotheek van 2100 euro per maand over 30 jaar oplevert.

De gemeente heeft de benodigde grond verkregen door aankoop en deels door onteigening. Het provinciale bestuur, de Junta van Andalucia, financiert het bouwmateriaal à 12.000 euro.

Het schijnt dat er in het kantoor van de burgemeester een foto van Che Guevara aan de muur hangt. “De grond is eigenlijk van iedereen, net als het water en de lucht”, zo zegt de burgemeester. En hij citeert regelmatig artikel 47 van de Spaanse grondwet, waarin staat dat iedere Spanjaard recht heeft op waardige en adequate woonruimte.

Het lijkt een sprookje, maar het tegendeel is waar.
Het project begon in de jaren tachtig en inmiddels zijn er al 350 huizen volgens deze formule gebouwd. Als je zelf niet wil timmeren en metselen; alleen directe familie mag bouwen, anders moet je een professionele aannemer inhuren en daar wordt streng op gecontroleerd. De fundering wordt altijd eerst door profesionele bouwvakkers gelegd. Er wordt aan twintig huizen tegelijk gebouwd, en niemand weet welk van de 20 huizen hij krijgt tot dat alle huizen af zijn. Op deze wijze wordt er voor gezorgd dat aan alle woningen even hard en goed wordt gebouwd.

Meer informatie voor degenen die nu graag naar Marinaleda willen verhuizen:

http://www.soc-andalucia.com/cooperativas/cooperativas2.htm

http://www.marinaleda.com/

Lawaai

Sommige mensen beweren dat Europa de gewone burger alleen maar geld kost. Ik ben het daar volslagen mee oneens. Het wonder der gemeenschapszin in Europees Verband werd mij voor het eerst duidelijk in 1974. Toen werd de wet Algemeen Verbod Veeltonig Toeteren Binnen en Buiten de Bebouwde Kom (kortweg AVVTBBBK) aangenomen.
Even een korte uitleg:
Vooral in Zuid-Europese landen was het vóór 1974 de gewoonte te tijdens de rit met de automobiel veelvuldig te toeteren. Dit gebeurde vooral in bochten op smalle wegen om het tegemoetkomend verkeer te waarschuwen.
Naarmate het aantal weggebruikers groeide, nam het toeteren evenredig toe, zodat de Europese families wiens huizen zich in bochten bevonden begonnen te klagen. Behalve het toeteren in bochten, was het gebruik geworden om driftig en liefst polyfoon te toeteren bij het ontmoeten van vrienden en kennissen, bij bruiloften, bij het ontdekken van vrouwelijk schoon op aangrenzende voetpaden, en tevens bij de overwinningen van de lokale voetbalploeg, partijoverwinningen en bevallingen.
Sinds de AVVTBBBK werd aangenomen is het hiermee afgelopen en worden overtredende veeltoeteraars hard aangepakt. De AVVTBBBK kent twee uitzonderende bepalingen; veelvoudig en/of polyfoon toeteren is slechts toegestaan indien hiertoe een vergunning is afgegeven door de lokale overheid (bijvoorbeeld ter gelegenheid van een wielerevenement), of indien het voertuigen van gezagsdragers en ambulances met grote haast betreft.

In een schaarstecultuur als de onze worden zaken die ruimschoots aanwezig zijn ondergewaardeerd. In Spanje is dat het geval met licht. In restaurants wordt schaarse verlichting niet op prijs gesteld. Kaarsen op tafel zijn geheel uit den boze; “Is het al kerstmis?”, vraagt de Spaanse bezoeker dan sarcastisch. Vandaar al die gezellige tl-verlichting in de Spaanse eetgelegenheden.
Niet alleen licht wordt ondergewaardeerd, maar ook stilte. Spanje is een dun bevolkt land, en daarom wordt er met stilte slecht omgegaan. Het volgende geluidspanorama is geen uitzondering: Het volumen van de televisie staat voluit. Terwijl moeder in de keuken enthousiast een conversatie voert via haar mobiele telefoon, heeft zoonlief de radio keihard gezet. Ook de buren laten van zich horen. De benedenburen hebben ook de televisie aanstaan, maar op een ander kanaal en de bovenburen hebben de muziek voluit staan en zingen luidkeels mee, terwijl ze met hun voeten het ritme aangeven.

In Nederland is dat lawaai een van de oorzaken van flatneurose. In Spanje worden ze er vrolijk van.

Vóor of tégen de vrijheid?

Na de aanslag in december op terminal T-4 op het vliegveld Barajas in Madrid was het plan om afgelopen weekend in Spanje grootschalig te demonsteren.

We moeten de straat op, riep iedereen. Maar daarna was het snel afgelopen met de eenheid. Want hoe zat het met het motto van de demonstratie.? “Voor de vrede, en tégen het geweld”, riepen sommigen. Toen bleek dat Batasuna zich hier wel in kon vinden, en van plan was om mee te doen, was dat voor velen geen aanvaardbaar motto meer (Batasuna is de politieke vertegenwoordiging van de voorstanders van afscheiding van Baskenland, en wordt veelal beschouwd als de “legale” politieke tak van ETA).
De AVT (Vereniging van slachtoffers van het terrorisme) wilde niet meedoen en de Partido Popular ( PP) ook niet, want die willen nooit aan iets meedoen waar de PSOE van president Zapatero achter staat. Daarna werd de zin “we eisen van ETA het einde van het geweld” toegevoegd en wilde Batasuna niet meer meedoen.
Verder was er onenigheid over het motto bij de vakbonden, de PSOE, en andere politieke partijen.
Het meest eigenaardige was wel de discussie over het motto “vóór de vrijheid”. De vakbonden waren daar tegen.

Wie Spaans begrijpt kan een korte verzameling van alle wirwar lezen op:

blogs.20minutos.es

Uiteindelijk werd er in Pamplona en Madrid gedemonstreerd onder het motto: “vóór de vrede, het leven, de vrijheid en tegen het terrorisme”. Het aantal mensen dat zich niet in de war had laten brengen en meeliep in Madrid afgelopen zaterdag lag rond de 200.000.

Anders Leven In Spanje

Vrienden en kennissen vragen me wel eens hoe het leven hier nu is in Spanje. En het leven is hier natuurlijk héél anders dan in Nederland.

In Nederland stond ik meestal om een uur of zeven op, en om een uur of half negen, negen uur zat ik op kantoor en werkte tot een uur of een. Dan was het lunchtijd. Daarna werkte ik vervolgens tot vijf of zes uur, kookte, at mijn avondeten op en zette de televisie aan, of las nog wat.

Hier in Spanje is het leven héél anders. Meestal sta ik op om een uur of halftien of tien uur. Pablo, de bediende brengt mij mijn ontbijt op bed, of ik sta op, en ontbijt rustig aan de ontbijttafel op het terras met uitzicht op zee, of beneden in de terrastuin.
Daarna wandel ik in mijn badjas naar het strand, dat is hier maar zo´n vijf minuten vandaan, en neem een fris ochtendbad. Soms doe ik nog een beetje gymnastiek op het strand.
Weer thuis gekomen neem ik een douche, en kleed mij aan. Ik lees de ochtendkrant, of een boek, en soms zit ik een uurtje achter de computer.
Maria, de huishoudster, maakt ondertussen het eten klaar. Ze is een uitstekende kok, en haar paella´s zijn fantastisch. Hier eet ik natuurlijk geen stamppot, maar heerlijke Mediterrane gerechten. Mijn favorieten zijn kreeft, gefrituurde inktvis en lamskoteletjes. Hier eten we twee keer per dag “warm”, om twee uur en om een uur of tien. Na de lunch slapen we hier in Spanje de siësta. Dan is het buiten doodstil, je ziet geen auto´s en mensen meer op straat, want iedereen rust uit en doet een dutje. Er vliegen zelfs minder vliegtuigen door het Spaanse luchtruim. Tot een uur of vijf, dan sta ik weer op.
Ik schrijf dan soms een beetje, of ik werk een beetje in de tuin, en ik schilder tegenwoordig ook in olieverf. Als ik zin heb neem ik een duik in ons zwembad, en drink een cocktail of een colaatje. Ik maak een wandelingetje door het dorp of door de stad, en doe wat kleine boodschapjes (het meeste wordt aan huis gebracht). Soms ga ik een lokaal cafeetje binnen, drink een biertje, en converseer wat met de vriendelijke lokale bevolking. Daarna ga ik meestal met de hond nog even langs het strand rennen, of ik pak de boot en vaar een stukje langs de kust.
Dan is het meestal al weer een uur of negen. Ik lees een avondkrant, kijk het journaal op televisie en daarna dineer ik. Vaak trekken we ´s avonds nog een lekker flesje wijn open, en zitten we nog een tijdje bij het open haardvuur voordat we lekker gaan slapen.

(Het leuke duiveltje komt uit de Codex Gigas)

Heden Oud Nieuws

Het gaat goed met het Blog,.. af en toe nog wat stijlschaven en zinscheuren. Het loopt weliswaar nog geen storm met de bezoekersaantallen, maar de verwachtingen zijn hooggespannen nu Het Blog aan de lijst van Wereldexpat is toegevoegd. Kijk op
http://www.wereldexpat.nl/nl/wonen/contactmetNL/wereldexpat_blogs_spamvrij
voor een lijst van Nederlandse Bloggers.






Wegens druk-druk heden oud nieuws: een schrijfsel van woensdag 28 augustus 2002:

Eergisteren zat ik in de trein van Zaragoza naar Barcelona. Een Talgo, dat wil zeggen een soort Intercity. Een afstand van ongeveer 300 kilometer, die per auto in goed drie uur af te leggen valt. De trein deed er 5 uur over. Op het traject Zaragoza – Lleida wordt namelijk gewerkt aan een hogesnelheidstrein. Dat betekent dat de sneltrein waarin ik nu reis langzamer gaat. Vroeger was er de stoptrein, en daarna kwam de sneltrein. Vanaf 1969 heet de sneltrein in Nederland een “Intercity”. Het zoveelste voorbeeld van een vervelende Engelse term die nergens anders toe dient dan de gewone burger voor de gek te houden. Helaas gaat de Intercity helemaal niet sneller dan de vroegere sneltrein. De Talgo kent hetzelfde probleem. En waarschijnlijk gaat de hogesnelheidstrein (heet hier AVE) straks ook helemaal niet sneller. We blijven met dezelfde snelheid reizen, en met dezelfde vertraging. En dat is helemaal niet erg, want er is genoeg te zien onderweg. Maar het zou beter zijn als de NS en de Renfe gewoon van te voren zouden aangeven dat de reis geen vier uur duurt, maar vijf uur en een kwartier.
De trein staat stil bij verlaten stations. Stations waar vroeger een enkele stoptrein halt hield. Langs de spoorbaan staan telegraafpalen, met kapotte lijnen die los hangen. Niemand heeft de moeite genomen om ze weg te halen. De telegraaf bestaat niet meer. Nu is er Internet.

Naast me zit Eva. Ze is econometrist. Ze heeft de Camino naar Santiago de Compostela gelopen. Ik heb net het boek van Shirley Maclaine gelezen, " The Camino : A Journey of the Spirit". Maclaine´s verslag van de pelgrimstocht is een ongeneerde mix van semi-religieus gewauwel en new-age nonsens. De Camino is tegenwoordig net de Ramblas van Barcelona, of de Kalverstraat in Amsterdam zoals je wilt. Door de grote hoeveelheid aan publiciteit wordt de Camino steeds meer gelopen door fanatiekelingen die het zien als een sportieve uitdaging. Iemand die intelligent is en die een bedevaarttocht wil volbrengen, niet vanwege zijn katholieke geloof, maar als een soort meditatieve prestatie, kiest niet de weg naar Santiago. Moet je je voorstellen: loop je naast die gekke MacLaine die (volgens haar zeggen) de hele weg achtervolgd wordt door fotografen die proberen naaktfoto´s van haar te nemen (en dat terwijl ze in 1934 geboren werd).
Eva Econometrist vond het ook veel te druk en was blij dat ze weer in de trein terug naar huis zat.
Als u dan toch een eindje om wil: een verstandig mens kiest, net als Bertus Aafjes, voor een voettocht naar Rome.