Niet kijken naar China op 8 augustus 2008!

Duveltje is dol op boycots. Zolang er maar iets geboycot kan worden doet Duveltje mee.
Het is het enige effectieve wapen dat mij is overgebleven in de strijd tegen het onrecht in de wereld. Een demonstratie bij de G-8? De machthebbers lachen erom. De media zijn in handen van de magnaten, de grootindustrielen, de vriendjes van de staatshoofden, en laten ons slechts een paar beelden zien van een handjevol idioten die in het water springen en hun gezichten beschilderen.
Rellen en vernielingen? Tranen van plezier lopen over hun dikke wangen, want de politie én de aangerichte schade worden betaald uit de staatskas, uit de zakken van de belastingbetaler.
Maar een boycot, dat is een andere kwestie. Onlangs werd in Spanje een boycot tegen de verhoging de prijzen van het telefoonverkeer georganiseerd. Eén dag niet mobiel bellen was genoeg om Telefonica, Vodafone en andere Telecoms tot prijsverlagingen te dwingen.
Een boycot is makkelijk te organiseren door middel van email en sms, is geweldloos en kost weinig energie.
Helaas worden boycots meestal te laat afgekondigd, want dát wel: ik wil me heel goed voorbereiden. Blikken sperciebonen inkopen en volle batterijen voor de zaklantaarn, een goed boek erbij, genoeg hout voor het open haardvuur en een verrekijker bij de hand om te kijken of de overburen ook de televisie meedoen.

Hier Duveltje´s primeur: De (televisie-)boycot van de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Being in op 8 augustus 2008 (het juiste uur is mij nog niet bekend).
Redenen voor de boycot zijn er te over: China is een land dat de mensenrechten schendt. Volgens Amnesty International werden in 2005 ongeveer 1770 doodvonnissen uitgevoerd, terwijl 4000 mensen ter dood werden veroordeeld.
Daarnaast zorgt China inmiddels voor méér milieuvervuiling dan de Verenigde Staten en lijkt niet van plan om al dan niet via het verdrag van Kyoto de, met het Wirtschaftswunder gepaard gaande, vervuiling goed aan banden te leggen.
Het argument is dat China een ontwikkelingsland is en de vervuiling nodig is om de economische achterstand in te halen. Ik vind dat geen excuus om met vervuiling de wereld om zeep te helpen. Bovendien wordt die verontreiniging deels veroorzaakt door de productie voor Westerse multinationals (zoals van televisie-toestellen). Die steken hun winst toch niet in ontwikkelingshulp. Het lijkt mij allemaal nogal krom geredeneerd.
De Openingsceremonie van Athene 2004 kostte maar liefst 105 miljoen dollar. Een waanzinnige geldverspilling, die door de Chinezen natuurlijk tenminste geëvenaard moet worden. Een beetje protest hiertegen is ook niet weg.
Is het niet tegen de Chinezen, dan is toch die stroombesparing van 30 minuten, door het uitschakelen van uw televisietoestel, goed genoeg voor een besparing van miljarden euros of dollars of yuans aan energie.

Vandaar Duveltjes voorstel: 30 minuten zonder televisie: vanaf 15 minuten vóór de tijd van aanvang (de reclameblokken van de sponsors) tot en met 15 minuten ná het openingsuur. De totale ceremonie gaat vier uur duren, dus er blijft genoeg over voor degenen die niet zonder olympische circustoestanden kunnen leven. En voor degenen die naar China gaan; de ceremonie níet bijwonen.

U heeft vanaf vandaag nog 314 dagen om erover na te denken of u mee gaat doen.

Informatie over China van Amnesty International:

http://thereport.amnesty.org/page/1092/eng/

Meer over China en vervuiling in het Volkskrantblog van Joris Thijssen.
http://www.volkskrantblog.nl/bericht/123801

En voor wie (net als ik) aan deze ene boycot niet genoeg heeft kan hier zijn hart ophalen:

http://www.ethicalconsumer.org/boycotts/boycotts_list.htm

Smaakvol Nederland

Ik was er al bang voor. Vóórdat ik drie jaar geleden wegging uit Nederland was het al moeilijk om een gewoon brood te kopen. Gisteren zocht ik me suf naar een half bruin.
- "Nee", zegt het meisje achter de toonbank, "gewoon bruin heb ik niet meer. Wilt u soms een Zeeuwse klog met zemelen? Of misschien een Zuid-Brabants vijftiengranen kloosterbrood?"
- "Nee, dank u", stamel ik, terwijl ik sta te blozen. Ik ben natuurlijk wel een ordinaire hansworst, dat ik nog om een doodgewoon halfje bruin gesneden durf te vragen.
- "WestFries dwarsgebakken maisbrood heb ik wèl", zegt ze nu al enigszins ongeduldig. "Of een halfdonker Waldkorn met Provençaalse kruiden. Een biologische Prokornbol, of een halfzout Pompoenpittensojabrood. Dat is alles wat ik nog heb, en anders hebben ze misschien bij de supermarkt hiernaast nog een gewoon bruin".
Nederland is kapotgemarketed. Om meer te kunnen verkopen moet je als fabrikant met productdiversificatie aan de slag, anders verlies je . Vandaar dat we tussen al die soorten brood, al die frisdranken, en al die smaken yoghurt moeten kiezen. Niet om het leven eenvoudiger te maken. Ik wil een brood dat voornamelijk naar brood smaakt, want ik leg er ook nog beleg op. Probeer maar eens een haring op vloerbrood. Dat is niet te vreten.
Nu was er plotseling de Week van de Smaak.
In het programma Het Elfde Uur mocht een bekende kok komen uitleggen waarom die Week van de Smaak er was. Hij deed zijn best, maar omdat hij eruit zag als een portier van een louche nachtclub kwam hij toch niet overtuigend over. Een van de aanwezigen vroeg hoe het kwam dat in Spanje alles beter leek te smaken. De kok wist het niet, volgens hem was het een kwestie van … juist: smaak,.. Maar hij wist wèl dat in Spanje alle groente en fruit beter uitgestald werd.
Een Spaanse kennis van mij werkt bij een grote landbouwcoöperatie. Een tijdje geleden sprak ik hem, en hij was toevallig net met dat thema bezig. Wij kunnen nog veel van jullie Nederlanders leren, zei hij. Wat uitstallen en verpakken betreft zijn wij barbaren. We stoppen de groente nog met aarde en al in de verpakking, het fruit ligt rottend in de supermarkt en de beurse vruchten laten we gewoon liggen.
Jarenlang dachten de Nederlandse supermarkten dat de Nederlandse consument met het oog kocht en niet met de tong. Vandaar de smakeloze appels, aardbeien enzovoort. Inmiddels is AH er mee opgehouden, want blijkbaar verkopen tomaten die naar tomaten smaken toch beter dan de smakeloze “Wasserbomben” die jarenlang in de supermarkt lagen. In Spanje zijn ze daar nog niet achter, daar ligt het smakeloze groenten en fruit nog steeds in de grote supermarkten. One-stop-shopping maakt van de Spanjaard, van nature toch iets luier dan de Nederlander, een luie consument die liever smakeloos fruit eet dan nog even langs de groenteman te rijden. In Spanje zou een Week van de Smaak op zijn plaats zijn.

Friese klanken

Met excuses aan de trouwe lezers. Het blog is weer in het slog geraakt, maar dat komt door mijn assimilatieproces. Want Duveltje is terug in Nederland. Jawel,.. ik ben neergestreken in Friesland en tot mijn grote verbazing is het hier prachtig. Ik ben even ondergedoken, want ik moet nog even op gang komen hier. Het valt natuurlijk niet mee om weer te wennen.
Nederland lijkt mij plotseling meer agrarisch dan ooit tevoren. Ik zag deze week voor het eerst het televisieprogramma "Boer zoekt vrouw". In Spanje zou dat zeker een groot succes zijn. Een vriendin van ons in La Coruña, Angeles, een Lustige Witwe, roept altijd dat ze het liefst een relatie zou willen met een stevige agrariër.
In de Leeuwarder Courant van vandaag lees ik dat de minister van Landbouw vindt dat kinderen in Nederland een groene spijkerbroek moeten aantrekken en maar eens wat blaren op hun handen moeten krijgen. Want dan leren ze waar dat pakje wortels vandaan komt, niet uit de supermarkt, maar uit de grond. Ik vind het een prima initiatief, en ik zou er ook meteen een bezoek aan het abattoir aan vast koppelen, want dan weten ze ook meteen dat een biefstuk een stuk van een koe is.
Ik word ’s ochtends wakker van de kinderen die onder mijn raam doorfietsen. Die kinderen weten wel waar de wortels en de biefstukken vandaan komen, want die komen van de boerderijen hier verder op.
Het valt mij op aan de Friese kinderen dat ze uitblinken in het gillen en slaken van hoge kreten. Telkens wanneer ze langsfietsen kijken ze me lachend aan en gillen brutaal Hiiii, of Hooo. Waarschijnlijk bootsen ze klanken na van roofvogels en andere beesten die hier op het platteland leven. Ik ben er nog niet achter, want ik kom uit de stad, en bovendien spreek ik geen Fries. Geef me even de tijd.

Moord in de Tour Express

Topsport? Duveltje heeft er een hekel aan. “Topsport is ongezond”, zei mijn goede vader dikwijls, en hij had gelijk. Het beste voorbeeld had ik thuis. Mijn zus speelde basketball op topniveau en liep verschillende akelige blessures op.
Voor wielrennen heb ik echter een zwak en de Tour de France volg ik altijd op de voet. De afgelopen twee jaar is de strijd om de gele trui weer erg spannend. Maar niet op sportief gebied. Nee, de Tour lijkt steeds meer op de Moord in de Orient Express. Misdaad op misdaad komt aan het licht, je vraagt er af wie de schuldige is, en uiteindelijk blijkt dat vrijwel iedereen een aandeel in het misdrijf heeft.

Vorig jaar raakte winnaar Floyd Landis de gele trui kwijt vanwege een positief resultaat in een dopingtest. De Spanjaard Oscar Pereiro was nummer twee en zou dus officieel winnaar zijn. In januari 2007 schreef Le Monde dat Pereiro óók een verboden middel (tegen astma) zou hebben gebruikt.

De aanloop naar deze Tour was al veelbelovend. In mei 2007 gaf Erik Zabel toe in de Tour van 1996 EPO te hebben gebruikt. De ex-verzorger van Ullrich, Jef D´Hont , zegt dat hij Jan Ullrich in 1997 EPO te hebben toegediend. En in dezelfde maand bekent Bjarne Riis EPO te hebben gebruikt tijdens de Tour de France die hij in 1996 won.

Dan tijdens de Tour 2007:
18 juli - Het wordt bekend dat Patrik Sinkewitz doping heeft gebruikt tijdens een training op 8 juni.
21 juli - Vinokourov wordt positief bevonden en de hele Astana ploeg verdwijnt uit de Tour.
25 juli - Het blijkt dat Cristian Moreni doping heeft gebruikt en de hele Cofidisploeg stapt op.
En op de avond van dezelfde dag blijkt Michael Rasmussen te hebben gelogen over zijn verblijf in Mexico, waarschijnlijk om dopingcontroles te kunnen ontlopen, waarna de ploegleiding besluit hem weg te sturen. Diezelfde avond zien we ook nog hoe ex-profwielrenner Jan Koerts tijdens een NOS-uitzending toegeeft dat hij tijdens zijn carrière doping heeft gebruikt, en in dezelfde uitzending Jan Jonkers, vertelt dat zijn leven door de amfitaminen in het slop raakte.
Als Rasmussen verdwenen is wordt de Spanjaard Alberto Contador leider in het algemeen klassement. Deze stond vorig jaar op de lijst van klanten van dokter Fuentes die vorig jaar tijdens een anti-dopingactie van de Spaanse politie, bijgenaamd Operacion Puerto, werd gevonden.

Duveltje is bezig met het ontwerpen voor een alternatief van het videospel ProCycling Manager. In Duveltjes Dope Manager mag je als speler de renners doping geven. Hoe meer doping des te harder ze gaan fietsen maar dan wordt ook de kans dat ze tegen de lamp lopen steeds groter. De deelnemers kunnen kiezen uit verschillende middelen waaronder “gewone medicijnen”, EPO en andere zaken, en je kan ook cocktails maken van middelen. Als de renner teveel doping neemt krijgt hij natuurlijk ook bijwerkingen en kan hij vallen, het publiek in rijden, of zelfs een hartaanval krijgen.
Er komen onverwachte dopingcontroles in mijn spel, demonstraties van boeren en valpartijen in het peloton en in de eindsprint.

Mijn muziekje van vandaag:
Herman Brood - Dope Sucks (1978)

"You better do it from the heart
And don't you do it from the head
You better do it from the heart
Dope Sucks! - Just say no"

Reïncarnatie

Jaren geleden had ik een ontmoeting met een ex-vriendin. We hadden elkaar zeker 20 jaar niet meer gezien. Mijn verwachtingen waren hooggespannen, want in het verleden hadden we enkele zeer interessante amoureuze hoogtepunten beleefd. Haar leven bleek een onverwachte wending te hebben genomen. Ze was inmiddels bekeerd tot de antroposofie en was een fanatiek volgeling van Rudolf Steiner, met grootste plannen voor een carrière als priesteres.
Tijdens onze ontmoeting verraste ze mij met het uitspreken van haar vermoeden dat ik mogelijk een reïncarnatie van Sint Johannes van het Kruis was. De reïncarnatie leidde zij ondermeer af uit het vreselijke lijden dat van mijn gezicht af te lezen is.
Deze San Juan de la Cruz, oorspronkelijk Juan de Yepes geheten, was een geestelijke afkomstig uit het Spaanse dorpje Fontiveros, in Castilla en León. Tijdens zijn leven, van 1542 tot 1591, werd hij verschillende malen in de gevangenis gezet waar hij nogal wat ellende meemaakte. Zijn ervaringen inspireerden hem bij het schrijven van fraaie mystieke werken en poëzie. In 1726 werd hij tenslotte door paus Benedictus XIII heilig verklaard.
Ze deed me daarop een mooi boek cadeau getiteld “Geboren uit Gods adem”, over het leven van de heilige, dat ik uiteraard in één adem heb uitgelezen.
Maar de stap van Duveltje naar Heilige was té groot.

Op een droeve zondag ergens in het midden van de jaren negentig sleepte iemand mij mee naar een “Paranormale Beurs”, niet omdat ik wilde, maar omdat zij het zo zag zitten en ik haar plezier niet wilde vergallen. Tja, de dingen die een man al niet placht te doen uit liefde.
Op de beurs aanbeland deed een Paranormale Pier een handlezing en een stralingslezing waarbij hij zijn handen boven mijn lichaam deed zweven alsof hij het op afstand aftastte. Ook hij verklaarde dat ik waarschijnlijk een reïncarnatie was van iemand die in een vorig leven veel te lijden had gehad, misschien wel de meest vreselijke ontberingen had ondergaan. “Misschien wel in een concentratiekamp”, voegde hij er nog aan toe.

Zelfs al ben je een nuchtere duivel zoals ik, dan schrik je toch even van al die narigheid. Het huidige leven van Duveltje is een waar feest, en dan is het moeilijk om je in al die ellende uit een vorig leven te verplaatsen. Mijn biechtvaders en spirituele begeleiders beweerden echter het tegendeel. Het is onvoorstelbaar dat ik gelukkig ben, en mocht ik dat denken dan houd ik mijzelf waarschijnlijk voor de gek. Als al dat lijden uit het verleden nog zó aanwezig is, zó zichtbaar, zó voelbaar, dan is het niet verdwenen. Dan is het zeer waarschijnlijk dat ik die ellende stiekem verberg.
Dáár ben ik dan wel verdomd goed in, vind ik zelf. Maar ik mag er niet mee spotten, zo menen degenen die het zo goed met mij voor hebben, want dat lijden wegstoppen is zeer gevaarlijk.
Het advies van de Paranormale Pier was destijds: vooral veel te huilen en de ellende naar buiten te laten stromen. Het maakte niet uit hoe. Ik hoefde mij niet te schamen. En hij deed mij daarvoor nog een paar handige tips aan de hand; het hart uitstorten kon bijvoorbeeld door hard te huilen bij goedkope Amerikaanse films of soapseries.

Helaas het huilen gaat mij moeilijk af. Vorig jaar huilde ik echter een hele film lang, bij Habana Blues van Benito Zambrano. Waarom? Dat is me eigenlijk een raadsel. Nee, tijdens dit leven lukt het niet meer al dat lijden nog te verwerken. Een nieuwe reïncarnatie is natuurlijk altijd mogelijk maar ik vrees voor een plaats op terrasje 6 in het Vagevuur, dat van de Vraatzuchtigen, goed omschreven door Dante Alighieri (Canto XXII-XXIV).
Alhoewel,… misschien is het een vorig leven dat mij naar Spanje heeft gedreven? Toen ik laatst voorbij Fontiveros fietste schoot mij toch een brok in de keel.

De Cántico Espiritual van San Juan de la Cruz is online te lezen en te beluisteren op:

http://www.cervantesvirtual.com/FichaObra.html?portal=0&Ref=23349&video=1

meer:

http://www.cervantesvirtual.com/servlet/SirveObras/02582741080247484199079/p0000008.htm

Vrolijke Sigiswald

Gisteren mocht ik in het Auditorio de Galicia in Santiago de Compostela de opera "La vedova ingegnosa ossia Il medico ignorante" van Giuseppe Sellitto aanschouwen, uitgevoerd door La Petite Bande van Sigiswald Kuijken.
Het stuk is een vrolijke opera buffa, bedoeld als intermezzo in een serieuze opera (in dit geval van Demofonte van Leonardo Leo e Metastasio).

Sigiswald, die met zijn halflange haar altijd zo al op een Middeleeuwse minstreel lijkt, kondigde het stuk zelf aan, waarbij hij meteen de toon zette door moeite met de Spaanse taal te veinzen en met grappige grimassen op zijn gezicht het publiek aan het lachen te brengen.
De uitvoering is bedoeld om mensen aan een stuk door te laten lachen, zo vertelde hij. Bovendien beloofde hij een verrassing, een aria in het midden van het stuk, die te maken had met het feit dat de zangeres uit Napels afkomstig zou zijn, zo begreep ik het tenminste.

De voorstelling bood van alles en nog wat, mime, dans, acrobatiek, zang en dat alles heel vrolijk.
Sigiswald geeft de voorkeur aan een traditionele uitvoering, trouw aan het origineel, niet alleen wat betreft de muziek, maar ook wat betreft de kostuums en het decor. De “aria” tussen het eerste en het tweede bedrijf, gezongen door sopraan Marie Kuijken, bleek een Frans lied uit de 19e of 20e eeuw, dat we niet thuis konden brengen. Met dit lied doorbreekt De Kleine Bende eigenlijk de komische klucht, heel listig, met een serieus intermezzo.

Marie Kuijken´s stem hapert in de afwerking, bloeit vooral daar waar ze met veel volume en lange tonen zingt. Maar juist die imperfectie komt ten goede aan de charme en de spontaniteit. Duveltje houdt helemaal niet van perfectie. Bovendien is haar schoonheid alleen al adembenemend, met haar onschuldige gezichtje, het prachtige blonde haar, blanke huid en de welvingen van haar boezem opgeregen in haar klassieke kostuum. Jaloers zag ik toe hoe Fulvio Bettini daar ongestraft zijn gezicht in mocht steken, tot groot vermaak van het publiek.
Ik heb aan een stuk door gelachen en ook de kinderen die rondom mij heen zaten genoten van het stuk. Het was precies zoals het bedoeld was, bont, luchtig, speels en vrolijk. Ik moet ook nog vermelden dat alles werd uitgevoerd zonder elektrische versterking; zonder dat er één microfoon en versterker aan te pas kwam. Het geluid was perfect en pastte keurig in mijn anti-lawaaibeleid.

Mijn Belgische gasten waren er ook zeer mee ingenomen. Ze ontdekten zo waar een Napolitaans accent in het Franse chanson, alhoewel het een raadsel is waar dát nu vandaan kwam.

Muzikale regie: Sigiswald Kuijken
Theaterregie: Béatrice Cramoix
Choreografie: Letizia Dradie

Marie Kuijken: sopraan (Drusilla, de weduwe)
Fulvio Bettini: bas (Strabone, de dokter)
Maurizio Colucci: acrobatiek en dans
Apo Züveric: mime (Sergio, dienaar van Strabone)
Marie Arnoud Snakkers: mime (dienares van Drusilla)
Letizia Dradi, Marco Bendoni, Bruna Gondoni: acrobatiek / dans / mime /

Ik had graag de namen van de overige virtuoze musici ook vermeld, maar deze kon ik nergens terugvinden.

Nathalie

(foto: dal van de Semois)

De Tour de France brengt herinneringen terug. Het was 1970 of ´71. Eddy Merckx ging de tour winnen. Dat was zo goed als zeker.

Het was de eerste keer dat ik verliefd werd. 13 jaar oud. We waren met de familie (vader moeder, zus) op vakantie in een socialistisch vakantiekamp ergens in de Belgische Ardennen, in Bohan, aan het riviertje de Semois. Ze heette Nathalie, kwam uit Rheims en ik had nog nooit zo´n mooi meisje gezien. Haar huid was donkerbruin als die van een kleine zigeunerin en ze had grote donkere ogen.
Voor de rest kan ik me er weinig van herinneren. Het overkwam me, en ik was helemaal in de war. Mijn moeder vond het prachtig en neuriede steeds maar Nathalie van Gilbert Becaud.

Toen de vakantie afgelopen was schreef ik met moeder´s hulp brieven naar Frankrijk en kreeg nooit antwoord terug. De volgende zomer passeerden we, op weg naar de Italiaanse rivièra, Rheims en we gingen op bezoek. Het is die leeftijd dat meisjes plotseling twee keer zo volwassen zijn als jongens. Ze zei me heel beleefd en even ongeinteresseerd gedag en verdween daarna “naar een afspraak”.

De volgende Nathalie kwam tien jaar later. Miss Curacao, een stuk bruin suikergoed, dat het liefst appeltaart at terwijl ze in bed lag. Toen ze na drie maanden nog steeds twijfelde of ze iets zou moeten ondernemen verliet ik haar. Haar luiheid werd haar uiteindelijk noodlottig, maar daarover misschien een andere keer.

De derde Nathalie verscheen onlangs. Ze werkt bij mij op kantoor. Een ronde Venezuelaanse met alweer een cremekleurige huid, met een stel prachtige groene ogen. Ze glimlacht altijd breeduit als ze me ziet, zodat ik telkens heel even duizelig word.
Maar verliefd worden op een Nathalie, dat doe ik niet meer.

Mijn muziekje van vandaag:

Hot Butter – Popcorn (1972)

Hip to be Ordi

Het is afzien voor mannen deze zomer. Mode wordt bedacht door de confectie-industrie, maar het is mij een raadsel hoe iets uiteindelijk een trend wordt. Er zijn modes die een regelrechte aanslag op de esthetiek zijn. Voorbeelden van trends waar mannen van hebben gegriezeld, en nog steeds huiveren als ze er aan terugdenken; de puntschoen, de midirok, de broekrok, en de Ugly (in de retro-versie).

Deze zomer is er een ordinaire trend. De legging (in het plat-Nederlands “lekking”) is weer terug. Daarnaast dragen vrouwen hier in Spanje plotseling allemaal "zilveren" schoenen, iets wat door mijn lieve moeder altijd bestempeld werd als uitermate ordinair en iets voor vrouwen van lagere klassen met een Assepoester-syndroom.
Verder zijn er de 60´s bloesjes in fel wit, groen en blauw met bloemen, liefst in nylon. Die hingen een paar jaar terug nog op elke goedkope markstal. En tot overmaat van ramp zijn ook die afschuwelijke, afzichtelijke, nare plateau-sandalen weer terug, van katoen, met een hoge vlashak en van die veters die om het been gebonden worden.

Toch is het eigenaardig dat het niet uitmaakt wat mannen over vrouwenkleding denken. Vrouwen kijken alleen naar elkaar wat mode betreft.

Voor liefhebbers van “gewoontjes” ontdekte Duveltje deze ordi-site van Miss Lippgloss:

http://misslipgloss.web-log.nl/miss_lipgloss/2007/week21/index.html

Mijn muziekje van vandaag:

The Cure - The Forest(1980)

Suddenly I stop
But I know it's too late
I'm lost in a forest
All alone
The girl was never there
It's always the same
I'm running towards nothing
Again and again and again

Zomer weer voorbij

Helaas, het duurde maar één dag. In totaal hebben we hier dit jaar nu in totaal 6 (zes!) "stranddagen" achter de rug. Gisteren moest je nummertjes trekken voor het strand, vandaag zie je er niemand.

Mijn muziekje van vandaag:

Jimi Hendrix - Castles Made of Sand (1968)

"He cries "Oh, girl you must be mad",

What happened to the sweet love you and me had?

Against the door he leans and starts a scene,

And his tears fall and burn the garden green.
And so castles made of sand fall in the sea, eventually"

Eindelijk zomer

´T is eindelijk zover. En hoewel dit over de lente gaat, en niet over de zomer, is het zó mooi dat ik het toch hier neerzet:

“De zon werd grooter en vlamde den hemel in een rijkelijk blauw.
De weelderige boomen waren eens zoo groot geworden en de Nethedijken de helft verhoogd van het lisch, het riet, de smeerwortel en witte kervels.
Het gers der beemden kwam boven de knieën en de duizend vette kruiden wasten ondereen tusschen honderd verschillende bloemen. Zurkel, suikerui, vergeet-mij-nietjes, peerdepoot, wilde klaverpluksels enz., eenen heelen boek.
En den eenen dag tegen den andere veranderden zij van uitzicht. Nu eens was geel de hoofdkleur, dan purper, dan roos en dan weer groen, al naar gelang den groei der kruiden en der bloemen. En dat was ´n blijdschap voor ´t gezicht, en ´n wellust voor den neus.”

Uit Pallieter, van Felix Timmermans (uit 1916!)

Hoe zit dat nou met Franco?

In La Coruña, net als in vele andere Spaanse steden, hebben in het centrum de straten nog steeds namen als General Mola, Viaducto del Generalísimo, Primo de Rivera. Het zijn namen van fascistische generaals vanuit de periode van de dictatuur.
Een van de trouwste handlangers van Franco, Manuel Fraga, was tot voor kort president van de Xunta van Galicia, een minister die onder Franco, eigenhandig doodvonnissen ondertekende van tegenstanders van het regime.

De trouwste lezertjes van mijn blogje vroegen mij: “Daar in Spanje lopen oorlogsmisdadigers ongestraft rond. Hoe komt dat?”

Aan het begin van de zeventiger jaren verkeerde de dictatuur van Generaal Franco in een crisis. Net als andere Europese landen had Spanje te lijden onder de oliecrisis. Terwijl de rest van Europa een sterke sociale ontwikkeling had meegemaakt, zeker vanaf de Parijse revolutie van 1968, was het regime niet met zijn tijd meegegaan.

Tijdens de laatste jaren van het leven van Francisco Franco werd het duidelijk dat het voortbestaan van de dictatuur nauwelijks nog mogelijk was. De oppositie was gegroeid, maar tegelijkertijd had het fascistische regime een grote aanhang, en nog steeds veel steun onder de militairen. Met de dictator zijn gezondheid was het slecht gesteld, en een geschikte opvolger werd niet gevonden. Links Spanje hoopte op een spoedig einde van de dictatuur die leed onder een steeds sterker verzet, met als hoogtepunt de succesvolle aanslag van ETA op de rechterhand van Franco, Carrero Blanco.

Nadat de dictator op 20 november 1975 stierf nam Arias Navarro, een van zijn handlangers, zijn positie over. Op 1 juli bood deze zijn ontslag aan bij de koning, en werd er een overgangsregering ingesteld onder leiding van Adolfo Suárez, ook uit de partij van Franco afkomstig. Deze Adolfo Suárez was een handige politicus die goed de koers van het midden wist te varen. Aan de ene kant kon hij de aanhang van Franco ertoe te bewegen afstand te doen van de macht, aan de andere kant wist hij links Spanje (socialisten en communisten) van een opstand af te houden.

In 1976 werd een politieke amnestie afgekondigd en konden de vijanden van Franco die naar het buitenland waren gevlucht naar Spanje terugkeren. De eerste algemene verkiezingen ná de dictatuur werden op 15 juni 1977 gehouden.

De centrumrechtse partij van Suárez, de UDC, won deze verkiezingen. De Spaanse middenklasse was een groep die in de 60er jaren sterk was opgekomen en aan macht had gewonnen, de invloed van het koningshuis zou een rol spelen, de invloed van de rooms-katholieke kerk, en volgens sommigen zelfs een politiek spel waarin Opus Dei een rol speelde, de Noord-Amerikaanse regering zou zich ermee hebben bemoeid, en ga zo maar door. Vanwege de vele partijen die een rol speelden is het een ondoorzichtige kwestie.

Wèl is duidelijk dat het misdadig verleden van vele politici en militairen doodgezwegen werd.
Op 28 juli 2006 werd de “Ley de la memoria histórica de España” (wet van de historische herinnering” goedgekeurd. In die wet staan bepalingen over erkenning van de slachtoffers van de dictatuur, het openen van de massagraven, de zoektocht naar vermisten.
Een paar jaar geleden onderzocht de universiteit de Spaanse schoolboeken uitgegeven tussen 1979 en 1999. Van elke 100 regels geschreven over de Spaanse geschiedenis tussen 1900 en 2000 ging slechts 2%-9% over de tijd van de dictatuur terwijl deze 41 tot 44 jaar, dus 41-44% van de tijd in beslag heeft genomen. 36% van de ondervraagden verklaarde nooit iets over de Franco-dictatuur te hebben geleerd.

… wordt vervolgd.

Eerlijk is Eerlijk, maar nog niet Heerlijk

Duveltje ging in zijn confessie-ijver nogal te keer tegen de Oxfam vanwege de slechte smaak van de koffie. Daarna begon ik me af te vragen of ik niet wat te hard van stapel was gelopen en vroeg ik bij Oxfam de inkoopprijzen op van de koffie.
Ik kreeg keurig binnen 2 dagen een antwoord terug, compleet met een lijst met inkoopprijzen en een uitleg met waar de koffie vandaan kwam. De minimum-inkoopprijs voor één ton koffie ligt even onder de 2000 euro. Zeg maar dat een pak van 250 gram dus 50 eurocenten inkoop kost. Dat gaat regelrecht naar de producent en is 50 tot 60 procent meer dan Douwe Egberts of een andere multinational ervoor betaalt.
De koffie gaat er helaas niet beter door smaken en jammer genoeg was ook deze e-mail weer ondertekend door de “Persoonlijke Dienstverlening” van de “Afdeling Communicatie en Marketing”.

Duveltje gaat nu voor de trouwe lezertjes op zoek naar Eerlijke Koffie die lekker smaakt. Tips zijn natuurlijk welkom.

Mijn muziekje van vandaag:

Miles Davis - L'Ascenseur Pour L'Echafaud - Nuit Sur Les Champs(Take 2)
1957

Met deze muziek loop ik door de nacht,
onder het geel-oranje licht van de natriumlampen,
autobanden die sissen op het natte asfalt. Alleen.
Dat niemand me dit ooit afneemt.

Vissengeur en Maneschijn

Met regelmaat ontvang ik van vrienden en kennissen reacties op mijn blog. “Je bent altijd negatief over Spanje”, zo krijg ik te horen, en “waarom blijf je er dan?”, en “schrijf eens iets positiefs”.
Nou zijn er al genoeg rozengeur en maneschijnblogs op deze wereld, dus ik voel er weinig voor om het roer om te gooien. Blijkbaar valt het voor Duveltje niet mee om positief te zijn. Het is makkelijker om ergens tegenaan te schoppen. En helaas heb ik geen Okke Zielknijper om bij op bezoek te gaan.

Maar goed, het is er toch van gekomen. Ik heb er dagenlang over gedaan, het was een heftige worsteling, dus geniet er alsjeblieft van:

Wat is er nou leuk aan Galicia?

Natuurlijk, de Natuur, maar daar zal ik een andere keer over uitweiden. Verder? Juist: Het Eten. Nee, geen Paella, dat hoort bij de Middellandse Zee. Vis, Galicia is vooral Vis.
Stap een willekeurig vismarkt binnen, in Vigo, Pontevedra, of de nieuwe vismarkt, op 2 minuten afstand van mijn werk, op de Plaza de Lugo in La Coruña. Degenen die denken dat Nederland een visland is worden hier gauw van dat waanidee bevrijd.
Hier op de markt lijkt de vis nog te spartelen, zilver in het licht, nat blauw en grijs en wit glinsterend tussen het gemalen ijs, schitterend, spetterend, met verse rode kieuwen en de glans nog in de ogen. In Galicië is de vooral de merluza populair, dat wordt vaak ten onrechte vertaald met kabeljauw, maar de Nederlandse naam is eigenlijk heek.
Onze kabeljauw is een schraal visje vergeleken bij deze sappige malse vis. Verder is alles te koop, en in alle maten en kleuren, zo is er lubina (zeebaars), dorada (goudbrasem), rape (zeeduivel), verder natuurlijk zalm en forellen, verse tonijn en sardines. Zelf ben ik dol op sardines, en daar heb ik geluk bij, want die zijn goedkoop, en goed voor mijn geheugen.
Schaal- en schelpdieren (marisco) is er ook in alle soorten: Mosselen is hier ordinair volksvoedsel. Als je het over marisco hebt, dan gaat het over Sint Jakobsschelpen, scheermessen, almejas, zamburiñas, (je kan ze ook zelf aan het strand uit het zand halen, hoewel dat verboden is), berberechos, kreeften, krabben, gamba’s, en nog veel meer. En dan natuurlijk de Percebes, die met de feestdagen voor hele hoge bedragen over de toonbank gaan.
Goed leven in Galicië, dat is je af en toe te goed doen aan een marisqueada, een maaltijd waarbij alleen maar marisco en vis geserveerd wordt, gecombineerd met een Albariño, of een witte Ribeiro, witte wijn waar maar weinig Frans druivensap het van kan winnen.

Is het geen goed positief stuk geworden? Ik vind van wel. Nu nog een goeie puntige afsluiter:

Heerlijk, die Dode Vis!

Mijn muziekje van vandaag:

The Killers - “When we were young” (2006)

“He doesn't look a thing like Jesus
But he talks like a gentleman
Like you imagined when you were young”

Welkom bij de Apocalyps

"In wat voor wereld leven we?”, zo vroeg ik mij vanmiddag weer eens af. Ik kreeg meteen het antwoord toegeworpen. Op de keukentafel lag een mysterieus kartonnen doosje, dat mijn Opzetzoon daar had achtergelaten. Het ging om een Japanse tekenfilm, “anime” moet je dat noemen. Op de achterkant van het doosje stond te lezen:

“Welkom bij de Apocalyps

In het jaar 2015 staat de mensheid voor de grootste bedreiging die zij ooit gekend heeft: mysterieuze wezens, die "Engelen" worden genoemd , zaaien paniek en vernietiging overal waar ze opduiken. Niemand kent hun oorsprong noch hun motieven. Wereldwijd is er alarm gegeven.
Met het doel deze dodelijke dreiging te keren, hebben de Verenigde Naties aan de geheime organisatie NERV de opdracht gegeven gigantische androïden te bouwen; de Evangelions. Met vijf piloten aan het hoofd worden deze androïden het ultieme wapen, het enige dat overleving van de mensheid scheidt van de totale uitroeiing. Het is de laatste strijd tussen het menselijk ras en de Engelen.”

Hoe kan je als Bijzetvader je eigen Opzetzoon nou fatsoenlijk opvoeden in zo´n wereld?

Mijn muziekje van vandaag, dinsdag 26 juni 2007:
The Sparks - “This town ain´t big enough for the both of us” (1974)

“Daily, except for Sunday
You dawdle in to the cafe where you meet her (she meets you) each day
Heartbeat, increasing heartbeat
As 20 cannibals have hold of you, they need their protein just like you do
This town ain't big enough for the () both of us
And it ain't me who's gonna leave”

Slachtoffers van Graffitikunst

Andra en Mari hadden een goedlopende kapperszaak in A Coruña, (“Andra Mari” geheten) totdat een bevriende grafittikunstenaar hen aanbood een promotioneel schilderwerkje aan te brengen op de rolluiken.

Mijn muziekje van vandaag, maandag 25 juni 2007:
Blocparty - “Little Thoughts”
“(..)I'll go back if you ask
I'll go back if you ask me,
I'll Go back, b, b, b, Backwards (..)”

Sportdagweer

La Coruña, 17 graden en regen. Vandaag begint de zomer, maar niet in Galicië. Het blijft maar regenen en regenen en regenen. 1800 mm valt er gemiddeld per jaar in Santiago de Compostela. Nu schijnt af en toe de zon, en het waait stevig met een wind die voortdurend lijkt te draaien. Het is Sportdagweer.

Kan je je het nog herinneren, die mythische sportdag van vroeger, tegen het einde van het schooljaar? Ik hoopte altijd dat hij niet doorging. Terwijl andere leerlingen vol verlangen uitkeken naar die ene dag in het jaar dat je de hele dag in je plakkerige viscose trainingspak over de sportvelden kon rennen, bestudeerde ik de weerberichten, een week van te voren, hopend op een stevige depressie. Helaas: op de sportdag was het altijd twijfelweer. Zon én regen, fris en benauwd, en steevast waaide het hard.

Omdat je niet wist of het evenement nou wel of niet plaats ging vinden moest je toch naar het sportveld fietsen, altijd tegen de wind in, op een uur afstand, aan de rand van de stad, daar waar het laatste beton ophield.
Je moeder drukte je het pakketje boterhammen in de hand, blij dat je toch weer een dag het huis uit was. “Zet hem op, jongen”, zei ze.
Bij het sportveld aangekomen stond een groepje verwaaide leerlingen, buiten bij het hek. Dat was de groep die nog steeds hoopte dat de sportdag afgelast zou worden. De sportieve bende, degenen die dol waren op gymnastiek hadden zich al omgekleed en sprongen enthousiast op de velden in de rondte. “Natuurlijk gáát het door!”, riep de gymleraar, en we werden naar binnengeloodst. De laatste hoop op rechtsomkeert en een heerlijke dag thuis op de bank was vervlogen.

De hemel boven het sportcomplex kleurde donkergrijs en paars en kleumend van de kou stonden we op onze beurt te wachten voor het hoogspringen, verspringen, speerwerpen. Uiteindelijk barstte de bui los, het hoosde en waaide en de troep zocht sjacherijnig een onderkomen in het beton van het sportcomplex.
De fanatiekelingen waren bezig met potloden en formulieren, en berekenden de kansen in een ingewikkeld puntensysteem waarmee uiteindelijk het winnende team en de sportheld van de dag zou worden verkozen, terwijl de rest, in een hoek waar wat minder wind waaide, stiekum een sjekkie rookte.
Opnieuw was er hoop op afgelasting, maar helaas, het klaarde op en er verscheen zelfs een zonnetje. Ik gaf me over en probeerde zo ver en zo hoog mogelijk te springen, waarbij ik nooit als eerste eindigde en ook nooit als laatste, hetgeen ik als een voorteken voor een bestaan in de grijze middenmoot zag.

Nadat eindelijk alle prijzen waren uitgereikt, en iedereen hartelijk was bedankt mocht je eindelijk naar huis. Wéér terugfietsen, wéér tegen de wind in, alles vervloekend, hopend dat die vermalijde sportdag het volgend jaar écht in het water zou vallen.
In mijn grenzeloze middelmatigheid heb ik het toch nog tot kantoorklerk geschopt. Hadden ze maar schrijfwedstrijden georganiseerd, dan was ik zeker een goede journalist geworden.

Armoedesporten

Hier in Spanje is de voetbalhysterie weer op een hoogtepunt met het einde van het seizoen en de overwinning van Real Madrid. Voetbal is een armoedesport. Iemand kwam ooit op het idee een paar stukken leer aan elkaar te naaien, er lucht in te blazen en twee doelen op een veldje neer te zetten. Je hebt voor voetbal geen duur en verfijnd instrumentarium nodig, zoals voor golf.

Armoedesporten zorgen meestal voor overlast. De viering van het kampioenschap van Real Madrid ging uiteraard gepaard met rellen, vernielingen en gewonden.

KLING!!!! zo klinkt het door het park. Een akelig schel en doordringend geluid dat veroorzaakt wordt door de beoefenaars van de lokale armoedesport. In het Santa Margarita-park, waar ik iedere dag door heen loop, is een Klingbaantje aangelegd. Het wordt hoofdzakelijk bevolkt door gepensioneerde Coruñezen. Gedreven door die grenzeloze nieuwsgierigheid die mij eigen is vroeg ik een toeschouwer naar de naam en de oorsprong van de sport. De man vertelde mij dat dit een typisch Galicische sport was, die al eeuwenlang hier beoefend werd.
Aangezien alle Spanjaarden geboren leugenaars zijn besloot ik even verder te speuren en inderdaad; de sport komt helemaal niet uit Galicië maar uit Asturië en wordt bovendien in heel Spanje beoefend.

Het heet "La Llave", in het Nederlands "De Sleutel" en er wordt naar gegooid met "espejos" ("spiegels"). De mannetjes werpen één voor één met een paar ronde, ijzeren schijven naar een ijzeren kegel, de Llave, die op 14 meter afstand staat. Als de werper het ijzer treft geeft dat een "KLING!!!!", die zeker tot op 1 kilometer afstand te horen is.
Je zal maar aan het park wonen, dan ben je zuur! Waarschijnlijk zorgen de buurtbewoners dat ze niet thuis zijn als er geklingd wordt, want het lawaai gaat door merg en been. En ik vermoed dat de medewerkers van het Arbeidsbureau, dat direct achter de klingbaan ligt, de fanatieke werpers het liefst gelijk over de kling zouden jagen. De mannetjes zelf schijnen geen last te hebben van het lawaai. Integendeel. Bij elke KLING!!! elke keer dat ze de Llave omgooien lijken ze op te leven, kijken zelfverzekerd in het rond, oogsten de bewonderende blikken van hun medespelers, en houden zichzelf voor dat hún uur voorlopig nog niet geslagen heeft.

Voor degenen die toch graag een armoedesport willen beoefenen suggereert Duveltje het geweldloze en lawaaiarme jeu-de-boules.

foto: het Klingbaantje in het Santa Margarita park in A Coruña

Leve het protectionisme!

Gisterenavond, bij het bekijken van het nieuws op televisie, viel mijn mond wijd open van verbazing. Gisteren staakten in Spanje de bioscopen tegen de nieuwe bioscoopwet. Volgens die wet moet voor iedere 3 films die niet uit Spanje afkomstig zijn een Spaanse of Europese film worden vertoond.
Het is toch ongelofelijk! Europa is tegenwoordig een paradijs voor liberalen en anti-protectionisten, en dan plotseling deze maatregel.
De minister van Cultuur, Carmen Calvo, verscheen voor de televisiecamera en vertelde dat er niets nieuws onder de zon is, en dat de “cuotas de pantalla” (schermquota´s) al vanaf de jaren ´40 in Spanje bestaan, en dat alle Europese landen soortgelijke wetten hebben. Ik denk dat Franco natuurlijk wel wat andere motieven had om de bioscoopschermen Spaans te houden, maar dat vergeten we maar even.

Terwijl de bioscopen hun deuren dicht hielden kwamen de acteurs gisteren bijeen om te demonstreren tegen dezelfde wet. Natuurlijk zijn ze blij met de schermquota, maar er staat nergens dat er ook Spaanse acteurs in die films moeten spelen. Een Spaanse productie mag volgens de wet ook met alleen maar buitenlandse acteurs worden gemaakt.
Spanje is bij uitstek geschikt voor het opnemen van films vanwege de diversiteit in landschappen. Misschien moeten de Nederlandse filmproducenten er maar een voorbeeld aan nemen. Qua landschappen hebben we niet zó veel te bieden, dus dan maar gespecialiseerd in het water- en weidelandschap.

De film “Fanfare” van Bert Haanstra moest ik zien op de lagere school, het was een verplichte komedie. Mijn ouders vonden het een meesterwerk, en toen de film op televisie kwam werden we in de huiskamer op onze stoelen vastgebonden; we moésten het zien. Op de middelbare school werd de film nogmaals vertoond.
Ik was een stadskind en ik zag geen meesterwerk, maar een stel lelijke boeren die met hoempa-orkesten door slootjes voeren.
Bert Haanstra werd natuurlijk door de CIA betaald. Het doel was om kinderen een zo groot mogelijke hekel aan de Nederlandse film te laten krijgen, zodat ze later alleen nog maar naar Hollywoodfilms wilden kijken.

Het is de Yankees niet gelukt: ik heb een grote voorkeur voor de Europese film, in het algemeen met veel meer sociaal engagement dan de Amerikaanse filmindustrie, met al haar pulpkomedies, oorlogsfilms, sciencefictionnonsens en goedkope bourgeois-romantiek. Liever 1 Almodovar dan 10 Woody Allens, liever 1 Isabel Coixet dan 10 Steven Spielbergs, liever 1 Derek de Lint dan 10 Brad Pits, en Leve het protectionisme, ¡VIVA!

Oxfam, de koffie is niet te zuipen!

Enthousiast kochten we een paar weken geleden in de lokale supermarkt een paar pakken Oxfam koffie. Eindelijk een makkelijke manier om iets aan de ongelijkheid in de wereld te doen, en mij weer even van mijn schuldgevoel over al die ongelijkheid af te helpen.
Helaas was de koffie van een afschuwelijk slechte kwaliteit. Ik vind het geen enkel probleem om twee keer zoveel voor een pak koffie te betalen als ik weet dat die meneer van die foto op het pak er van kan leven, en er zijn kinderen van naar school kan sturen, maar dan verwacht ik wel tenminste dezelfde kwaliteit koffie als die van het huismerk van mijn supermarkt.

Dat besloot ik Oxfam maar even te laten weten en ik verstuurde een elektronisch postbericht.

Helaas is kwaliteit dezer dagen, vooral in de serviceverlening, een wassen neus. Klantenservice wordt tegenwoordig verzorgd door Professionele Afpoeieraars. Het idee erachter is dat de klant tevreden is zolang er maar aandacht aan hem besteed wordt en hij de indruk krijgt dat er naar hem geluisterd wordt.
Om kosten te besparen moet deze aandacht worden geautomatiseerd. Alle antwoorden van de afdeling Klantenservice zijn standaardberichten verstuurd door afdelingen, door computers of door mensen die plotseling alleen nog maar een voornaam of een nummer hebben. Ze worden beoordeeld op het aantal succesvolle afpoeieringen per dag en zijn in het geheel niet begaan met het lot van de klant. Vaak werken ze voor callcenters en hebben dus helemaal geen band met het product of de dienst waarvoor ze service verlenen.

Het antwoord van Oxfam was navenant:

“Beste Duveltje,

(Let op de persoonlijk noot; die van het noemen van mijn naam, die mij al de indruk moet geven dat men mij persoonlijk benadert). Bedankt voor de interesse in het werk van Intermón Oxfam, en voor de “eerlijke handel”. (Ik heb helemaal geen interesse in het werk van Oxfam getoond, hoogstens in het goede doel, en hier wordt meteen de kans benut om reclame voor Oxfam te maken).

“Het spijt ons dat je onze koffie “Equita” niet lekker vond”. (kunstig verdraaien van mijn woorden: ik schreef dat de koffie niet te zuipen was, en dat ik tenminste dezelfde kwaliteit verwachtte als die van mijn normale merk koffie die twee keer zo goedkoop is).

“We willen je erop wijzen dat onze koffie een beetje duurder is omdat onze productiekosten hoger zijn de winst van de producenten hoger is”. “ Twee keer zo duur wordt door Oxfam omgezet in “een beetje duurder” en bovendien wordt het verband met de kwaliteit weggepoetst.

“We danken je voor je commentaar dat ons helpt om ons werk te verbeteren en gebruiken je commentaar voor mogelijke acties in de toekomst”.

Ondertekend met

“Persoonlijke Dienstverlening”
Afdeling Communicatie en Marketing

Vergeet ik al dat geslijm en honingzoete gedraai en lees ik tussen de regels door dan staat hier dus eigenlijk:

Achterlijke Holbewoner ( het zal ons worst wezen hoe je heet),

Het is toch wel erg naïef om te denken dat je op goed geluk een supermarkt instapt, een pak koffie koopt van een merk dat je niet kent, en dan te denken dat die dan ook nog goed smaakt. Nogal dom om er van uit te gaan dat je voor minder dan 2 euro aan ontwikkelingshulp kan doen en dan ook nog lekkere koffie kan drinken. Die vlieger gaat natuurlijk niet op.
Van die twee euro moeten onze afdeling Communicatie en Marketing worden betaald, het reclamebureau, de website, en die boer van de foto moet ook nog een paar centen vangen, en dan blijft er natuurlijk weinig over voor de koffie zelf. Maar probeer dit eens: sluit je ogen, werk ons surrogaatnat in één slok naar binnen toe, zonder te proeven, terwijl je denkt aan al die arme boeren die je helpt. Rest ons nog te zeggen dat we niet van plan zijn om de kwaliteit van de koffie te verbeteren, en je kan verder het heen en weer krijgen”.

De Automatische Antwoord- en Afpoeiercomputer.

Reisadvies Spanje

In mijn rumoerige leven werd ik slechts zelden door het lot bedeeld met het winnen van een prijs in een loterij, prijsvraag, wedstrijd of anderszins. Op 12-jarige leeftijd won ik 6 borrelglaasjes in een tekenwedstrijd voor een merk Oude Jenever. Waarschijnlijk was dat illegaal, vanwege mijn minderjarigheid, maar ik heb er destijds geen vraagtekens bijgezet. Een enkele keer won ik een “eigen-geldje”, maar nooit won ik meer dan 20 euro in een loterij.
Op 19 maart jl. Verklaarde Juan Antonio Roca tegenover de onderzoeksrechter dat hij gedurende zijn leven maar liefst 80 keer een grote prijs in de loterij had gewonnen. Juan Antonio Roca is het vermoedelijke brein achter de corruptieaffaire Malaya in Marbella. Hier rekende een vermetele journalist uit dat de kans op het winnen van 80 grote premies gelijk was aan één op de 43 Quadriljoen (10 tot de 24e macht), hetgeen mij als Nooit-Niet-Winnaar, eigenlijk nog wat aan de ruime kant lijkt. Een nieuwe speelster in het drama is Karin Marika Mattsson, die voor Roca op zoek ging naar de loterijbiljetten waarop premies waren gevallen. Helaas heb ik nog geen foto van Karin kunnen vinden, maar ik vermoed dat het om een Zweedse blonde kroegenloopster gaat. Karin verklaarde dat ze echt niet wist wat er nou met die loterijbiljetten gebeurde. Het is wel duidelijk dat de verdachten een talent hebben voor het verzinnen van geloofwaardige verklaringen.
Reisadvies van Duveltje: Nederlanders die op vakantie gaan naar Marbella worden verzocht hun winnende Staatsloterij-biljetten thuis te laten.

foto: geluksvogel Roca

Musica es Tres

Een radioprogramma met alleen maar goede muziek? Ja, dat bestaat: in Spanje. Het heet “Musica es Tres” en heeft sinds afgelopen week ook een eigen webpagina:
http://www.rtve.es/programas/musicaes3

Het wordt gepresenteerd en geproduceerd door twee vrouwen: Virginia Díaz en Ana Schulz. Veel independent muziek, en van alles en nog wat, rock, pop, soul, funk, underground, hiphop en ga zo maar door. Geen geblaat en geschreeuw van discjockeys die zo graag leuk willen worden gevonden, geen flauwe grappen, en géén reclame (tja, het kan écht wel zonder). Wél goede muziek, een concertagenda (voor Spanje uiteraard), en beknopt maar heel to-the-point nieuws over boeken, over milieu, over tentoonstellingen. Voor wie op de hoogte wil blijven van moderne Spaanse literatuur is het programma werkelijk een uitkomst met de commentaren van Felix Romeo onder de titel “El placer de la lectura”.
Op de webpagina zijn nu de oude uitzendingen te beluisteren via streaming, en je kan ze ook downloaden.

Voorheen had “Musica es Tres” geen homepage maar een blog. De oude playlists (van vóór donderdag 7 juni 2007) zijn daar voorlopig nog terug te vinden. Voor degenen die geinteresseerd zijn: http://musicaestres.blogspot.com/

Ook nog: het blog verwijst naar andere blogs waaruit in het programma regelmatig geciteerd wordt en die zeker de moeite waard zijn:
http://lamiradaoblicua.bitako.com/
http://www.elhabitatdelunicornio.net/

Leve de man die de naaldhak uitvond

Ze is de snelle, sexy ster die door de cosmo van de stad schiet, in haar 4-wheeldrive, Smart, mini, of Suzuki. Het lulijzer, mobieltje, altijd bij of in de hand. De helft van haar tijd brengt ze bellend door, iedereen op de hoogte houdend van waar ze geweest is, waar ze is, waar ze heen gaat, en vooral van wie ze is. Ze is de razendsnelle, efficiënte organisator, de familiemanager, modern, modieus en overal van op de hoogte.
Haar ijskast staat vol met slankmakende producten en kant-en-klaarmaaltijden; koken is leuk maar alleen als je er tijd voor hebt.
Ze is carrièrevrouw, met hobby’s, en met kinderen, en een leuke man. Ze is een complete vrouw, die weet wat ze wil, maar toch onzeker en kwetsbaar voor degenen die tot het diepst van haar ziel weten door te dringen, en dat zijn er maar weinigen. Ze is seksueel veeleisend, houdt van reizen, en van nieuwe ervaringen, en dat mogen ook mystieke zijn.

Voor de man van tegenwoordig is het uitzicht somber: als hij meegaat met zijn tijd, mannenmake-up gebruikt, zich een voetbalkapsel aanmeet, in een convertable rijdt en veel tijd doorbrengt in de gym, is hij een metrosexueel. Als hij geen gel in zijn haar doet en het liefst een beetje tuiniert of klust in huis dan is hij een boer. Daar tussen ligt een kaal en triest landschap van modale mannen: Bijzetvaders, Neo-hippies, Freakies en IT-klerken.
Er valt weinig eer meer te behalen voor de man. Hij blijft achter bij de vrouw in ambitie. Terwijl de vrouw superieure kwaliteiten op het gebied van organisatie en communicatie heeft, die in onze nieuwe economie met een uitgebreide dienstverlenende sector uitstekend van pas komen, is de man op een neanderthalerniveau blijven steken.
Zijn biologische functie wordt bedreigd door kunstmatige inseminatie en zijn fysieke superieuriteit is niet meer van belang.

Mijn vriendin Fanny was tien jaar geleden het prototype van de Cosmo-vrouw. 34, een twee bloedjes van kinderen van 4 en 6, een succesvolle carriere in de advertentie-biz, en een fantastisch uiterlijk dat nog fantastischer werd na een borstvergroting tot C-cup.
Geen Mini, maar een BMW-motor onder haar prachtige billen.
Tien jaar later gaat het wat minder met Fanny. Man Joop verdween op haar 35e uit haar leven. Hij was niet creatief en volleybalde veel te veel.
In plaats van Joop kwamen er vluchtige affaires met mannen opgepikt op het werk en in de kroeg. De bloedjes van kinderen zijn inmiddels vol in de pubertijd en kunnen het niet meer vinden met moeder. Haar baan zorgde voor veel stress en tegenwoordig werkt ze halve dagen.
Ze heeft nu een relatie met Richard, een kalende metrosexueel, tien jaar jonger, die altijd witte overhemdjes draagt met de bovenste drie knoopjes open waardoor veel zwart borsthaar en een gouden ketting met penning tussen schittert . “Het is geen Brad Pit, maar hij doet de was en kookt goed”. “Het kostte me nog moeite om hem te versieren”, bekende ze me laatst, “want ik ben ook niet meer zo strak”, en terwijl ze dat zei sloeg ze met beide handen op haar heupen.
“Een hele verkleedpartij kwam erbij kijken", zuchtte ze, toen met een glimlach: "Leve de man die de naaldhak uitvond"!

Lawaai 4 – Meer minimalisme

Afgelopen zaterdag steeg het Orquesta Sinfónica de Galicia boven zichzelf uit in haar vertolking van Das Rheingold van Richard Wagner, waarbij Egil Silins als Wotan, Oleg Bryjak als Alberich en Gerhard Siegel als Loge schitterden.

Eigenlijk zijn die eerste 136 maten van Das Rheingold “minimal music”. En dat wordt door de geschiedenis bevestigd, want Schoenberg ziet zichzelf als een opvolger van Wagner, en Glass ziet zich zelf als een opvolger van Schoenberg. De lijn is net zo vloeiend als die van het rijnwater.

Glass ontkent dat zijn muziek binnen een traditie valt. Hij Het ligt in het karakter van Glass om het historisch perspectief volslagen te ontkennen. Het ontdekken van de waarheid ligt immers in het vermogen om los te breken uit elke conventie, iets wat Glass graag wil.

Om Wagner minimale muziek te noemen zou waanzin zijn. Wagner is waarschijnlijk juist het tegenovergestelde: maximale muziek. Hoe moeilijk moet het niet zijn om dit muziekstuk goed te spelen, alleen al vanwege de volume- en tempowisselingen.

Ik droomde tijdens het concert herhaaldelijk weg. Ook vanwege de boventiteling; boven het podium was een electronisch bord aangebracht waarop de spaanse vertaling van het gezongene werd getoond. De vergelijking tussen de gnoom Alberich die in de macht van de ring komt, en Hitler, een groot bewonderaar van Wagner, is snel gelegd. Om de rijngoud te kunnen verkrijgen moest Alberich de liefde afzweren. Macht gaat ten koste van liefde, en dat was bij Hitler ook het geval. Zou hij zichzelf in de dwerg herkend hebben?

Het schijnt dat Tolkien de invloed van Wagner op “In de Ban van de Ring” altijd heeft ontkend. Is het niet eigenaardig dat in deze tijd dit verhaal zo´n enorm succes heeft?

Hier in Galicie noemt men mij vaak “El Holandés Errante”. In het spaans betekent dat “de dwalende Hollander”; het is een vreemde vertaling van “De Vliegende Hollander”, ook een opera van Wagner.

Oef! Ik heb nog heel wat blogjes te gaan om alle links te leggen.

plaatje: Alberich en de Rijndochters

21 mei, La Coruña, 13 ºC, regen

Het blijft maar regenen, regenen, regenen. De lucht ziet grijs, de gezichten zien grijs. Sinds november hebben we hier misschien 10 tot 15 dagen zonder regen gehad.
Geen fantastische aprilmaand, zoals in Nederland. Nee, hier regent het alleen maar. Ik heb al een brief geschreven naar Zapatero; dáárvoor ben ik toch niet naar Spanje gekomen.

Nederlanders, u zijt gewaarschuwd.
The rain in Spain doesn´t fall mainly in the plain!
Raadpleeg eerst een betrouwbare weerbron voordat u naar Spanje komt!

http://www.eurometeo.com/
http://www.inm.es/

Iedereen tegen corruptie in de verkiezingen

La Coruña is waarschijnlijk een van de lelijkste steden van Spanje. Bijna alle Spaanse steden zijn ten tijde van Franco ten prooi gevallen aan afzichtelijke hoogbouw. De havenstad kan wedijveren met een willekeurige Duitse stad waarvan het centrum in de 2e wereldoorlog is weggebombardeerd.
De speculatiepolitiek die de afgelopen 40 jaar in de stad hoogtij vierde heeft hierbij geholpen. Terwijl in de meeste steden het de rechtse liberalen zijn die zich met frauduleuze bouwpraktijken bezighouden, doen in La Coruña de PSOE-socialisten hier flink ook aan mee.
De ex-burgemeester Francisco Vazquez stond bekend om zijn vage vastgoedprojecten. De salonsocialist beloofde plechtig dat hij de Camino de Santiago zou gaan lopen als de Europese subsidie voor de nieuwe haven van La Coruña er zou komen. Net toen men van plan was hem eens stevig aan de tand te voelen over een transactie waarbij zijn vrouw met een koffertje met honderdduizenden euros in contanten naar de bank kwam, verdween Vazquez van het toneel. Hij werd ambassadeur van Spanje in het Vaticaan. Waarschijnlijk is daar de zaak beklonken, en heeft hij zijn zonden persoonlijk aan de Paus opgebiecht.
De nieuwe PSOE-burgemeester, Javier Losada , heeft tot nu niets nieuws laten zien. Nog steeds in speculatie troef in La Coruña. Terwijl de meeste Spaanse havensteden het havenfront, hun toeristische visitekaartje, fraai hebben gerestaureerd, staat hier de helft van de huizen aan de haven al jaren in de steigers. Een buitenlandse toerist wordt hier nagekeken, vanwege zijn zeldzame verschijning.
Aan infrastructuur wordt door de gemeente weinig geld uitgegeven. Vandaar dat er iedere dag een verkeerschaos heerst, de stad vuil is, het water naar reinigingsmiddelen smaakt, en de electriciteitsvoorziening het bij een regenbuitje snel af laat weten.
Inmiddels is de corruptie iedereen zo de keel uit gaan hangen, dat zowel de rechtse PP, als de linkse Izquierda Unida, de verkiezingsstrijd aanbinden met de zelfde leuze: "Weg met de corruptie". Toch blijft La Coruña massaal op de PSOE stemmen.
Ook Fernando Rodriguez Cordoba, ex-PP´er, bindt de strijd aan. 10 snelle Smartcars snellen de hele dag, als jonge eendjes op een rijtje, met propaganda door de stad heen. Fernando heeft het beste met de burgers voor. Hij zoekt het “gematigde midden” op. Het is een soort burgerpartij de “COR.CO.BA“, Coruñeses con buenos argumenten. (Coruñezen met goede argumenten). Driftig wordt de reclame geplakt, op elke bouwschutting is zijn gezicht terug te vinden, maar de posters duiden meer op vervorming dan op hervorming (zie fotootje).

Lawaai 3 - Op zoek naar de stilte

De door Duveltje zo gehate presentator Ramon Trecet, van de Spaanse nationale Radio Tres, is uiteraard een verwoede fan van Michael Nyman. Voor wie de naam niets zegt: Michael Nyman is vooral bekend vanwege zijn filmmuziek, en dan in de eerste plaats voor de muziek bij de films van Peter Greenaway, zoals "The Cook, The Thief, His Wife and Her Lover".
De muziek van Nyman is veelal door klassieke barokmuziek geinspireerd werk, composities voor strijkinstrumenten, waarbij een enkel thema herhaald wordt met een minieme variatie. Nyman wordt gerekend tot een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het minimalisme. Hij heeft zichzelf benoemd tot de uitvinder van de term "minimal music" hetgeen het bescheiden karakter van de man goed aangeeft. Dankzij de muziek van Nyman kan ik geen films van Peter Greenaway bekijken, want ik word akelig van zijn muziek. Ik vind het lijken op Bach, geschonken uit een japanse frisdrankmachine.

Een andere vertegenwoordiger van de minimale muziek is Philip Glass. Met Philip kan ik het beter vinden. Hij maakte ondermeer de muziek bij de film "Koyaanisqatsi" (daar heeft die repetitie trouwens wél een functie, de muziek past bij de beelden, het ritme van de beelden, enzovoort).

John Cage (1912-1992) wordt ook tot de minimalisten gerekend (niet te verwarren met John Cale, van de Velvet Underground). Cage was iemand die zich verdiepte in het Zenboeddisme, en dat verklaart ook zijn gevoel voor humor, die ook in zijn muziek is terug te vinden. Misschien heeft hij ook wel het boekje "Zen en de cultuur van de Stilte" van Karlfried Graf von Dürckheim gelezen*.
Ik zag Cage optreden in Rome ergens rond 1980, een openluchtconcert ´s avonds aan de oevers van de Tiber. Het was werkelijk heel romantisch, die minimale geluiden onder een heldere hemel vol met sterren, daar aan het water. In de muziek van John Cage is de stilte even belangrijk als geluid. Het Italiaanse publiek wist niet van zwijgen en praatte driftig tijdens de stiltes in het werk, waarop een vrouw plotseling uitriep: "silenzio barbari!". Ik geloof niet dat het Cage kon schelen dat er tijdens het concert werd gepraat.

John Cage schreef zijn eerste muziekstukken in Spanje. Op een straathoek in Sevilla werd hij zich plotseling bewust van de veelheid van simultane visuele gebeurtenissen en geluiden. De zin van de muziek ligt volgens hem in de ontnuchtering en verstilling, waarbij stilte niet impliciet akoustische stilte betekent. Wie dat niet begrijpt moet het boekje van Von Dürckheim gaan lezen.

Onder minimalisme in muziek wordt van alles en nog wat gerekend. De meeste minimale muziek wordt gekenmerkt door het herhalen van een enkel thema, met kleine variaties, ook in tempo of ritme. Het is een conceptuele benadering van muziek, net als conceptuele kunst binnen de beeldende kunst.
Iemand die op zoek is naar de stilte, en het concept van de stilte bestudeerd, zoals Durckheim en Cage dat deden, doen dat met gepaste bescheidenheid. Daar past het op effect - en geld - gerichte rumoer van Nyman beslist niet in.

foto: portret van John Cage

*Karlfried Graf von Dürckheim - The Japanese Cult of Tranquility,
Rider & Company, London, 1974, ISBN: 0-09-118831-8 ook in Nederlandse vertaling verschenen. Zen en cultuur van de stilte.

De laatste koningin uit het kaartspel

Dit overzicht is niet beschikbaar. Klik hier om de post te bekijken.

Meer Lawaai

De buurjongen is zijn auto aan het wassen op de gemeenschappelijke parkeerplaats. Driftig boent hij het donkere zwarte autootje. Hij heeft de deuren van zijn automobiel open gezet en de geluidsinstallatie staat voluit. Boem-boem-boem-boem, zo boemen de bassen van de luidsprekers en de hele flat trilt ervan.
Zijn vriendin staat met een paradijselijke glimlach, haar armen over elkaar heen geslagen, naar hem te kijken.

Afgelopen woensdag was het Wereldgeluidsoverlastdag (voor mensen die liever duur doen en engelse termen gebruiken: Noise Awareness Day).
Geluidsoverlast is in Spanje nogal een item. Ik duidde dat al eerder aan in mijn blog (zie: http://duveltje.blogspot.com/2007/01/lawaai.html).
Er moest na mijn artikel natuurlijk een onderzoek aan gewijd worden. De resultaten zijn schrikbarend:
900.000 Spanjaarden zijn vorig jaar verhuisd vanwege geluidsoverlast (dat is ongeveer 2% van de totale bevolking). 52% heeft last van lawaai van de buren en 33% heeft last van stress door geluid.

fig.: geel: gelijk of minder dan 20% klachten over geluidsoverlast, groen: tussen 20 en 30%, paars: tussen 30 en 40%, rood: meer dan 40%

50% van de Spanjaarden denkt dat de buren meer lawaai maken dan zij zelf, maar slechts 10% vindt dat ze meer lawaai maakt dan de buren.
32% heeft last van discussies door de buren op een hoog volume.
Verder zijn de voornaamste lawaaibronnen; muziek, was- en droogmachines, stofzuigers.
Over seks-lawaai heb ik geen cijfers teruggevonden in de krant. Wel hoorde ik op de radio een vrouw beweren dat van al het lawaai het sekslawaai het enige lawaai was dat jaloezie op wekte (“hoor haar nou eens tekeer gaan”).

Leggen we het geluidsonderzoek even naast ons neer en kijken we naar de resultaten van een onderzoek naar het liefdesleven van de Spanjaarden:

32% van de geinterviewden is bijzonder tevreden over hun sexleven, 54% gematigd tevreden en slechts 3% is geheel ontevreden. 45% van de ondervraagden gebruikt kaarsen, muziek en andere elementen om in de stemming te komen.

Volgens de WHF staat Spanje, na Japan, op de tweede plaats wat betreft geluidoverlast.

Een van de aardigste resultaten vind ik: “18% vindt dat het geluid in en rondom de woning invloed heeft op de kwaliteit van het bestaan.” Dat kan zowel positief als negatief uitgelegd worden. Ik blijf erbij dat de Spanjaarden genieten van lawaai, en ik durf nu zelfs te beweren, bijna net zoveel als van seks.

Manuel María

In Nederland kent niemand hem. Maar wie is er nog geinteresseerd in poezië tegenwoordig? Gedichten zijn moeilijk te verkauwen. Daarom zal zijn werk wel nooit in het Nederlands worden vertaald.

Manuel María Fernández Teixeiro, hier kortweg Manuel María genoemd, is de belangrijkste dichter in het taalgebied van het Galego van de laatste 50 jaar. En hij is niet alleen van belang vanwege zijn dichtkunsten, maar ook vanwege zijn onafgebroken strijd voor het gebruik van het Galicisch binnen de "Comunidad Autonoma de Galicia".

Het volgende gedicht uit de bundel "Documentos Personaes" ("Persoonlijke Documenten") uit 1958 moet gelezen worden met in gedachte de onderdrukking door het fascistische Franco-regime.

Verordening

Het is verboden, op bevel van de Burgemeester,
Dat de rozen in de gemeentetuin
vanzelf groeien.
Vanaf nu moeten de duiven
een vergunning aanvragen om te mogen vliegen.
Het is de maan verboden´s nachts alleen door de hemel te reizen.
De maan is een gekke meid,
die naakt voorbij gaat
en daarmee een slecht voorbeeld is voor kuise meisjes
en voor de zonen van de familie.
Dichters moeten belasting betalen.
Het is verboden te dromen van 10 tot 11.
En ook om tranen te vergieten.
Huilen mag alleen bij grote droogte
zodat de stuwmeren niet leeg raken
Ontroering is alleen toegestaan
op donderdagen en zondagen
als de gemeentekapel speelt in het paviljoen.
Buiten de wet staande sterren, de lente,de bloemen en de vogels.
Deze verordening, moet als zodanig opgevolgd worden
op bevel van de Burgemeester,
Getekend en gerubriceerd.

in het Galicisch:

Bando

Prohibese, por orde da Alcaldia,
que medren porque sias rosas do xardin municipal.
Dende agora as pombas teñenque pedir licencia pra voar.
Prohíbeselle a lua
andar ceiba de noite polo ceio.
a lua é unha tola que anda espidadando mal exempro as nenas castas
i ós fillos de familia
Pagarán trabucos os poetas.
Prohibese soñar de 10 a 11.
Prohibese tamén derramar bágoas.
Pódese chorar tan só cando hai sequía
pra que non fiquen valeiros os pantanos.
Un sólo se pode emocionaros xoves e domingos
cando toca
a Bando do Concello no quiosco
Están fora da Lei
As estrelas, a Primaveira,
as froles i os paxaros.
Dase este bando en tal e cual
pra que se cumprade orde do Alcalde,
Firmado e rubricado

vertaald door Duveltje

De Bijzetvader

Afgelopen maandag was het vaderdag in Spanje.

Maar niet voor mij. Want ik ben een Bijzetvader. En die krijgen géén kadoos, ook al wonen ze in Sinterklaas-land.

Bijzetvader is moeilijk in het Spaans te vertalen. Zelf hanteer ik in mijn familie de titel “Padre Adoptado”, de “Geadopteerde Vader”. Dit is door moeder en zoon goedgekeurd. Ze vinden het zelfs grappig. Het is de tweede keer dat ik binnen een familie als geadopteerde vader fungeer.
Het is geen dankbare positie. De Bijzetvader heeft voornamelijk plichten en geen rechten. Zo wordt van een geadopteerde vader wél verwacht dat hij de kinderen helpt met hun huiswerk, hen van school haalt, met hen naar de tandarts gaat, en verjaardagkado´s voor ze koopt. Maar als je besluit om het kind eens aan een oor te trekken nadat het twee uur lang het bloed onder je nagels heeft uitgetrokken, dan blijkt dat je daar mee uit moet kijken.
“Blijf van mijn kind af”, roept de moeder, daarmee aangevend dat het nu niet meer jouw kind is, ook al heb je net een pleister op zijn knie geplakt.
Het kind doet ondertussen zijn best om bij elke voorkomende gelegenheid duidelijk te maken dat je niet de “echte vader” bent. Ik maak mezelf helemaal geen illusies, en hoef helemaal niet voor “echte vader” te worden aangezien. Maar het zijn toch geen prettige situaties; de dokter zegt “misschien kan je vader even je jas aangeven” en het kind kraait meteen “dat is mijn vader niet!”.

Die “echte vader” is in mijn geval met de noorderzon vertrokken, spoorloos verdwenen. Daar heb ik geluk bij, want er zijn ook “echte vaders” die elke week een paar keer op bezoek komen.

De Geadopteerde Vader, de Bijzetvader, de Plastic Vader, de Pleegvader, de Onechte vader. Hij moet niet zeuren, want dan plaatst hij zichzelf in een slachtofferrol, en daar houden vrouwen niet van. Dus hij slikt alles maar. Er zit weinig anders op.

Hadden de jaren zeventig maar wat langer geduurd. Dan waren we nu een Erkende Minderheid geweest. Helaas, voordat we het in de gaten hadden waren de tien jaren zeventig op en zaten we in de jaren tachtig. Daar was geen plaats meer voor huilende Bijzetvaders. En het ziet er niet naar uit dat er snel weer een “zachte revolutie” aankomt.

Ik pleit voor een internationale Bijzetvaderdag, waarom niet, op de 4e zondag in maart.
(foto: Man Ray, "cadeau")

De Spaanse Glimlachjes

Ik heb me reeds een paar keer eerder beklaagd over de kwaliteit van de Spaanse televisie. Met het risico om voor een oude zeur te worden uitgemaakt wil ik toch een nieuw fenomeen aankaarten. De plastic of tandenpoetsglimlach is zeker niet nieuw. Het is zelfs een standaard voor een presentator van een willekeurig show- of spelprogramma. Wél nieuw is het volhouden van de glimlach gedurende een hele nieuwsuitzending.

De eerste presentatrice die hiermee begon was Cristina Vilanueva, nota bene de nieuwslezeres van het meest serieuze televisiekanaal, de overheidszender TVE 2.
Ik snapte er niets van. Of het nu om aardbevingen ging, over Clowns zonder Grenzen, over bomaanslagen, drugshandel of corruptie in Marbella, Cristina hield haar stralende glimlach vol.

Toevallig kwam ik afgelopen week een oude vriend van mij tegen. Antonio werkt bij Saatchi en Saatchi in Madrid. Hij vertelde me hoe het in elkaar stak.

In Spanje worden nieuwsuitzendingen onderbroken voor reclame. Tijdens de reclameblokken tussen negen en elf uur ´s avonds wordt een groot deel van de zendtijd in beslag genomen door reclames voor auto’s. De marketingjongens van Peugeot ontdekten dat na een reclameblok in een nieuwsuitzending met Cristina Vilanueva er gemiddeld 1.73 keer méér auto’s verkocht werden dan in dezelfde nieuwsuitzending zónder Cristina en haar onafgebroken glimlach.

Blijkbaar bleef dit nieuws niet binnen de Franse huiskamer, want plotseling begonnen alle nieuwslezeressen onafgebroken te glimlachen. Cristina kreeg een fantastisch aanbod van La Sexta, een commerciële zender, en vertrok zonder aarzelen en glimlachend naar de concurrent.
TVE 2 zat met een probleem. Gelukkig blijkt de nieuwe omroepster, Mara Torres, bereid om tegen een extra vergoeding precies zo´n glimlach te voorschijn te toveren.

Inmiddels heeft het fenomeen zich uitgebreid.
In het filmprogramma, ook op TVE 2, houdt Cayetana Guillén Cuervo haar stijve glimlach moeiteloos drie kwartier vol. En blijkbaar levert dat zoveel poen op Cayetana er sinds november nog een programma bij heeft gekregen: D-Calle, een late-avond-magazine dat geadverteerd wordt met “de wereld gezien door de ogen van vrouwen”, en die wereld wordt bekeken, juist,.. met een glimlach.
La Sexta kon natuurlijk niet achterblijven en begon ook met een nieuw programma “Sé lo que hicísteis la última semana” (“Ik weet wat je de afgelopen week gedaan hebt”) dat gepresenteerd wordt door Ángel Martín en Patricia Conde. Terwijl Angel leuke anekdotes verteld lacht Patricia zich slap. Het hele programma door. Patricia is héél knap en heeft bovendien een hele aanstekelijke glimlach, en dit stimuleert - volgens Antonio – niet alleen de autoverkoop, maar ook die van hypotheken, slank makende yoghurt en andere onbezorgd-leven-produkten.

Cristina Vilanueva is in 1998 in Barcelona afgestudeerd in journalistieke wetenschappen. Ik vroeg me af: ”Hoe kan een intelligent mens nu zo iets volhouden?”. Terwijl ik het stukje wat ik hierboven net geschreven had nog eens overlas, stelde ik mij voor dat voor iedere vijf minuten hardop voorlezen er duizend euro op mijn bankrekening bijgeschreven werden, en plotseling verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht.

Hoe zit dat nou met De Juana Chaos?

Spanje wordt dezer dagen opnieuw verscheurd door ETA. Ditmaal niet door een bomaanslag maar dankzij de zaak De Juana Chaos. De Juana Chaos is een lid van ETA die op 2 maart 2007 uit de gevangenis ontslagen werd. Hij was op dat moment al meer dan 100 dagen in hongerstaking en had op dat moment volgens de betrokken artsen nog slechts korte tijd te leven.

Een kleine samenvatting van de zaak Iñaki de Juana Chaos:

In 1986 werd Iñaki de Juana Chaos leider binnen het commando "Madrid" van de ETA. Tot aan 1987 nam hij deel aan aanslagen die aan 25 mensen het leven kostten.

In januari 1987 wordt hij bij een inval in een woning in Madrid gevangen genomen. Hij wordt daarna veroordeeld tot meer dan 3000 jaar gevangenisstraf.
Na 18 jaar gevangenis uitgezeten te hebben staat hij op het punt te worden vrijgelaten (na aftrek volgens de Spaanse wet van strafrecht van 1973). Hij wordt echter opnieuw veroordeeld voor het schrijven van artikelen voor verschillende Baskische nationalistische bladen waaronder Gara.
Op 7 augustus 2006, tijdens de wapenstilstand tussen de regering Zapatero en ETA, begint hij een hongerstaking als protest tegen deze laatste straf.
In oktober onderbreekt hij even de hongerstaking om deze vervolgens weer voort te zetten. Hij wordt overgeplaatst naar een ziekenhuis waar hij kunstmatige voeding krijgt toegediend.Uiteindelijk wordt hij op 2 maart 2007 uit het ziekenhuis
ontslagen. Dit gebeurt op persoonlijk besluit van Minister Alfredo Pérez Rubalcaba, van Binnenlandse Zaken, om humanitaire redenen.
Na ontslag uit het ziekenhuis heeft De Juana Chaos nu huisarrest.


Er wordt driftig gespeculeerd over de vrijlating van de (ex-)terrorist. De regering zou de onderhandelingen met ETA willen hervatten (De aanslag in Madrid betekent volgens een verklaring van ETA geen schending van de wapenstilstand).
De beslissing tot vrijlating wordt zwaar bekritiseerd door de rechtse Partido Popular(PP). Volgens deze partij zwicht de regering voor de terroristen. De kritiek is nogal eigenaardig omdat de PP in haar regeringsperiode vele ETA-gevangenen heeft vrijgelaten hoewel ze hun straf nog niet hadden uitgezeten. Afgelopen zondag 10 maart, was er in Madrid een demonstratie tegen de vrijlating van De Juana Chaos georganiseerd door de PP waaraan honderdduizenden deelnamen. Er werd tijdens deze demonstratie door de PP met geen woord gerept over de slachtoffers van de aanslag in Madrid van 11 maart 2004.
De regering bekritiseerd op haar beurt de PP, die volgens haar alleen maar tweedracht zaait en er voor zorgt dat er geen eenheid is in de strijd tegen het terrorisme.

Ik wil me niet in de discussie begeven. Maar ik vraag me, samen met vele Spanjaarden, af waarom de regering niet toegeeft aan referendum voor een onafhankelijk Baskenland. De meerderheid van de Basken wil helemaal geen volledig autonoom baskenland, dat is al jarenlang duidelijk.

Waarschijnlijk gaat het alleen maar om geld. Baskenland is een van de rijkste delen van Spanje en waarschijnlijk wil de regering niet het minste risico lopen het zonder de opbrengsten van de Baskische economie te moeten stellen.

Een interessant document is de EUSKOBAROMETRO, te vinden op

http://www.ehu.es/cpvweb/paginas/euskobar_ultimoeusko.html (in het castellaans)

Dit laat zien hoe het Baskische volk op het ogenblik denkt over de verhouding met Spanje, over verschillende politieke partijen, over autonomie en nog meer zaken.

13 graden Celcius en het regent

Ik zie het vanochtend ff niet zitten. De vrouw die dat ff uitvond is dezelfde als die van het aanhalingstekengebaar (handen ter hoogte van het hoofd houden en wijs- en middelvingers voor en achterwaarts bewegen).

A Coruña, 13 graden Celcius en het regent. Het regent hier al sinds november bijna elke dag. De gezichten van de mensen zien grijs, grijs als de lucht, en grijs als de natte straatstenen.

Waarom voerde het noodlot mij nu net naar de meest armoedige en de meest natte provincie van Spanje?

En ik bedacht: Als ik dood ga en het blijkt dat de hel niet bestaat, of dat hij vol is, hetgeen allebei even waarschijnlijk is, dan kan God me altijd nog terugsturen naar Galicia.

Mijn excuses aan iedereen die mij de afgelopen tijd schreef dat mijn blog zo leuk was. Het blog is de afgelopen tijd een beetje in het slog geraakt.

In de pen zitten nog stukjes over de zaak Juana Chaos, over Franco, over de irmandiños en over de glimlachjes op de Spaanse televisie. Dus blijf visiteren!